LEFFINGELEUREN 2016 @ LEFFINGE - 09/09/16

Onder de kerktoren, met kramen en lampions: zo moet het exact 40 jaar geleden gestart zijn, daar in het idyllische Leffinge. Veertig jaar later staan we na de geslaagde restyling van vorig jaar terug in hetzelfde decor en is de cirkel rond. Leffinge doet niet langer mee met de grote jongens en grossiert dezer dagen in gezelligheid en subtoppers. En dit blijkt zijn vruchten af te werpen: het is gezellig druk in de dorpskern en het is een komen en gaan tussen de buskerzone, de kapel, het café en de zaal. Een muzikale lappendekken dus, van lo fi tot loeihard, ogen en benen te kort om alles te zien en te horen. Dus stelden wij een soort menu samen met de rozijnen uit het brood van dit muzikale dorpsfeest.

In het café hebben we rendez-vous met ene CHRISTOPHER PAUL STELLING, een New Yorkse troubadour die met zijn muze 300 keer per jaar optreedt en hier niet voor de eerste keer staat. Een aangenaam weerzien met de man dus (hij stond ook al op Duvel Blues) met een rauwe haring in de strot en een arsenaal aan autobiografische songs from the road. Zijn hese stemgeluid situeert zich zowat tussen Kelly Jones en de jonge, nog ongepolijste Rod Stewart dus dat zat zeker snor. Voeg daarbij nog zijn verbluffende finger-picking stijl en een rist waargebeurde anekdotes – de man is een geboren verteller – en zo ging dit uurtje masterclass in singersongwriting zo voorbij. We gedenken sterk eigen werk (“Scarecrow”, “Revenge” “Too far North”) en afgesloten werd er met een intense versie van de traditional “Poor Wayfaring Stranger” (dat we ook kennen in de versie van ene Roland van Campenhout).

THE THURSTON MOORE BAND

Over naar de zaal dan voor de hoofdmoot en de meest tot de verbeelding sprekende naam van deze editie: THE THURSTON MOORE BAND. Dit icoon van de gitaarnoise staat garant voor een spervuur aan flinsterende gitaren met flarden space-en krautrock die loodzwaar om de oren slaan maar die een verbijsterende intrinsieke schoonheid en virtuositeit herbergen. Samen met stergitarist James Sedwards worden er op anderhalf uur tijd amper 8 nummers gespeeld met de volumeknop vér in het rood. Epische gitaar- en noise erupties die luisteren naar dito namen als “Forevermore”, “Speak to the Wild”, “Germs Burn” (uit zijn recente twee soloplaat). Nummers die geboren worden uit minutenlange gitaarintro’s die zich openvouwen als een vleesetende bloem en die zich ijzig meester maken van je auditieve kosmos en waar prijsbeest James Sedwards klaterheldere motiefjes rondfietst met zijn cirkelzaaggewijze solo’s, tot genoegen van zijn broodheer die breedgrijnzend en quasi roerloos eveneens filerend staat mee te soleren. Afgesloten wordt met een letterlijk oorverdovende en apocalyptische versie van “Grace Lake”, waarna wij enigszins murw naar het café afdwaalden om even te bekomen van deze landende straaljager in slow motion. Daar troffen we de vinnige outlaws van MATTHEW LOGAN VASQUEZ aan, jonge snaken die handelen in goudeerlijke countryswamprock à la Beatfarmers en the DB’s van weleer met een lekkere scheut Crazy Horse. Graag waren wat langer gebleven maar de timing liep een beetje in het honderd. Gelukkig staan deze heren op 7 november ook in het voorprogramma van ene Nathaniel Rateliff in de AB.

We repten ons vervolgens naar de zaal voor het om 0h20 aangekondigde WARHAUS, maar pas om tien voor één zouden Maarten Devoldere en zijn kompanen hun opwachting maken wegens de lang uitgelopen set van Thurston Moore en enkele technische issues. Na lang wachten opende de band glorieus en werd je meteen bij het nekvel gegrepen door hun gitzwarte universum waarin de geesten van Gainsbourg en andere donkere beatnicks zeer nadrukkelijk rondzwierven. Klonk veelbelovend maar met nog 2 festivaldagen en een slordige 120km voor de boeg dienden we het schip dus voortijdig te verlaten ...

Steven Kauffmann

Foto © Karen Vandenberghe

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

LEFFINGE - 09/09/16

 

THE THURSTON MOORE BAND

WARHAUS