JEFF TWEEDY @ OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN - 04/09/18

Jeff Tweedy (° 25/8/1967, Belleville - Illinois), spilfiguur en frontman van Wilco, treedt vanavond enkel gewapend met gitaar en mondharmonica solo op. Vorig jaar bracht hij de soloplaat “Forever At Last” uit, een collectie songs uit zijn rijkgevulde carrière die hij in een gestripte akoestische versie heeft opgenomen. Jeff begon zijn muziekcarrière reeds in de jaren '80 samen met Jay Farrar in The Primitives, later veranderden ze de naam in Uncle Tupelo die de vaandeldragers werden van de No Depression beweging. In 1994 verliet Farrar de groep en startte Son Volt, de overgebleven groepsleden gingen verder onder de naam Wilco. Tweedy was ook als producer actief voor o.a. Mavis Staples en Low. Bijna was hij ook producer van “Wild Flowers” van The Bony King (Of Nowhere) maar omdat Jeffs vrouw ernstig ziek werd op dat moment ging dat uiteindelijk niet door.


The Bony King of Nowhere mag echter eerst zijn ding doen voor de indieheld aantreedt. Bram Vanparys brengt op 21 september zijn vijfde album “Silent Days” uit op Unday Records, een collectie songs die breekt met het brave keurslijf van een popplaat. De teksten zijn heel persoonlijk en dit heeft grotendeels te maken met de recente liefdesbreuk dit hij meemaakte. Het album zou veel experimenteler zijn met elektronische accenten, eens horen of we dit merken tijdens dit solo optreden. Hij brengt een zevental nummers waarvan zes nieuwe. Het zijn hartverscheurend mooie nummers die tekstueel niet bepaald vrolijk zijn. Hij speelt hoofdzakelijk op een akoestische gitaar, soms afgewisseld met een elektrische. Hij zet meestal galm op zijn stem wat het smachtend effect van de zang nog versterkt. Af en toe voegt hij wat geluidseffecten toe aan de nummers maar deze zijn heel subtiel. “Travelling Man” is een ouder nummer met knap fingerpicking gitaarspel. Na goed een half uur is het optreden voorbij en ik moet zeggen, het was een prettig weerzien met The Bony King of Nowhere

Jeff Tweedy komt mondharmonica spelend het podium opgestapt en zet zo “Via Chicago” in gecombineerd met een akoestische gitaar. Jeff is er niet magerder op geworden en zijn lange haren zitten deels verborgen onder een petje. Hij breit er bijna naadloos het nieuwe “Bombs Above” aan. “I Am Trying To Break Your Heart” brengt wat meer vaart in de set, niet in het minst door de hoge stemuithalen op het einde van het nummer. Na dit nummer laat hij ons weten dat hij een ruime greep uit zijn carrière zal doen, ongeveer alle projecten waaraan hij meewerkte zullen aan bod komen. Vermits hij nooit hits heeft gehad vraagt hij schertsend om het theater te verlaten wanneer je jouw favoriete song hebt gehoord, zo weet hij wanneer hij moet stoppen. Ik zie enkel mensen opstaan die een drankje gaan halen. Hij grijpt voor een eerste keer terug naar Uncle Tupelo met “New Madrid”. Supergroep Golden Smog, waarin hij zat met Gary Louris van The Jayhawks, komt aan bod met “Lost Love” en “Radio King”. De krekels die we horen tijdens de song zijn gewoon die van het Rivierenhof. Uiteraard vormt de hoofdmoot van de set nummers van Wilco. Bekende songs zoals “Impossible Germany”, of het op een enorm herkenningsapplaus onthaalde “Jesus, Etc”. Ook minder bekende Wilcosongs zoals “Born Alone” of “Bull Black Nova” passeren de revue. Mijn achterbuur uit Chicago zingt de songs van zijn stadsgenoot woord voor woord mee.

Tijdens het nieuwe “Noah's Flood (Let's Go Rain Again)” slaagt Jeff erin het publiek mee te doen zingen alhoewel ze dit nummer nog niet kennen. Het is een simpele song met een geweldig refrein dat je onmiddellijk oppikt. Jeff heeft zo wel zijn twijfels of het verhaal van de Ark wel echt gebeurd is. Het prachtige “California Stars”, dat Wilco opnam met Billy Bragg, is een absoluut hoogtepunt. Hij sluit de reguliere set af met “I'm The Man Who Loves You” maar is al snel terug voor drie bisnummers. Tijdens “Misunderstood” toont hij een staaltje van zijn kunnen op gitaar, ook op akoestische gitaar kan je behoorlijk loos gaan, het lijkt wel of hij onder hoogspanning staat, alhoewel zijn gitaar niet ingeplugd is, maar enkel versterkt wordt door een microfoon. Met “Acuff-Rose” grijpt hij nog eens terug naar zijn tijd bij Uncle Tupelo en daarna valt het doek met een verpletterende versie van “A Shot In The Arm”.

Jeff Tweedy heeft vanavond bewezen dat zijn songs ook in een afgekloven versie overeind blijven. De schatkist aan geweldige nummers lijkt wel eindeloos. Hij speelt meer dan bovengemiddeld gitaar en zijn stem heeft met de jaren nog aan zeggingskracht gewonnen. Hoe hij soms zelfs bijna fluisterend het OLT Rivierenhof stil weet te houden is ongezien. Hij weet het publiek anderhalf uur te boeien. Jeff Tweedy is zonder twijfel één van de meest relevante artiesten van zijn generatie.

Lou van Bergen

Foto's en fotoalbum © JiVe

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN

 

The Bony King of Nowhere

Jeff Tweedy