BLUES CARAVAN 2016 - BLUE SISTERS @ KUNSTHUMANIORA, BRUSSEL - 22/09/16

De Blues Caravan kan je beschouwen als een showcase van het Duitse platenlabel Ruf Records om hun jonge bluestalent in de picture te zetten. Deze editie, met de ondertitel The Blue Sisters, bestond uit Ina Forsman, Tasha Taylor en Layla Zoe.

Het concert van deze donderdagavond vond plaats in de Brusselse Kunsthumaniora. Het waren lokale studenten die het niet-aangekondigde voorprogramma mochten verzorgen. Hun bezetting bestond uit drums, bas, 2 gitaren en sax. De muziek die ze brachten was moeilijk te categoriseren. Het waren instrumentale soundscapes waar ook computereffecten in zaten verwerkt. Vermoedelijk haalden deze middelbare scholieren hun inspiratie bij STUFF., een Gentse band, die een crossover brengt tussen jazz, electronica, hiphop en funk. Voor de bluesliefhebbers was dit duidelijk buiten hun comfortzone, maar de talrijke medestudenten gingen uit hun dak. Of deze groep een tijdelijk schoolproject is of ambitie heeft om hier verder mee te gaan bleef onduidelijk, maar jonge gasten die hun passie in muziek steken hebben steeds iets aandoenlijk.

Om 20u 40 was het tijd voor de hoofdact van deze avond. De drie protagonisten verschenen samen op het podium voor het openingsnummer ‘Chain Of Fools’. Daarna bleef de vaste bezetting, Walter Latupeirissa op bas, gitarist Davide Floreno en drummer Markku Reinikainen, staan en kreeg elke zangeres 5 nummers om haar talenten te tonen. De eerste dame was de 21 jarige Ina Forsman. Zij is momenteel de rijzende ster in de Finse bluesscène. In 2012 deed zij mee aan de Finse talentenjacht Idols en schopte zij het tot de finale. Finse harmonicaspeler Helge Tallqvist ontfermde zich over haar en zorgde voor de begeleiding en uitgifte van haar debuutalbum. In 2014 mocht zij haar land vertegenwoordigen op de European Blues Challenge. Daar ontmoette zij onze West-Vlaamse Guy Verlinde en werden banden gesmeed om samen te werken als ze in België of Nederland zou touren. Hierdoor hebben wij haar al kunnen bewonderen op festivals als Hookrock, Gentse Feesten en Bluesnight Geel. Bij Ruf heeft ze juist haar tweede album uit en vanzelfsprekend staan de gespeelde nummers van deze avond op deze schijf. De belangrijkste evolutie is de switch van de harmonicabegeleiding naar blazerssectie. Het werd immers in Austin, Texas opgenomen met Mark ‘Kaz’ Kazanoff als producer en leider van de legendarische Texas Horns. Hierdoor doet het album meer denken aan Amy Winehouse en Duffy, ook al blijft het nog een bluesplaat. Nummers die zeker aan Duffy doen denken zijn ‘Farewell’ en ‘Bubbly Kisses’. ‘Pretty Messed Up’ is een sterk biografisch nummer en werd doorleefd gezongen door Ina. Het laatste nummer van haar mini-setje was Etta James’ klassieker ‘I’d Rather Go Blind’ die luidkeels werd meegezongen door het jeugdige publiek.

De tweede zangeres voor deze avond was Tasha Taylor, de jongste dochter van wijlen soullegende Johnnie Taylor. De uit Dallas, Texas afkomstige dame heeft al 3 albums uit, waarvan ‘Honey For The Biscuit’ dit jaar verscheen op Ruf Records. Ze schikt over een heerlijke zwarte soulstem, maar eet muzikaal graag van verschillende walletjes. Ze switcht vlot van soul, naar pop, blues en hedendaagse R&B. Op haar hoge hakken en kort broekpakje had Tasha al de aandacht van het (mannelijk) publiek alvorens één noot te zingen. Het eerste nummer, ‘What Difference Does It Make’, klonk nogal rommelig, maar opvolger ‘That Man’ was heerlijke uptempo funk. Haar versie van Otis Redding’s ‘Try A Little Tenderness’ was zeer pakkend. Met ‘Who’s Making Love’ bracht zij een tribute aan haar in 2000 overleden vader. Ze was nog niet te zien in Europa, maar deze passage bij de Blues Caravan zou haar wel eens kunnen lanceren.

Iets wat bij de laatste dame, Layla Zoe, al gebeurd is. Deze hoogblonde zangeres uit Canada komt geregeld naar Europa. Zo nam ze vorig jaar nog een live album op in onze Spirit of 66 te Verviers. Layla beschikt over een rauwe stem die doet denken aan Janis Joplin. Muzikaal brengt ze stevige bluesrock waarin ze stevig kan uithalen. Ondertussen staat de teller van haar albums op 8. ‘Breaking Free’ is haar laatste en kwam tevens op Ruf Records uit. Hieruit speelde ze o.a. het funky ‘Work Horse’. Ze zong de longen uit haar lijf tijdens het trage ‘Don’t Wannah Hurt Nobody’. Ook de tribute aan Muddy Waters met ‘Hoochie Coochie Woman’ werd gesmaakt door het publiek. Toen Layla tijdens de inleiding vroeg of iemand McKinley Morganfield kende, bleef het akelig stil onder het jeudige publiek. Toen ze vroeg of iemand al van Muddy Waters had gehoord was al meer enthousiasme en gaf ze de jeugd bluesles met info dat het om dezelfde persoon ging.

Daarna was het tijd voor de finale: de drie dames samen op het podium. We kregen nog ‘Tell Mama’ en ‘In The Basement’ te horen. De stemverschillen waren duidelijk te horen: de soulstem van Tasha, het schuurpapieren geluid van Layla en zwoele bluesy zang van Ina. Platenbaas Thomas Ruf moet blijkbaar naar Gert Verhulst geluisterd hebben toen hij deze bluescaravan samenstelde: zet een blonde (Ina had deze keer geblondeerde haartooi), zwarte en rosse bij elkaar en iedereen vindt wel iemand leuk. Belangrijkste vraag na zo’n show is: willen wij deze dames ook met hun eigen show nog eens terug zien. En dat kunnen wij deze keer volmondig bevestigen!

Kris Vermeulen

Foto © Eric Schuurmans

meer Foto © Eric Schuurmans

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
   
facebook  

KUNSTHUMANIORA, BRUSSEL - 22/09/16