WOODSTOCK UNPLUGGED (MET PATSY VERFAILLIE, PASCALE MICHIELS, FILIP BOLLAERT EN BERT VERSCHUEREN) @ ARSCENE, HANSBEKE - 02/09/16

Anne Meuleman

 

‘Woodstock Unplugged toont een groot hart voor deze muziek en vergaste ons op afgewerkte versies van klassiekers,
die deel uitmaken van het collectief muzikaal bewustzijn’

Nu de stapschoenen, festivalmatten, bikini’s en boerkini’s stilaan weer de kast ingaan en de jeugd de weg naar de school weer gevonden heeft, komt ook het indoor concertleven weer op gang. Het ‘Terug naar Arscene’ werd ingeluid met de komst van Woodstock Unplugged, het eerste concert van een goed gevulde kalender om het zevende werkingsjaar af te ronden. Het basisprincipe blijft hetzelfde: minder of helemaal niet bekende, maar hoogstaande (doorgaans inlandse) acts een podium geven in de best mogelijke omstandigheden (de studioruimte bezit een nagenoeg droge akoestiek, maar er is meer) Die ambitie heeft in het verleden geen windeieren gelegd en we hebben de indruk dat er in de komende maanden nog veel fraais de revue zal passeren, daar in het overigens erg stille Hansbeke: Duo Baltazar, Tom Vanstiphout, Isle Of Men, Misstriohso, Bob De Moor & Rembert De Smet zijn enkele van de boeiende namen uit het aanbod tot nieuwjaar.

De start was behoorlijk ongewoon, niet zozeer omdat een professionele ploeg het kwartet kwam fotograferen en filmen, maar vooral omdat de avond niet in twee delen verliep zoals gebruikelijk. In plaats daarvan kregen we een kort voorprogramma met daar onmiddellijk op aansluitend de hoofdact die zijn set in één trek afwerkte. Zo was het concert stipt om tien uur gedaan, wat enkele groepsleden de kans gaf om andere verplichtingen na te komen, het lot van veel bevraagde muzikanten. Niets om rouwig over te zijn, want het werd weer een avond om duimen en vingers af te likken. Met opener Anne Meuleman kregen we bovendien een talent te horen dat nog een hele ontwikkeling moet doormaken. Maar de kans bestaat dat we binnen afzienbare tijd zeggen ‘dat we er bij waren’, bij dat allereerste concert van de jonge singer-songwriter. Het was inderdaad het debuut van de ex-leerling van gitarist Bert Verschueren, die haar begeleidde doorheen vier eigen nummers.

Anne had de zenuwen vrij goed onder controle, maakte meteen indruk met haar stem die geëigend is voor dit soort werk. Opener ‘Told You So’ en vooral het levendige sluitstuk ‘Ideal’ geven aan dat ze een goeie song in de vingers heeft: zoals zo vaak is dat een kwestie van veel geleefd te hebben en van het vinden van een schrijftechniek die het best de volstrekt eigen leefwereld onder woorden brengt en verklankt. Dat geldt ook voor het stemgebruik, nog grotendeels geënt op grote voorbeelden: de eigen expressie komt nog, met tijd en boterhammen… en veel spelen. De songs ertussenin, ‘In Too Deep’ en ‘Give Me Something’, hadden enigszins te lijden onder overmatige, onnodige complexiteit en gekunsteldheid (het was uiteraard ook onze eerste beluistering) Maar dat verandert niets aan de vaststelling dat Anne een wissel kan zijn op de toekomst. In het oog the houden, alvast!

Woodstock Unplugged’ blijkt een idee te zijn van gitarist Bert Verschueren en zanger Filip Bollaert. Alsof ze beiden nog niet genoeg gesolliciteerd werden, kwamen ze voor de pinnen met het idee een coverband samen te stellen, die uitsluitend songs zou spelen van het voor één keer terecht legendarisch te noemen Woodstock Festival (14-18 augustus 1969), lange niet de moeder van alle rockfestivals, maar wel en met voorsprong het meest spraakmakende. Bijna een half miljoen mensen kwam bijeen op een weiland van 240 ha, eigendom van melkveehouder Max Yasgur, in Bethel, zo’n 70 km verwijderd van hippiehoofdstad Woodstock, in de staat New-York. De chaos door de onverwacht grote opkomst, de vredevolle sfeer, mede door de genotsmiddelen, de overvloedige regen die alles in een modderpoel veranderde, en de klassieke geneugten van een rockfestival, toen nog een vrij nieuw verschijnsel, staan in het geheugen gegrift van een hele generatie. 32 acts traden op (maar geen Bob Dylan want die bleef bij zieke zoon Jacob) in omstandigheden die op zijn zachtst gezegd veel improvisatie vergden van allen. De plaat en de film droegen verder bij aan de mythe. Het paar op de platenhoes is na al die decennia overigens nog steeds een koppel!

Als iemand wegkomt met zo’n project dan wel deze twee: Bert Verschueren houdt zich bewust op de achtergrond, maar doet dat zo opvallend onopvallend en met stijl dat het een onderdeel van de act wordt, mede dank zij Filip die zijn kompaan amper rust gunt. Berts werk op gitaar en occasioneel een ander snaarinstrument is onberispelijk. Elke invulling is een intelligente interpretatie van het ‘origineel’, dat meestal met een gans ander instrumentarium tot stand kwam. Zijn hertaling van ‘Hey Joe’ is daar een mooi voorbeeld van: je hoort er de versie van Jimi doorheen, maar Bert speelt het met veel nuance op maat van deze band. Maar zo waren er dus nog fijne gitaarmomenten: ‘Born On The Bayou’, ‘Piece Of My Heart’… Al beroeren de anderen meer dan eens een geluid producerend tuig, het is Berts invulling dat het instrumentale hart vormt van het gezelschap.

Filip Bollaert is dan weer de geijkte frontman, die de aandacht naar zich toe zuigt… om de die dan weer door te geven aan het slachtoffer van dienst. Behalve een uitstekend zanger en, laten we niet vergeten, een gedegen gitarist, is hij een geboren entertainer, even kleurrijk als de figuren die destijds het festival bevolkten. Het grootste deel van zijn grappen en grollen bedenkt hij ter plaatse, dikwijls inspelend op reacties uit het publiek. Met pretoogjes retourneert hij de plaagstoten en deelt er opnieuw uit, en dat in minstens drie talen, Nederlands, West-Vlaams (Brugs eigenlijk) en Tussentaal (een soort amalgaam van alle Vlaamse dialecten samen) Al is het allemaal lichtvoetig en vrijblijvend, Filip slaagt erin om nogal wat info over Woodstock, de groepen en de songs te proppen in zijn flitsende commentaren. We waren enkele jaren geleden al eens getuige van zijn meeslepende stijl, maar wie het voor het eerst ondergaat, zoals velen in Arscene, weet amper wat hem of haar overkomt. Vluchten kan dan niet meer, meeklappen, -zingen en -joelen is de boodschap.

De twee dames in het gezelschap zijn er niet ‘om de hoop te vullen’, verre van. Pascale Michiels mag dan het grootste deel van het instrumentarium dat ze bespeelt in Billy & Bloomfish en The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra thuis hebben gelaten, maar haar diepe, soulvolle stem contrasteert fraai met de nachtegaal die Patsy Verfaillie heet. Patsy zegt dan wel dat ze ‘geen Janis Joplin’ is (niemand is dat, beste Patsy!), maar haar intense, passionele zangprestatie in ‘Piece Of My Heart’ is toch een meer dan aardige poging. Vier grote individualiteiten volstaan echter niet om van Woodstock Unplugged zo’n ervaring te maken: het is het samenspel, de samenzang, het goed humeur ook dat het geheel doet uitstijgen boven de som van de delen. En er is dat onverwoestbare songmateriaal, dat niet alleen bij het oudere publiek bekend is (wijzelf waren toen 19 en eigenlijk blij dat we er niet bij waren, zo’n modder!), maar dat deel is gaan uitmaken van het collectieve muzikale bewustzijn.

Een overzicht song per song is hier niet nodig, niet omdat het zo’n ‘bekende’ materie betreft, maar omdat de band hier in Arscene maar een dwarsdoorsnede bracht van een breder repertoire, dat ze overigens nog steeds uitbreiden. Zo kregen we de instudeerversie van ‘Let’s Work Together’ dat Canned Heat op Woodstock bracht (en sindsdien geregeld opnieuw werd ingeblikt, o.a. door Bob Dylan; het werd weer een hit via Bryan Ferry) Merkwaardig aan deze hele set was precies het feit dat de ‘Woodstockers’ bijna allemaal naam mondiaal maakten als songschrijvers, maar op het festival vaak opvielen door hun coverkeuze: Wilbert Harrison bracht zijn ‘Let’s Work Together’ in 1962 uit, toen nog ‘Let’s Stick Together’ geheten De opener van dit concert was ook ‘van Canned Heat’, maar ook ‘Going Up The Country’ is geen origineel nummer, maar een herwerking van een blues song uit de twenties (iets gelijkaardig gebeurde met hun andere grote hit uit die periode ‘On The Road Again’) ‘Hey Joe’ maakt Jimi Hendrix in één klap beroemd, maar de song staat op name van ene Billy Roberts (maar het auteurschap is door diverse claims en processen een onontwarbaar kluwen geworden) ‘I Put A Spell On You’ in de Creedence Clearwater Revival medley (waar Pascale een fraaie toets aan gaf) maakt de naam en faam uit van Jalacy ‘Screamin Jay’ Hawkins (gelukkig probeert Filip niet de totaal geschifte voodoo podium act van mesjogge Hawkins te mimeren!) en’ With a Little Help From My Friends’ mag dan onsterfelijk zijn in de versie van Joe Cocker, het is en blijft een Lennon-McCartney deun…

Woodstock Unplugged toont een groot hart voor deze muziek (al beleed Filip dat hij pas enkele jaren na het festival geboren werd – dat is hem hierbij vergeven) en vergaste ons op afgewerkte versies van ‘The Weight’ van The Band (toch één van de mooiste songs uit het hele aanbod… met dank aan Robbie Robertson die zovele Bandparels pende), ‘Somebody To Love’ van Jefferson Airplane (Grace Slick heet ze, die zangeres, Filip!) kreeg niet enkel een mooie gitaarpartij in duo mee (Bert en Filip, uiteraard) maar ook een visueel hoogstandje - of moeten we zeggen laagstandje? - waar we verder maar niks over verklappen. Slotnummer ‘Suite Judy Blue Eyes’ van Crosby, Stills & Nash (eigenlijk van Stephen Stills) kende een dubbele valse start, maar dat voegde alleen maar toe aan de jolige atmosfeer. Het nummer is echter vrij complex en we konden ons niet van de indruk ontdoen dat WU aan bepaalde stukjes nog werk heeft. Maar dat hoort allicht bij de opbouwfase waarin de groep nog altijd zit.

Aan de muzikale en theatrale kwaliteiten van Woodstock Unplugged valt niet te twijfelen. Het bisnummer, ‘Sweet Sir Galahad’ van Joan Baez, laat horen dat de groep ook de kaart van de verstilde emotie kan trekken (Baez vertelt in deze song in nauwelijks bedekte termen de avonturen van haar jongere zus Mimi Fariña en haar tweede echtgenoot, zo kort na het dodelijk ongeluk van eerste man Richard Fariña) Het project heeft alles om een blijver te worden op de concertkalender.

Antoine Légat.

P.S. Wie deze band met een volledige set wil meemaken, kan dat in Hof van Boeres in Londerzeel op donderdag 15 september.

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

ARSCENE, HANSBEKE - 02/09/16