LEON BRIDGES @ AB - 06/09/15

Op een zondagavond, in de veronderstelling dat onze Rode Duivels de Cyprioten in de pan hakten, gingen we blij gemutst naar het concert van Leon Bridges. De signalen dat dit een mooi concert ging worden waren aanwezig: jonge hond aan het begin van zijn carrière met onder de arm een knappe eerste plaat: “Coming Home” in de ideale omstandigheden van de AB Box. Meer moest dat niet zijn. Toen ik aankwam in de AB was het voorprogramma al begonnen. “Grace” is de naam van deze 18 jarige Australische zangeres met als begeleiding een piano, man op draaitafel en bas. Ze zong, aan de microfoonstandaard gezeten nummers met veel soul. Veelal ballades die ze coverde uit de soul en R&B catalogus. Het resultaat was verbluffend door de ongelooflijke stem van deze jongedame die ergens het midden hield tussen Adele en Alicia Keys. In zoverre dat ze de zaal muisstil en vol aandacht kreeg. Straf voor een voorprogramma. Een jongedame om te volgen.

Een klein halfuur later was de halfgevulde AB Box de gast voor Leon Bridges. In een retro pak gestoken en met een grote Pharell Williams hoed op betrad Leon net na de band het podium. In zijn band enkel blanke muzikanten en een gekleurde backing vocaliste naast hem op het podium. De gebruikelijke instrumenten op het podium maar ook de prominente aanwezigheid van een saxofoon. Het hele concert door viel de band op als een goed geoliede machine die perfect op de achtergrond bleef. Hetzelfde kan gezegd worden van de achtergrondzangeres. Maar dat was zeker niet erg. Op de momenten dat ze mochten uitblinken deden ze dat. In eerste instantie de saxofoon met knappe solo’s , zowel hard blazend en toeterend in de uptempo nummers als gevoelig inkleurend in de ballads. Daarnaast de gitarist die enkele mooi slide licks uit de gitaar toverde. De zangeres zorgde voor mooie aanvulling en in het stuk waar ze zelf de vocals mocht opnemen konden we genieten van haar mooie sol stem. Leon zelf klinkt als een oude soulzanger die mij doet denken aan Sam Cooke. Er zijn ergere voorbeelden of inspiratiebronnen.

De nummers wisselden elkaar af met meestal een traag nummer gevolgd door een iets meer uptempo nummer. Jammer want soms nam die tempowisseling de opgebouwde vaart uit de set. Het gebrek aan podiumervaring bleek ook aan het feit dat hij aan de tussentekstjes begon voordat het applaus uitgestorven was waardoor dit gedeeltelijk verloren ging.  Maar muzikaal waren er zeker genoeg hoogtepunten. Hij speelde zijn hele eerste plaat aangevuld met een viertal nieuwe nummers. De set ging aan een hoog tempo voort zodat hij op minder dan een uur tijd (bissen inbegrepen) er 16 nummers had doorgejaagd. Prijsnummers van de avond waren de bluesy getinte tukken. Het genre past hem als gegoten. Zo was voor mij “Twistin & Groovin “ met zijn New Orleans invloed de topper van de avond. Verder zijn zeker het vermelden waard: “Coming Home”, het titelnummer van de plaat, met de nodige soul. “Let You Down” met een knappe saxsolo. De ode aan zijn moeder “Lisa Sawyer” was knap.  En kippenvel kregen we als afsluiter van de set: “River” gebracht in duo vorm met de zangeres en enkel een gitaar: heel sterk.

Wat ontbrak er dan aan het concert dat muzikaal zo knap was om een topconcert te zijn. Wel simpel: er zat weinig tot nul entertainmend in. Hoewel hij  bij de bissen toonde een begenadigd danser te zijn. Wat die oude rakkers, a la Charles Bradley overdrijven tot Las Vegas proporties ontbrak hier helemaal. Jammer, want dat is net de meerwaarde van een concert. Anders kan je evengoed de plaat thuis beluisteren. Maar desondanks denk ik dat dit zal komen met de ervaring en voorspel ik deze Leon Bridges een grote toekomst.

(Lisael)

 

 

Artiest info
website  
facebook  

AB - 06/09/15