GLEN HANSARD @ AB, BRUSSEL - 30/09/15

Zanger/gitarist Glen Hansard heeft zijn periode als Ierse busker, acteur in ‘The Committments’ en als gangmaker van de ‘Frames’ inmiddels achter zich gelaten, al bleef zijn krachtige stem waarmee hij destijds in de straten van Dublin het volk naar zich toe lokte onaangetast. Vandaag kent hij de luxe om zich te omringen met een ensemble van negen rasmuzikanten, die zijn songs optillen naar concertniveau. In de volgelopen AB zaal hield hij het publiek twee uur lang aan zich gekluisterd met zijn entertainende verhalen, zijn Ierse humor en vooral met zijn lyrisch bewogen prachtsongs die vaak over de liefde gaan of de zielspijnen van de immer hunkerende sterveling. Behalve uit zijn laatste album ‘Didn’t He Ramble’ putte hij ook uit ouder werk met vaak dichterlijk songparels als ‘Lowly Deserter' en het smartelijke ‘When Your Mind’s Made Up’.

Je zou kunnen zeggen dat het verleden van Glen Hansard zich opsplitst in een periode vóór en een nà de film ‘Once’, uitgebracht in 2007, waarin hij samen met de Tsjechische pianiste Markéta Irglovà menig duet zingt en terloops zijn eigen leven illustreert. De bekroning van deze film en de song ‘Falling Slowly’ fungeerde als een scharniermoment waardoor Glen Hansard opeens overzees een beroemdheid werd al was hij dat in zijn geboorteland reeds langere tijd. Sindsdien -en in het spoor van ‘The Swell Season’- groeide Glen Hansard uit tot een wereldster die met zijn gepassioneerde zang zelfs de kiezelstenen langs de Shannon kan doen smelten. Spijtig dat de magische sfeer af en toe onderbroken werd door zijn pittige intro’s. Als je bijv. in de overvloed van ‘love’ songs je jezelf kan inperken door in gedachte telkens het woord liefde door een schuttingwoord te vervangen, verwijzend naar een mannelijk lichaamsdeel, dan is dit even leuk. Maar wanneer daarna de interactie met het publiek hilarische uitlopers kent dan heb je weer even tijd nodig om terug in de mood te geraken. Bij de song ‘Come Away To The Water’, geschreven vanuit het perspectief van de dood, bracht zijn vertelling over zijn dwaaltochten in New York dan weer wèl schemerkleur en trieste sfeer. Bij ‘Paying My Way’ ging het over de sores van de nachtploeg. En ook vergat hij overleden vrienden niet zoals bij ‘White Sulfur’, over lo-fi muzikant Jason Molina, die geen veertig werd. Evenals de meeste Ieren is Glen een geboren verteller die niet veel nodig heeft om het publiek te boeien en te charmeren. Het zijn echter zijn songs, passioneel, inlevend of breekbaar vertolkt, en zijn onstuitbare gedrevenheid die zijn schare fans stelselmatig laat aangroeien.

Zanger/gitarist Hansard begon zijn twee uur durende concert met het hartstochtelijke ‘Just To Be The One’ waarbij de blazers al direct voor een soort aanstekelijke ouverture zorgden. Met aan zijn rechterzijde het lieftallige trio -violiste, celliste en pianiste- en verder nog omringd met zijn begeleidingsband, waaronder contrabassist, gitarist, drummer en een blazerstrio, gaf Glen Hansard een schitterende show, waarin hij afwisselend de gevoelssnaren aan bod liet komen om dan weer te variëren met de gezamenlijke jubelklanken van trombonist, trompettist en saxofonist. De drummer paste zich telkens aan bij de mood en stemmingswisselingen met krachtige hetzij doffe suggestieve drumslagen. Songwriter Hansard, met gitaar of mandoline, reeg zijn songs aaneen als in een roes waarbij zijn dichterlijke soul zijn stemmingen leek te bepalen, nu eens droefgeestig, dan weer rebels. Vooral wanneer zijn gevoelens hem dreigden te overweldigen sprongen saxofonist Michael Buckley en trombonist Curtis Fowlkes bij als om hem in toom te houden. Soms verliet de kopersectie even het toneel, waarna soberder momenten waarin vooral de cello en viool voor troost en schoonheid zorgden. Die intiemere songs met piano en strijkers waren ook de aangrijpendste zoals het bloedmooie ‘Winning Streak’ en ‘Bird Of Sorrow’. Ook het onaards mooie ‘My Little Ruin’ was één van de hoogtepunten.

Naar het einde toe zette ook trombonist Curtis Fowlkes zich vooraan om Glens plaats als zanger even over te nemen. Als jazzmuzikant bij ‘The Jazz Passengers’ kon hij zich even als soulvolle zanger ontpoppen. Zijn bitterzoet vertolkte ‘Wedding Ring’ werd met enthousiast applaus gehonoreerd. Toen even later Glen zijn hit ‘Falling Slowly’ inzette leek het alsof het publiek daarop had zitten te wachten. Hij nodigde toen een pril meisje uit om met hem mee te zingen, wat zij verlegen giechelend deed. Daarmee kondigde zich het einde aan al zouden er nog enkele bisnummers volgen, zoals o.m. het ingetogen ‘Stay The Road’ waarna het musicerend collectief onherroepelijk afsloot. Wie daarna nog een dichtst bijzijnde pub wilde intrekken kon zelf via zang- of verhaallijnen voor een verlengstuk zorgen.

Marcie

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

AB - 29/09/15