'SIR’ OLIVER MALLY – MARKUS JAMES @ CULTUURHUIS HEERLEN, 29/09/15

Twee unieke muzikanten, bekend om de originele inkleuring van hun songs, stonden dinsdagavond achtereenvolgens geprogrammeerd in het oergezellige muziekcafé te Heerlen. Beiden zijn verknocht aan bluesmuziek en dat vanaf zeer jonge leeftijd. Zowel Oostenrijker Oliver Mally als Markus James uit Virginia zijn wereldsterren die hun inspiratie zochten en vonden in de alleroudste blues die zijn weg bevocht vanuit West-Afrika tegelijk met de drumritmes en de spirit van de grondleggers. Het werd een avond vol betovering waarin je werd meegezogen in die mengeling van singer-songwriter poëzie, blues, junglebeat, slidegitaar en hypnotische ritmes waar de optredende muzikanten zo sterk in zijn. Alsof de geest van John Lee Hooker, Fred McDowell en Joe Callicott over de hoofden heen uitwaaierde!

Songwriter ‘Sir’ Oliver Mally koos ervoor om even zonder band verder te gaan en in de clubs solo op te treden, waardoor hij zich meer kan verdiepen in de authentieke blues en de rootsmuziek van een Bob Dylan of Steve Earle, waarvan hij op invoelende wijze diens ‘Girl From The North Country’ en ‘My Old Friend The Blues’ vertolkte. Met die lichthese stem en prachtig akoestisch gitaarspel bracht hij als het ware op bespiegelende wijze die prachtsongs opnieuw tot leven. Maar ook folky songs als ‘Butterfly Girl’ en het bluesy ‘Walking Shoes’ met voetstomp kregen een hoogst persoonlijke invulling, waarbij hij een oude legende citeerde dat ‘alle muziek uiteindelijk folkmuziek is’. Ondanks zijn indrukwekkend oeuvre, zijn platenproductie, zijn internationale tournees en zijn Awards, - o.m. met de ‘Blues Distillery’ band - blijft deze artiest bescheiden. Reeds van in het begin van de avond bedankte hij de sound- en lichtman. Eenzaam op zijn stoel met alleen een gitaar, voetstomp en een enkele keer een kazoo herinnerde hij aan de uitgezwermde bluesmuzikanten van Beale Street en Maxwell Street. Aan sommige songs voegde hij een laagje melancholie toe zoals bij ‘The Cape’ of het beeldende ‘Billy’, verkillend mooi gebracht, waarbij hij het verraad van Patt Garrett haast tastbaar maakte. Zijn stem met die warme korrelige gruis intensifieerde de tragiek. Bij het niet van humor gespeende ‘You Can’t Beat The Devil’ voegde hij eraan toe dat je het desondanks kan proberen. Het illustreert de aimabele bluesman ten voeten uit in het gevecht met de schemerzones van het leven.

Van de kosmopolitische Markus James is bekend dat hij graag met andere muzikanten vaardigheden uitwisselt desgevallend in het verre Mali waar hij Ali Farka Toure opzocht en andere muzikanten met exotische instrumenten als de calabash en de n’goni. In Heerlen werd hij begeleid door percussionist Marlon Green, die ooit nog met John Lee Hooker optrad en die nu soms aan de zijde van diens dochter Zakya al drummend weerwerk geeft. Hem zien drummen is een belevenis op zich want zijn terrein beperkt zich niet alleen tot drumvellen en bekkens, maar zoekt soms ook de buitenkanten en de bevloering op. Beiden lokten je mee met die aparte grooves van de 'Mississippi Hill Country' blues naar mossige gebieden waar achter elke boom mogelijk een legende schuil gaat. De hypnotische slidegitaar van Markus en de bekrachtigende drumslagen van Green evoceerden zowel de woestijnlandschappen van Mali als de moerasgronden van het Mississippi gebied waarin ook de horizonten van de Hill Country opdoemden. Met zijn schorre destortion zang vertolkte Marcus donkere songs uit de eigen erfenis of die van zijn blueshelden, zoals o.m. ‘See That My Grave Is Kept Clean’ van Blind Lemon Jefferson, modern aangekleed of nog ‘Wicked World’ van Blind Willie Johnson. Uit zijn laatste ‘Head For The Hills’ album, dat in sommige jaarlijstjes nummer één eindigde, plukte hij o.m. ‘Just Say Yes’ als een repliek op Nancy Reagans ‘say no’ en het bezwerende ‘Candyland Refugee’ met inherente tragiek, in alle opzichten een tijdloze klassieker.

Het pakkende ‘Head For The Hills’ met ophitsende drum dat als het ware tot in de ziel klieft schreef hij op de veranda van Calvin Jackson, die in het voorjaar overleed, amper de vijftig voorbij. Het publiek verving de ‘hambone’ met handgeklap. Tussendoor bracht Markus nog het gloednieuwe en schrijnende ‘Is That All That's Left Over Of Your Soul’ met onderliggende tragiek en reminiscenties aan de traditional ‘St. James Infirmary’. Doorgaans begeleidde hij zich met zijn door het vele reizen gehavende slidegitaar, afgewisseld met zijn sigaarbox op ‘No More’ of zijn exotische ‘gourd’ banjo, een enkele keer met harmonica. De korte intro’s bij zijn songs getuigden van een gevulde carrière bevolkt met herinneringen, ontmoetingen en landschappen. De obsederende drum, de slidegitaar en de tranceachtige groove’s maakten dat je weerloos werd meegesleurd als in een mythisch landschap waar de geesten nog krachtig zijn. De beide muzikanten, zich verschuilend achter een donkere bril, gunden zichzelf weinig adempauze want als in een golfbeweging van kolkende emoties snelden zij naar het einde toe, waarna nog een toegift volgde. Markus James, de man die de ‘zeven zeeën’ doorkruiste, verenigt in zijn muziek zowel het eigentijdse als oeroude gemoedsbewegingen. Dinsdagavond was Heerlen heel even de tussenstop tussen Clarksdale en de Holly Springs.

Marcie

Foto © JiVe

 

 

video's: You Can't Beat The Devil - My Old Friend The Blues - 'BILLY'  (the Kid)

 

video's: Head For The Hills - Candyland Refugee - No More - Is That All that's Left From Your Soul - Hellhound On My Trail

 

 

Artiest info
'SIR’ OLIVER MALLY  
MARKUS JAMES  

CULTUURHUIS HEERLEN, 29/09/15