DAVID CROSBY @ OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN - 08/09/18

We hoeven David Crosby nauwelijks nog te introduceren. De oude Woodstock veteraan verdiende zijn sporen bij The Byrds, CSN(Y), CPR en verschillende solo-projecten. Meestal zagen we hem tijdens het laatste decennium optreden aan de zijde van zijn makkers Graham Nash en/of Steven Stills. Maar Crosby, altijd al een man met een moeilijk karakter, blies de samenwerking met zijn vrienden op door onaardige dingen in de pers rond te strooien. Zo noemde hij Daryl Hannah, de nieuwe vriendin van Neil Young, een “giftig roofdier” en maakte zich onder meer hierdoor onmogelijk om nog binnen CSN(Y) te functioneren. Verder verklaarde David Crosby dat hij de routineuze concerten met zijn oude makkers meer dan beu was en op zoek ging naar iets nieuws. Dat resulteerde in drie (goeie) soloplaten – ‘Croz’ (2014), ‘Lighthouse’ (2016) en ‘Sky Trains’ (2017) - in vier jaar tijd, met een volgende – ‘Here If You Listen’ (2018) - nog in de pijplijn. Hierin onderzocht onze besnorde artiest nieuwe muzikale horizonten en flakkerde zijn interesse voor jazzy arrangementen weer op.


In het Rivierenhof trad Crosby aan met een vijfkoppige band. Met zoonlief James Raymond op toetsen en topgitarist Jeff Pevar tekende alvast de voltallige CPR aanwezig. Aangevuld met Mai Leisz (bas), Michelle Willis (keyboards en zang) en drummer Steve DiStanislao (bekend van o.m. de laatste tournees van David Gilmour) stond er een ijzersterk ensemble op de planken, zo zou later blijken.

Zelf zag de heer Crosby er met zijn dikke winterjas en oranjebruine, wollen muts een beetje als een bejaarde schipper, een overjaarse dokwerker of een flinke Bos/Croz-kabouter uit. Maar dat de oude meester nog steeds tot geweldige muzikale prestaties in staat is en zijn publiek kan begeesteren, bewees hij door in dit Rivierenhof een formidabel concert af te leveren zonder ook maar één dieptepunt.

Opener ‘In My Dreams’ liet meteen horen dat deze band de vocale harmonieën die zo kenmerkend zijn voor Crosby’s muziek perfect wist neer te zetten. Tijdens ‘Morisson’, een oude CPR song over de leadzanger van The Doors, vielen voor het eerst de muzikale jazzy elementen op die vaker tijdens dit concert zouden opduiken en onwillekeurig de geest van mensen als Joni Mitchell of Van Morrison in gedachte bracht. Daarbij stippen we graag aan dat de stem van de 77-jarige Crosby anno 2018 fenomenaal goed blijft klinken, zeker als je zijn leeftijd in acht neemt. Tussendoor liet de zanger ons toch weten “pissed off” te zijn omdat hij al zo oud was. En hij excuseerde zich daarenboven voor “all the weird songs” die hij deze avond nog zou spelen. “Ik kan er niet aan doen, zo ben ik nu eenmaal,” concludeerde hij. ‘Naked Rain’ en ‘Thousand Roads’ volgden.

“Hits heb ik nooit gemaakt, maar dit is er eentje die toch ergens in de buurt komt hiervan,” vertelde de Californiër ter introductie van het wondermooie, in prachtig akoestische harmonieën gedrenkte ‘Guinnevere’, daterend uit de gouden tijd van CSN. Het leverde hem achteraf een luid applaus op dat hij breed glimlachend in ontvangst nam. “Waarom schreeuwen vooral de mannen hier naar mij? Dat doet me denken aan mijn tijd in de gevangenis,” grapte de Amerikaan.

Na een donderpreek tegen de “Orange haired bastard in the white house” trakteerde Crosby ons op het a capella gezongen pareltje “What Are The Names” met daaropvolgend een beestig rockend ‘Long Time Gone’, beiden songs die getuigen van zijn levenslange politiek activisme. Tijdens een lang uitgesponnen “Déjà Vue”, de titelsong van het beroemde CSNY album, kregen de vijf bandleden elk om de beurt een solospotje.

Na de pauze denderde de Crosby stoomtrein lekker verder. In “The Lee Shore”, alweer een CSNY nummer, verwees hij naar zijn zeilverleden en de vele uren die hij op zee heeft doorgebracht. “Ik heb geen idee waar mijn songs vandaan komen en ik kan ze ook niet uitleggen. Ik ga het zelfs niet proberen,” lachte de zanger en zo dienden we maar ons eigen verhaal bij “Homeward Through The Haze” te bedenken.

“Sky Trails”, de titelsong van zijn laatste plaat, kreeg met Michelle Willis een vocale uitvoering in duet mee. Millis mocht later ook haar eigen nummer ‘Janet’ aan de setlist toevoegen.

Daarna trok de band zich op voor een spectaculaire finale. Eerst met een prachtig openwaaierende versie van ‘Delta’, een nummer daterend uit Crosby’s junkieverleden, slechts mogelijk gemaakt met de morele steun van Jackson Brown en afgewerkt op de piano van Warren Zevon. Tenslotte volgde een vierklapper van formaat: de Byrds hit ‘Eight Miles High’, de Woodstock klassieker ‘Wooden Ships’ en in de bisronde meesterlijk rockende versies van de hippie anthem “Almost Cut My Hair” en Neil Youngs “Ohio”. Het Rivierenhof reageerde terecht met een staande ovatie, tegelijk het moment waarop de oude zanger eventjes een traantje leek weg te pinken. Dit beeld zal ons nog lang bij blijven en meteen een prachtig orgelpunt voor de OLT-zomer van 2018.

Shake

Foto's en fotoalbum © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN