OKKERVIL RIVER @ BOTANIQUE, BRUSSEL – 30/09/18

Wat is kunst vraagt Stijn Meuris zich terecht af. Zeker in de muziekwereld is dit een breed uitdijende definitie. Als je als artiest met zowel instrumentale pareltjes, top zangkwaliteiten als dichterlijke teksten kan uitpakken, mag je je toch wel scharen bij het kransje artiesten die men vernoemt met de grote A. Will Sheff van de indie-rockband Okkervil River is zo een fenomeen, zo bewijzen hij en zijn briljante band gisterenavond nog maar eens in een goed volgelopen Rotonde.

Okkervil River timmert ondertussen al bijna twintig jaar aan de muzikale weg. In het begin van 2018 verschijnt er hun schitterende nieuwkomer en negende album “In The Rainbow Rain”. De plaat krijgt de stempel mee van meer poppy en luchtiger te klinken, aka een vernieuwde klank. Veel songs van Okkervil River hebben inderdaad een donker, droef randje. Deze tournee staat echter in het teken van de nieuwe plaat, die een frisse dynamiek op het podium brengt en in combinatie met het oudere werk zorgt voor een mooie afwisseling in de set.

Van bij de start vliegen de vonken er dadelijk af in de Rotonde, met de modern rockende opener en single “Pulled Up The Ribon”, met zijn bezwerend orgeltje dat wordt bijgetreden door bijtende elektrische gitaarnoten van Will Greaffe. Deze laatste zal meer dan eens zijn virtuoze kunsten als snarenwizard mogen etaleren. In Will Sheff’s West Coast klinkende afscheid van een voor hem vergane glorie als de City Of Angels, in “Don’t Move Back To LA”, opgeluisterd met een dandy klinkende samenzang, knijpt Greaffe de meest soulvolle klanken uit zijn vingers. Het vandaag agressief, bijna punkrockende “Black”, geplukt uit het uit 2006 daterende allbum "Black Sheep Boy", vult hij dan weer op met door de keel gierende slidenoten. Ook de afsluiter van de reguliere set, het filosofische “Our Life Is Not A Movie Or Maybe” krijgt gecontroleerd chaotische en dissonante gitaaraccenten mee. Als virtuoze instrumentale topper steekt echter het bijna als Lou Reed emotioneel verhalende “Judey On A Street” er bovenuit, met uitgesponnen filmische soundscapes waar drum, bas, toetsen en gitaar naadloos in elkaar vloeien en Zuiders warm in de oren klinken als een zwoele oceaanbries.

Het concert wordt een echte emotionele rollercoaster, van bijtend rockend, tot speels en vrolijk, tot ontroerend droef en gebroken. Een eerste emotioneel moment krijgen we te verwerken in het oudje “It Ends With A Fall”, met de slepende droeve snik in de stem van Sheff en Sarah Pedinotti achter een zweverig klinkend orgeltje, dat zelf lijkt te verdrinken in verdriet. Sarah levert ook schitterend werk af als vocaliste in de warme meerstemmig gezongen en naar het einde opwellende liefdesboodschap “Love Somebody” met de wijze raad “If you gotta love somebody, you’ve got to lose some pride”. Haar moment de gloire kent ze in het soulvolle nummer “New Blood”, knap in duet gezongen met Will Sheff, die teleurgesteld stelt dat deze song helaas de plaat niet haalde. Hij grapt cynisch dat dit nummer wel te beluisteren is op de gratis digitale platformen.

Zelfs een gruwelijk klinkende chirurgische ingreep als “Famous Tracheotomies”, weet Sheff om te toveren in een nummer dat zelfs Anthony and The Johnsons letterlijk naar de keel zou grijpen. Knappe anekdote ligt ook achter “The Dream And The Light”, een song die zijn inspiratie vindt na het vorige concert van Okkervil River hier in de Rotonde op 08/11/16, de dag van de verkiezingen in Amerika. De band is zo teleurgesteld en moedeloos bij het horen van de onverwachte uitslag, dat iedereen hen troostende worden toefluistert, tot de veiligheidsdiensten toe.

Wie denkt dat hij met intrieste liefdesverhaal “Get Big”, in duet met de fluwelen stem van Sarah, zijn hart al voldoende gepijnigd ziet, had het grondig mis. Een over zijn gitaar struikelende Will Sheff zorgde voor een technische storing, zodat hij zijn slotnummer onversterkt moet brengen. Een geluk bij een ongeluk zo bleek, want zelden worden wij zo diep in de ziel geraakt door een hemels breekbare, trage countrywals als “A Stone”, of mic gebracht aan de rand van het podium, met gans de zaal verstild aan zijn lippen.

Als je zelfs een kille, gladde steen, warmte, liefde en verbondenheid kan doen uitstralen, enkel met de hulp van je breekbare stem, enkele akkoorden en een poëtische tekst, dan mag je jezelf in de categorie der grote singer-songwriters scharen. Wat een geschenk dat we zo een fenomeen mogen meemaken in de intimiteit van een zaal als de Rotonde, waar elke noot letterlijk voelbaar is. Okkervil River deed deze zaal alle eer aan, of was het omgekeerd.

Yvo Zels

Fotoalbum © Yvo Zels

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL