BARRELHOUSE @ BLUESCAFE, APELDOORN - 16/09/16

Op deze mooie avond gaan we naar het altijd gezellige en knusse bluescafe in Apeldoorn. Vanavond geeft Barrelhouse er een concert dat geheel in het teken staat van het nieuwe album "Almost There". De band bestaat volgend jaar 40 jaar, en welke band kan dat nazeggen in Nederland? Ontstaan in 1974 uit de Oscar Benton Bluesband, waar Han van Dam (pianist) ook deel van uitmaakte onder de artiestennaam Barrelhouse Baily. Een jaar later sluit Tineke Schoemaker aan bij de band. In het begin worden er vooral bluescovers gespeeld; later schrijven ze ook eigen nummers. In 1975 verschijnt hun eerste plaat onder de naam “Barrelhouse”. De band bouwt een hele goede live reputatie op. Ze treden veel op in zalen, op festivals, in schoolsociëteiten maar ook op het North Sea Jazz Festival. Eén van de hoogtepunten is ook de samenwerking met blues gigant Albert Collins waarmee ze een live plaat maken. In de jaren ’80 zijn er enkele wisselingen in de band, waaronder het tijdelijke vertrek van Jan Willem Sligting die programmeur wordt bij poppodium Paradiso in Amsterdam. Als het live succes uitblijft houdt de band op te bestaan om een aantal jaren door Tineke Schoemaker weer opnieuw opgericht te worden in de originele bezetting. Vanaf dat moment is de band niet meer weg te denken van de Nederlandse poppodia. In 2012 wordt de band zelfs toegelaten tot de Dutch Blues Hall Of Fame.

Voor het concert spreek ik op het terras met Tineke Schoenmaker en Johnny Laporte over het ontstaan van hun laatste album. Het is voor de promotie en voor uitbreiding van het reportoir goed dat ze weer een nieuw album opnemen. Op een grote hit zitten ze eigenlijk niet te wachten; dit leidt alleen maar tot hogere verwachtingen voor een volgend album. Op de vraag wat hun geheim is om het zolang vol te houden in dezelfde samenstelling vertelt Tineke dat ze niet hoeven te scoren met een hit. Bovendien kiezen ze hun optredens zorgvuldig uit en treden op waar zij het fijn vinden om op te treden. Er worden wel eens (tv-)optredens afgezegd. Ze hebben geen grote groep fans maar de fans die ze hebben zijn heel trouw zodat bij de meeste concerten de zalen lekker vollopen. De sfeer bij de concerten is dan ook intiem en dat blijkt vanavond ook weer; de bandleden gaan na afloop gezellig met de bezoekers in gesprek. Het voorlaatste album "Vintage Blues" dateert al weer van 2010 en het werd dan ook hoog tijd voor een nieuw album, een album dat de titel "Almost There" mee kreeg. De betekenis is volgens Tineke bewust vaag gehouden; je kunt daar van alles achter zoeken, "het kan altijd anders, het kan altijd beter en de toekomst is onvoorspelbaar". Voor de productie van het album kwamen ze in contact met Eric Schuurmans. De vorige albums produceerden ze zelf, maar met Eric durfden ze het aan om het eens anders te doen. Het album is zonder koptelefoons live opgenomen, maar dan zonder publiek. De afspraak was dat, als het tegen zou vallen, de productie opnieuw zou worden gedaan, maar dan door Barrelhouse zelf. Dit bleek achteraf niet nodig omdat ze heel tevreden waren met het resultaat. Het album is gevarieerd en net een tikje scherper dan de vorige albums. Al jaren waren er al ideeen voor de nieuwe nummers die meestal door Johnny Laporte werden geinitieerd en verder werden uitgewerkt door de rest van de band, waarbij Tineke meestal voor de teksten zorgt. Zo zijn er veel ideeen geweest waarvan de beste uiteindelijk op het album zijn terecht gekomen. Muziek zit al zestig jaar in hun hoofden; inspiratie van buitenaf is er niet of nauwelijks, of het moeten de Beatles zijn.

"Hard Feelings" is het openingsnummer van het nieuwe album en ook van het optreden vanavond. Dit nummer staat als een huis, alsof dit al jaren tot hun reportoire behoort. Tineke staat meteen te swingen en Guus neemt gelijk een gitaarsolo voor zijn rekening. Zoals het een goed Barrelhousenummer betaamt zit er altijd wel een fraai intermezzo in. Net als het volgende nummer "I Wish I Could Pray"; met een heel herkenbaar Barrelhouse ritme met nu een gitaar actie van Johnny. In het volgende nummer "Walk That Road" neemt Han het initiatief op piano. "Hoky Poky" is een instrumentaal nummer met op het eind een gitaarduel van Johnny en Guus. Het nummer "Almost There" is van een heel ander kaliber. Hele slome blues, weinig begeleiding in het begin en Tineke zingt met veel gevoel. Op het eind komt er een heerlijke gitaar overheen. We blijven nog even in de easy blues met het nummer "I Wanna Go Home" waarbij Guus zijn slide over de gitaar laat glijden. Met een fantastische drum van Bob word het nummer "Coming Home No More" begonnen en is er weer een uptempo nummer in de maak. Dit duurt niet lang, de afwisseling van de nummers en de dynamiek is geweldig. "If You Wanna Leave" is weer een loom blues nummer met een geweldige gitaarsolo van Guus dat van heel zacht en ingetogen oploopt naar een aportheose die ongekend is. Hij speelt dit een mimiek alsof hij in gesprek is met zijn gitaar ala Albert Collins. De eerste set wordt afgesloten met "Born To Die" met nu een geweldige hoofdrol voor bassist Jan-Willem. Alle nummers waren afkomstig van het nieuwe album en het is nu al te horen dat ze een prachtige aanvulling vormen op het reeds bestaande reportoire.

In de tweede set gaan we nog even door met enkele nummers van het nieuwe album. Zoals de opening met "Lonely Together"; voor mij het mooiste nummer. Tineke haalt alles uit haar stem, staat fantastisch te zingen. Het volgende nummer is vanavond het eerste oude nummer: "Beware", een nummer met een geweldig ritme opgestuwd door Guus met een koebel als slaginstrument en Johnny met een fenomenale gitaarsolo. Ook het instrumentale nummer "Far East" is een oud nummer van Barrelhouse; het brengt hun terug naar Indonesië, met die typische sound die je altijd in je hoofd hebt als je aan het verre oosten denkt. Met "Shake Him On Down" keren we weer terug met een fantastisch opzwepend nummer. Nog even terug naar het nieuwe album met "Down In The Alley" gedreven door een boogie woogie ritme van piano en drums. Eén van de typische onderdelen van een optreden van Barrelhouse zijn de uitgebreide gitaarduels tussen de twee gitaristen. Ook vanavond nemen Johnny en Guus het tegen elkaar op in het nummer "Don't Hold Your Breath". Als de zaal helemaal in de stemming is en de sfeer er echt goed in zit krijgen we nogmaals een pianosolo van Han, aangemoedigd door de andere bandleden die rond de piano gaan staan en voor enige afkoeling zorgen door flink te wapperen met een handdoek. Het is inmiddels 24.00 uur geworden en het lijkt erop dat het optreden is afgelopen. Toch ontkomen ze niet aan een reprise, en wat voor één. Drie nummers, met als hoogtepunt het nummer "Goodbye" waarbij Tineke bijna acapello zingt met minieme begeleiding van Han op piano. Maar het is nog niet afgelopen; op piano zet Han het nummer "29 Ways" in waarna in een soort jamsessie naar een afloop wordt toegewerkt.

Vanavond weer genoten van deze klasseband. Het nieuwe reportoire past geweldig in het programma. Het lijkt alsof ze deze nummers al jaren spelen, alhoewel er nog wel het één en ander aan de nummers gesleuteld zal worden, want dat kennen we van Barrelhouse; ze blijven niet stil zitten. Wat een klasse. Deze albumtour is nog lang niet voorbij en er zijn nog legio mogelijkheden om ze aan het werk te zien.


Roelof Passies

Foto © Hans Smit

Line-up:
Tineke Schoemaker – vocalen
Johnny LaPorte – gitaar
Han van Dam – piano
Guus LaPorte – gitaar
Bob Dros – drum
Jan Willem Sligting – bass, accordeon, doublebass

    Setlist 1: 1) Hard feelings; 2) I wish I could Pray; 3)Walk that road; 4) Hoky poky; 5) Almost there; 6) I wanna go home; 7) Coming home no more; 8) If you really wanna leave; 9) Born to die
Setlist 2: 1) Lonely together; 2) Beware; 3) Far east; 4) Shake him on down; 5) Down in the alley; 6) Don't hold your breath; 7) Let me love you
Toegift: 1) Too many people; 2) Goodbye; 3) 29 ways.

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BLUESCAFE, APELDOORN - 16/09/16