BLUES IN BLOOM @ DE PLAS, HOUTHALEN-HELCHTEREN - 15/09/18

Ale & Alley

Na zes jaar afwezigheid herrees het ‘Blues in Bloom’ festival in volle avondlijke glorie. Dat was mede te danken aan de reünie van de nog lang niet vergeten ‘High Five Jive’ band, die op een Limburgs podium hun vriendschap nieuw leven inbliezen. Ofschoon het een killige zaterdagavond was, dat reeds de herfst leek aan te kondigen, verzamelde zich toch een grote menigte muziekfans in de zaal, benieuwd naar wat al die blues- en rockmuzikanten uit Houthalen, Zolder, Kuringen, Hasselt en de omliggende steden aan bluesy muziek te bieden hadden. Het festival groeide uit tot een hartverwarmend Limburgs weerzien en feestje, al bleef het buiten koud. Daar trotseerde het origineel musicerend duo, ‘Ale & Alley’, tijdens de pauzes dapper koude en duisternis opdat ook de pré-war blues en vaudeville muziek een plaats in het evenement zouden krijgen.

High Five Jive

Na een verwelkoming met intro van de populaire bluesfanaat, Den Huibbe, mocht de lokale Bunglars Bane band het festival officieel in gang zetten, een collectief van vijf muzikanten, waarnaast zich af en toe zangeres Lauren aan de micro plaatste die vooral in de bluesballads liet horen dat zij over een goede stem beschikt. Het getuigt van lef om een song als ‘I’d Rather Go Blind’ aan te durven, maar het is dan ook een klassieker die alleen door een vrouw met hart en ziel kan worden vertolkt. De band, die ooit in het café ‘het Kanske’ opstartte, heeft sindsdien het repertoire kunnen uitbreiden. Covers als ‘Jumping Jack Flash’, ‘Johnny B Goode’, ‘Come Together’, ‘Suzie Q’ en ‘Wild Thing’ werden met de nodige drive en aanstekelijk vuur gebracht, zodat het publiek al opgewarmd was toen het kwintet uit de High Five Jive’ werd aangekondigd met als voortrekkers Jan Jaspers op gitaar, Jens Vanderheyden op bas en regelrecht uit Australië gitarist Bart Lievens, die mogelijk uit heimwee naar hun pionierende ‘speelse’ jaren de reis ondernam om deze Limburgse reünie wederom gestalte te geven. Ook drummer Ollie Hoogmartens, bekend van de ‘Wizard Connection’, en zanger Geert Op ‘t Eynde maken deel uit van het groepje dat eigen materiaal met covers combineert. In 1998 opende de band ooit op Blues Peer. Twintig jaar later zijn de muzikanten nog even gemotiveerd om het publiek mee te slepen in de vaart van hun bluesrockende of funky grooves. Frontman Geert vertolkte met veel expressie, al dan niet met distortion, de ritmische songs, waarbij steeds het gezamenlijke spelplezier opviel. Je kreeg de indruk dat alle bandleden het verloren gewaande geluk hervonden hadden, happy om weer ‘één van de bende te zijn’, en ondanks hun inzetbare activiteiten in andere formaties. Het funky ‘Damn Alone’, het rockende ‘Rocking Daddy’, de boogie ‘Look Watcha Done’ werden afgewisseld met inlevende slowblues, zoals o.m. het schrijnende ‘No More’ of het broeierige ‘Pobrecita’ met fascinerende gitaarbegeleiding. Wanneer Geert zich op de bluesharp uitleefde kregen de songs nog meer bluesy vaart, zoals bij ‘You Don’t Love Me’. Het collectief eindigde, na hun ‘No Way Man’ toegift, met een buiging en een enthousiast applaudisserend publiek, blij om deze reünie van dichtbij te kunnen bijwonen.

Blues Lee

Ook in het tweede pauzemoment zorgde het duo Ale & Alley uit Kuringen voor het muzikale intermezzo. De allround muzikanten, Roeland Bierkens en Patrick Indestege, hebben een duidelijke voorliefde voor de folk, vaudeville en bluesmuziek uit de vooroorlogse periode toen bluesmuzikanten voor een habbekrats of wat gratis drank op buurtfeestjes het samengedromd publiek vermaakte. Het siert hen dat zij ondanks slechte podiumverlichting, amper versterkte micro’s en het storend geluid van de ononderbroken pauzemuziek in de zaal toch met inzet hun songs vertolkten, zich niet storend aan het pratend publiek. Daarmee evenaarden zij op hun eigen manier de entertainende Afro-Amerikanen, buskers of trekkers, die begin vorige eeuw zich eveneens onder hachelijke hetzij ‘kleumende’ omstandigheden zich in hun muziek vastbeten. Met gitaar, banjo, wasbord, contrabas, harmonica én gezamenlijke zang vertolkten zij zowel dubbelgelaagde songs als ‘My Pencil Won’t Write No More’ of ‘Banana In Your Fruit Basket’ als het modernere ‘La La Blues’ van Pokey La Farge’. Ook het trieste lot van ‘Willie The Wheeper’, verslaafd aan opium, werd in ‘old style’ bezongen. Dit duo verdient een vakbond voor betere werkomstandigheden. Toen de Limburgse Blues Lee’ band aan zijn set begon, was het bijna al middernacht. Deze muzikanten hebben zowel ervaring in het openen als afsluiten van een festival en leggen daarbij een constante gretigheid aan de dag. Zowel in 1997, 2001 en in 2005 stonden zij op het grote podium in Blues Peer en ondanks alle turbulenties van het leven blijven zij nu al sinds 1995 de bluesfakkel brandend houden, zowel in de Benelux landen als in Slovenië en Zuid-Afrika. Alleen hun drummer hield een time-out, maar zowel zanger/saxofonist Bies Biesmans als gitarist Karel Phlix verdiepen zich nog immer in het blueslegaat en voegen daar hun eigen funky muziek aan toe, ten getuige het jazzy ‘Hookin’ of het opzwepende ‘Ooh Baby’. Het dromerige ‘Rusty Guns’, waarbij de zanger zich op de rand van het podium zette, werd een ingetogen nostalgisch moment. Gitaren, sax, bluesharp en ritmesectie droegen bij tot die pulserende vaart die de bluesmuziek van Blues Lee zo kenmerkt. Om één uur ‘s nachts waren echter alle vele feestvierders huiswaarts getrokken. In de trage stoet van nachtelijke voortschrijdende schimmen volgden wij hun voorbeeld zodat wij het ultieme slotakkoord hebben gemist, maar niet de hoop op een jaarlijkse ‘revival’ van ‘Blues In Bloom’, het immer gezellig bluesfeestje waar soep, gezelschap en muziek het hart verwarmen en de geest voeden.

Marcie

Foto © Manon Houtackers

meer foto's Manon Houtackers

 

 

meer video's: DRIVE BY - SCRATCH YOUR OWN BACK - DAMN ALONE - POBRECITA - TOO MUCH - ONE WAY OUT - YOU DON'T LOVE ME

 

meer video's: No More - I Got Loaded - Hookin'

Artiest info
   

facebook

 

HOUTHALEN-HELCHTEREN - 15/09/18