BELGIAN BLUES CHALLENGE @ GC DEN BREUGHEL, HAACHT - 29/09/18

De toeloop van bluesfans was zaterdagavond indrukwekkend, allen erop uit om te ontdekken wie volgend jaar ons land zou vertegenwoordigen in de Azoren. Van de oorspronkelijke 24 kandidaten werden er uiteindelijk acht bands of duo’s weerhouden, die in GC Den Breughel hun kansen wilden verdedigen. Elke groep of duo had zijn supporters meegebracht  zodat het zaaltje uitverkocht was en late beslissers zelfs niet meer binnen mochten. De juryleden wachtten een zeer moeilijke taak om aan de hand van vijf criteria te beslissen wie uiteindelijk met de zegen van de ‘Belgian Blues Challenge’ in april 2019 naar Portugal zou mogen afreizen. En ondanks dat er reeds gegokt werd op de vermoedelijke winnaar was de spanning toch voelbaar in het sfeervol verduisterd zaaltje. Het publiek toonde zich tijdens de ganse avond respectvol zodat het gebruikelijke geroezemoes binnen de perken bleef.

De ‘Belgian Blues Challenge’, dit jaar in een productie van Swing Wespelaar, lokt ieder jaar weer vele bluesfans naar het evenement omdat dit initiatief niet alleen de kans biedt nieuw talent te ontdekken, maar ook om een groep opnieuw aan het werk te zien die op bluesfestivals meermaals hun waarde bewezen. Dat maakt dat er vanaf het begin al een zeker onevenwicht is wat betreft jong en ervaren of het gekozen bluesgenre dat men wil brengen. Zaterdagavond werd het publiek derhalve verwend met het ganse scala van bluesgenres van Mississippi Delta en old school blues tot boogie, swing en bluesrock met af en toe een jazzy uitstapje. Ook het instrumentarium was gevarieerd met o.m. trompet, contrabas, harmonica, trekzak en wasbord. Alleen het vrouwelijke element ontbrak met uitzondering van een enkele vrouwelijke toetseniste. Nadat de burgemeester van Haacht in hoogst eigen persoon de competitie voor geopend verklaarde kon om zeven uur ‘s avonds de eerste groep aantreden, het begin van een lange luisterrijke avond, waarin elk van de acht bands in amper twintig minuten tijd het hart van de jury moest zien te vermurwen of veroveren. Los van waar het hart van de professionals naartoe ging werd van hen echter verwacht dat zij tijdelijk hun emoties zouden uitbannen en in de plaats daarvan op basis van criteria als originaliteit, kwaliteit van zang en speelvaardigheid, enz.. hun keuze zouden motiveren. Gelukkig is er nog het publiek dat louter op basis van emotie, muzieksmaak, sympathie, eigen hobby, gitaarvaardigheid of andere irrelevante elementen zijn of haar eigen keuze mag maken, althans in de geest en desgevallend medegedeeld aan een omstaander.

The Blue Chevys

Het eerste groepje ‘Bluebird’, een kwartet uit het Gentse dat zijn naam ontleende aan een oud blueslabel, zorgde al dadelijk voor een verrassing met hun naar Louisiana overhellende songs. Hun eerste song werd het aanstekelijke ‘Louisiana’ en ook met ‘Indian Headed Monkey’ en ‘Smiling Machine’ wisten zij deze NOLA groove op te pikken, waartoe ook drummer Natan Goessens sterk bijdroeg. In de Missy Sippy bluescafé en op de Gentse feesten hadden zij al van eerste successen geproefd en in Haacht herhaalde zich dat succes, afgaande op het enthousiaste applaus. Frontman Matis Cooreman, behalve zanger ook mondharmonicaspeler, heeft vermoedelijk zowel naar Little Walter als Walter Horton geluisterd. Dit geschoold viertal neemt zijn missie ernstig en laat met eigen songmateriaal spelenderwijze horen dat de blues nog ‘alive and kicking’ is bij de millenniums generatie. De bandleden van ‘The Blue Chevys’, een collectief van acht muzikanten met Kris Bries als zanger/bluesharpist, brachten hun jarenlange ervaring mee op het podium, al is het speelplezier nog even ongerept als in de beginjaren. Opgestart in 1989, een tijdelijk ingelaste rustpauze, en een heropstart in 2014 is tekenend voor de historie van deze band die de passie voor de blues nooit van zich af kon schudden ondanks de gecompliceerde lichtheid van het bestaan. Versterkt met het blazersduo, -Koen De Sloovere op saxofoon en Kim Vandeweyer op trompet, brachten zij hun vier songs als een volleerd groepje dat zowel in Beale Street, in Frenchman Street of in een van de nachtclubs in Chicago kan opduiken om aldaar zich in nachtelijke jamsessies testorten. Beweeglijk en soepel verspringend van ritmes en mood porden zij het enthousiasme van hun meegereisde fans nog aan. Harmonica, de ritmesectie en de piano en wasbord van Jan Ursi zorgden voor funky rhythm’n blues en aanstekelijke boogie bij o.a.‘Sitting On A Stone/Gotta A Feeling’. Maar het soulvolle beklijvende ‘Turn It Back’ met die verschroeiend mooie trompetsolo en bedwelmende groove is nog steeds onze all-time favoriet. Ook in Ponta Delgada zou de jury mogelijk voor hun muziek bezweken zijn.

The Hourglass Instinct

Ook de Limburgse band ‘The Hourglass Instinct’ palmde het publiek vlotjes in met hun onvervalste naturel en hun mix van blues, rock en soul. De ballade ‘We Are The Wolves’ met een fascinerende gitaarsolo van Daniël Sas sneed door hart en gebeente. Ook hun aftasten van de grenzen naar vleugjes garagerock, Led Zeppelin en Jimi Hendrix misstond niet op een podium dat tijdelijk fungeerde als een competitieplaats voor de gunst van publiek en jury. Dit trio met verder nog bassist Wim Franssen en drummer Kris Lemkens slaagde erin om met hun gedeelde passie, wat humor en soepele tempowisselingen een bezwerende mood te generen waar zowel oud als jong spontaan voor kan vallen. Vorig jaar brachten zij hun EP ‘In The Lion’s Den’ uit en hun koortsige bluesrock past hen als gegoten. Omdat er nog ruimte was eindigden zij met de stomende toegift ‘Millionaire High’, een waardige afsluiter die wellicht het begin markeert van een rootsy bluesrockende carrière. Met ‘Tom’s Place’ zette zich voor het eerst op de avond een semi-akoestisch duo op hun stoeltjes met een repertoire van al dan niet origineel herwerkte bluesklassiekers zoals o.m. het pakkende ‘The Soul Of A Man’ van Blind Willie Johnson met de prachtige slidegitaar van Pieter Place. Zanger Tom Verhoeven begeleidde zich tegelijk met mondharmonica. Het Antwerpse duo leefde zich respectvol in in de oude blues die na een eeuw nog niets van zijn actualiteit verloren heeft. Voor sommige groepen of de onderlaag van de samenleving zijn de harde tijden immers nog steeds niet uitgebannen en veiligheid en bestaanszekerheid zijn nog steeds een luxe voor mensen op de dool. Met ongepolijste songs of ‘You Better Run’ bewees het duo zijn toewijding aan de oude zanger/gitaristen uit préwar tijd en vermengde dit met wat blues uit New Orleans en de Windy City.

Buckwood Mojo

De band ‘Buckwood Mojo’ met roots in Heist-op-den-Berg, stond al op menig bluesfestival, o.m. in Swing Wespelaar en op Pjeireblues. Van frontman ‘Bad Luke’ is bekend dat hij kan entertainen en elke bluesfeestje in gang kan trekken, mocht dat om 9 uur ‘s avonds nog niet het geval zijn. Het zeskoppig groepje, waarbij een dame aan de toetsen, zette al dadelijk in met aanstekelijke boogie en swing. Zowel ‘The Lizard And The Snake’ als het opjagende ‘One Gig More’ met trekzak waren een lust voor het oor en tintelende voeten. Vooral het bezwerende ‘Deviation Blues’ is een van hun toppers, waarbij bluesharp en drumroffels voor overspringende gensters zorgen. De combinatie van swing, gitaar, ritmesectie en de ambiance van een invallend wasbord genereert een soort ‘ joie de vivre’ die een andere kant van het bluesgenre belicht, namelijk het plezier om in goed gezelschap te drinken, te dansen of vast te pakken. Het zuiderse coloriet dat naar de Big Easy refereert is eveneens een troef van deze geïnspireerde muzikanten. Hierna werd er met de Hasseltse ‘The Mojo Daemons’ opnieuw een duo aangekondigd, twee bezielde muzikanten met democratische petten, die met hun muziek aanleunen bij zowel de old school blues als bij rockabilly en New Orleans jazz. In Haacht kozen zij echter resoluut voor een eigen interpretatie van bluesklassiekers als ‘St. James Infirmery’, en ‘I Put A Spell On Yoy’. Gitarist Kris Van Bosstraeten, die voor zijn artiestennaam naar’ Smokestack B’ greep, en zanger/bluesharpspeler Ben Pittoors voelen elkaar goed aan wanneer zij aan de lyrische teksten van de oude pioniers hun stem, feelingen spirit hechten. Ben Pittoors gromt en snauwt als een volleerde bluesveteraan en in de slowblues ‘Call Me If You Need Me’ klinkt zijn stem als een roepende in de woestijn, desperaat huilend om een zoekgeraakte geliefde. Duo’s hebben weinig kans om in een competitie de eindmeet te halen, maar desalniettemin kunnen zij het hart beroeren. 

Black Cat Biscuit

Met Black Cat Biscuit, een band die in de zomer nog op het festivalpodium van Swing Wespelaar te zien was, voegde zich de voorlaatste groep op het podium. Dit Limburgs vijftal kent en speelt het brede spectrum van de blues alsof zij dit al op de schoolbanken of eventueel al spijbelend inoefenden. De meeste muzikanten waren al te horen in andere bandjes, maar in deze formatie lijken zij nog meer op dreef te komen eens zij hun instrumenten ter hand nemen. New Orleans of Chicago blues, slow of swing, hun bluestrein davert voort zoals in het swampy ‘Train 66’of bij het ritmische ‘Hey Little Kiddy’ met de bluesharpbegeleiding van Mark Sepanski. In het zwoele ‘Parrot Woman’, met de aanstekelijke ritmesectie van bassist Patrick Indestege en drummer Jeff Gijbels zat er voodoo verweven. Het laatste ‘Sons Of A Vampire’, met die opwindende Bo Diddley ritmes, klonk hitsig als een stoomtrein. Zanger/gitarist Bart Arnauts kleurt het allemaal met zijn donkerbruine doorrookte stem en houdt de vaart erin, desgevallend met een tot gitaar omgebouwde koekendoos, als sintels in een kolenkachel.Als laatste bluesband mocht de Tuxedo Swamp Blues Band afsluiten. Met zanger/gitarist Ron Duxon als gangmaker, gevolgd door David Neath op gitaar heeft deze band een overschot aan energie. Het vijfkoppig groepje uit Herentals kent elkaar al zeer lang en zoals zo vaak werden de plannen en vriendschappen in een café gesmeed. Als echte bluesmannen traden zij overal op waar de gelegenheid zich voordeed hetzij op festivals hetzij in zaaltjes of moeilijk te bereiken cafés. Hun blues zien zij als een mix van oude en moderne blues, liefst met een swingend of gekarteld randje. In GC Den Breughel, zette het kwintet in met de boogie-woogie ‘Adios Amigo’s’ om te vervolgen met het lijzige ‘Four Wives’. De laatste song,het beklijvende ‘A Fragment Of Sun’, een song vol hartzeer, was een uitgesponnen smeekbede van een dolende in de regen, treurend om zijn geliefde die hem eenzaam achterliet. De song werd opgedragen aan de ploeg van Wespelaar. Het werd het slotakkoord na een lange avond rijk gevuld met bluesmuziek, waarin de verschillende stijlen en genres een waardige uitvoering kregen en waarin het leek alsof winnen niet het ultieme hoofddoel was. Het waren de acht juryleden die zouden beslissen.

Black Cat Biscuit

Na een korte deliberatie mocht Winne Pennincks, promotor en woordvoerder van de ‘European Blues Union’, de winnaar afroepen. De band ‘Black Cat Biscuit’ werd uiteindelijk de keuze van de jury. Daar de band echter na middernacht niet meer voltallig was kon er geen jubilerende songsessie meer volgen, noch kon buiten een vuurwerk worden afgestoken. Dat komt misschien nog wanneer deze band volgend jaar op 5 en 6 april ons land zal vertegenwoordigen tijdens het 9de ‘European Blues Challenge in Portugal. Plaats van de afspraak Ponta Delgada in de Azoren, nu nog het reisgeld bijeen sparen.

Marcie

Foto © Walter Wouters

meer foto's Walter Wouters

 

And the winner is ... BLACK CAT BISCUIT @ BBC 2018

 

BLUEBIRD

 

THE BLUE CHEVYS: Snakes - Sitting on A Stone / Gotta a Feeling

 

 THE HOURGLASS INSTINCT

 

TOM’S PLACE

 

BUCKWOOD MOJO

 

THE MOJO DAEMONS

 

BLACK CAT BISCUIT: PARROT WOMAN - SONS OF A VAMPIRE

 

TUXEDO SWAMP BLUES BAND

 

Artiest info
website  

 

 

GC DEN BREUGHEL, HAACHT - 29/09/18

 

Bluebird

The Blue Chevys

The Hourglass Instinct

Tom’s Place

Buckwood Mojo

The Mojo Daemons

Black Cat Biscuit

Tuxedo Swamp Blues Band