LEFFINGELEUREN 2016 @ LEFFINGE - 11/09/16

We openen de wapenfeiten in de zaal met het geesteskind van Balthazars’ baswonder Simon Casier, genaamd ZIMMERMAN. Daar waar Simon Casier zijn bas het geheime wapen vormt qua sexy darkness bij het alom bejubelde Balthazar, staat hij hierin voor de gitaar en zang. Er wordt geopend met een spooky poppy “Liar” en ook het nieuwe “In the evening song” krijgt een zweverige intro mee. Allemaal songs die naast de bekende single “Someday Maybe” staan op de toekomstige plaat “The Afterglow”. Het titelnummer zelf blijkt ook een breekbare ballad, ook “Changes” is een lijzig traag nummer , opgefleurd door een stemmig orgeltje. Mooi allemaal, maar zoals bij grote broer Balthazar blijft het niet aan de ribben plakken en is Casier gitaartechnisch en vocaalgewijs toch niet zo een uitschieter als aan zijn bronstige bas bij grote broer Balthazar. De nummers badineren in een mooi, dromerig sfeertje maar zijn onderling  nogal inwisselbaar en ook de fraaie vocale steun van vrouwlief en ex-Hooverphonic Noémie Wolfs kan de show niet redden van enige binnensluipende monotonie.

DANIEL ROMANO

Dan liever klasbak DANIEL ROMANO die ten dans speelt in de kapel. Wij hadden het genoegen deze moderne cowboy reeds eerder dit jaar te zien maar keken niettemin uit naar zijn derde passage in een jaar in ons Belgenlandje. “Hello Cleveland” klonk het laconiek en we waren vertrokken voor een andermaal bloedmooie bloemlezing gouwe ouwe Nashvillecountry met al even heerlijke echo’s van onder andere Gram Parsons, Willie Nelson en Johnny Cash. Met “I had to Hide Your Poem in A Song” plaatst hij direct een zeer Dylanesk statement en niet zonder dank aan de uitmuntende pedalsteel slaagt hij erin om het vurige “Toulouse” te laten klinken als een echte prairiesong. “Hunger is A Dream You Die In” bloeit mooi open als een song van waarempel the Band, net even zalvend als de meanderende melancholie in het mijmerende ‘I’m along now”. “Gone is (all but a quarry of stone)” blinkt uit in prachtige samenzang en de gepassioneerde frasering van Romano. Zijn door een fraai palet geïnstrumenteerde countryballads gaan over al wat kan misgaan in het leven, drank en dope, gebroken harten en blijven daadwerkelijk aan de ribben kleven.  In het retorische “You’d think, I’d think” filofeert hij teder een eind weg om ons perfect geruggesteund door een excellerend orkest nog een verrassend poppy “Maggie” en een uit de kluiten gewassen “Dead Medium” te serveren.   Tijdens de bissen noteerde wij nog een straffe uitvoering van de epische intentieverklaring “Teach You”. Wat ons betreft het hoogtepunt van het festival, deze jonge multigetalenteerde dichter met wortels in Nashville.

We bleven nog even in de kapel hangen voor een impressie van JUDY TALK; deze Canadese band combineert elementen uit bluesrock en alternative rock, een mix van Danko Jones en The Yeah Yeah Yeahs, of Blondie en The Tragically Hip, … stond er in de programmabrochure. En inderdaad, de vocale wisselwerking wordt aangehaald als hun sterkste kenmerkt, maar daar nijpt het dus ook. Hun songs zijn gebaseerd op vocaal gekoketteer dat als een Tom Waits en Kate Pearson, oftewel the Beauty and the Beast heen en weer gaat, maar op de duur verzandt in irritant gekrijs. Opener Summer Dress kwam nog mooi binnen, maar de persiflage bleek te krampachtig om te blijven boeien en wij dropen na een viertal nummers af op zoek naar welluidender oorden …

Die vonden we bij prijsbeesten FLYING HORSEMAN wiens bezielde passie veel beter tot zijn recht kwam in een enthousiaste zaal. De desolate limbo van “Night is Long” en “Wild Colours” blonk uit in bezieling, niet in het minst dankzij het duizelingwekkende gitaarspel van Bert Dockx, die als een bezetene tekeer ging op zijn instrument en die zich hedendage perfect geruggesteund weet door een geoliede band annex backings die nummers als “Spider” en “Too much Love” in een stuwend spel vol donkergeestige climaxen naar kolkende hoogtepunten duwen. Een triomf. 

De maandagochtendwekker begon reeds lichtjes te grommen wanneer we ons naar de kapel repten om nog iets mee te pikken van JACK BROADBENT, een onlangs aan de steegjes ontstegen busker wiens live-clips recentelijk miljoenen keren werden bekeken op youtube en waarover zowel Bootsy Collins als Canned Heat lyrische uitspraken deden. Het moet gezegd dat de man in zijn uppie een zeer indrukwekkende sound neerzet en dat zijn act (volgens de setlist vooral gebaseerd op een aantal eigenzinnig hertimmerde covers) heel wat power heeft maar na een zwaar verbouwde en hevige slideversie van “On the road again” - nota bene van Canned Heat - kozen wij inderdaad de richting van de autosnelweg.

Met een wel zeer gevarieerde muzikale menukaart en de verzengende steun van de weergoden bleek deze editie van een kleinschaliger Leffingeleuren een gezellige mengboel met voor ieder wat wils, een mooi experimenteel orgelpunt van een goed gevuld festivalseizoen. Op naar de éénenveertigste editie !

Steven Kauffmann

Foto © Anja Cleemput

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

LEFFINGE - 11/09/16

 

DANIEL ROMANO

FLYING HORSEMAN