WIM MERTENS @ AB - 25/09/15

Het publiek in het theater van de AB verwelkomde de Belgische componist Wim Mertens als een teruggekeerde held, al was het nog geen vier jaar geleden dat hij er een concert gaf. Onder dat publiek zag je ook kinderen die ongetwijfeld eerste pianolessen volgen en benieuwd zijn naar het virtuoos pianospel van de allround muzikant. Of het moest zijn dat zij viool of cello verkiezen, want in het vijfkoppig ensemble viel ook de klasse op van de violisten en cellist samen met deze van contrabassist Ruben Appermont en klarinettist Dirk Descheemaeker, deze laatste nog bekend van het Ictus ensemble. Meer dan twee uur lang werd op hoog niveau gemusiceerd, waarbij het klanktapijt met strijkers, piano en daarbij die hoge melancholische stem van Wim Mertens zelf je als het ware ceremonieel meezoog in zijn uniek muzikaal universum. .

Wim Mertens, Limburger en inmiddels wereldburger, die in nagenoeg vier decennia een ontzagwekkend oeuvre gecreëerd heeft, nog steeds in evolutie, bracht sinds 1980 een vijftigtal albums uit. En ook zijn laatste ‘Charaktersketch’, op zijn eigen label, is wederom een compositorisch meesterwerk, waaruit hij meerdere werken vertolkte. Zo'n dertig jaar geleden verbaasde Wim Mertens de muziekliefhebbers van avant-gardistische, minimalistische en repetitieve muziek met zijn klassieke 'evergreen', het tijdloze ‘Struggle For Pleasure’ destijds uitgevoerd door het ‘Soft Verdict’ ensemble en uitgebracht op het label ‘Les Disques de Crépuscule’. Ergens roepen de composities van Mertens eenzelfde beelden op van ochtendgloren, avondval, wolken, nevelregens en existentiële pijn. Zijn woordloze composities zijn zowel filmisch als dichterlijk, wat blijkt uit betekenisvolle titels als ‘Circular Breathing’, ‘Fellow Travellers’ en ‘Wandering Eyes’, titels uit zijn vroegere werk of recenter ‘Birds For the Mind’ en 'Ode devenu épisode' . Wanneer hij met die hoge unieke stem volledig in zijn pianospel opgaat dan lijkt hij wel een eigen geheimtaal te hanteren onontwarbaar voor de luisteraar maar des te lyrischer. Die vraagt niets liever dan zich met de klankenstroom te laten meevoeren en op te gaan in hetmusicerend universum van de magiër waarin beelden, emoties, ideeën en memories niet langer te onderscheiden zijn.

Als je sinds zijn haast profetische ‘A Man of No Future And With A Name to Come’ een onvoorwaardelijke liefde hebt opgevat voor de kamermuziek en de filmische composities van Mertens - en sinds ‘Les Disques de Crépuscule’ zich als een onvermoede schatkamer openbaarde - dan klinken inmiddels alle composities ergens wel bekend. Dus word je verleid om gewoon op te gaan in de uitdijende klankkleuren bij ‘Wegzuwünschen’, het omcirkelende ‘Unwillen-Nichtwollen’ of het onaards mooie ‘According To The One’  waarop cellist Lode Vercampt, violiste Liesbeth De Lombaert en violist Bert Van Laethem hemels schitterden. Het concert werd opgedeeld in twee luiken wat enigszins de magie verstoorde maar wel de kans bood aan de pianostemmer om de vleugelpiano terug concertklaar te maken voor het tweede gedeelte. In het eerste luik koos Wim Mertens vooral uit zijn laatste compositorische ‘Charaktersketch’. Na de pauze dook hij in vroeger werk, waarin je o.m. ‘Bresque’ herkende, waarbij zijn treurstem soms opsteeg als een hymne, dan weer als een lament terwijl de snaarinstrumenten melancholie weefden rond de passionele hetzij repetitieve pianoakkoorden. Af en toe stond Mertens op om vooraan op het podium de muzikanten met woordloze communicatie in de picture te plaatsen om op die manier uitdrukking te geven aan zijn waardering voor het strijkkwartet en de klarinettist, als het ware een symbolisch geheel van ‘Starry Wisdom’. Om daarna weer met die kunstenaarshanden op de ivoren toetsen te midden van de lichtcirkel de cyclus van metaforen, vreugde-uitbarstingen en introspecties te hervatten. Als componist schildert hij met beelden en als pianist verbluft hij met zijn variaties met daarin velerlei solomomenten van de muzikanten waarbij vooral Ruben Appermont en cellist Lode Vercampt voor een droevig stemmende ondertoon zorgden. Tot driemaal toe werd het gezelschap teruggeroepen met telkens een staande ovatie. Uiteindelijk werd afgesloten met het bekende haast symbolische ‘Struggle For Pleasure’ uit zijn ‘Soft Verdict’ periode, inmiddels in het collectieve geheugen gegrift. Tijdens gans het concert had je het gevoel dat elk moment van het hier en nu zich opende als een moment van gedeelde creativiteit’.

Marcie

Foto credits website Wim Mertens

 

 

Artiest info
website  
   

AB - 25/09/15