BILL CALLAHAN @ OLT RIVIERENHOF, DEURNE - 02/09/17

We namen vanavond plaats in het Deurnese Openluchttheater om de nazomer in te zetten met de zware Bariton-stem van Bill Callahan.

Als opwarmer deze avond krijgen we geen muziek, wel de stand-up comedy van Nigel Williams die, zoals het een goede immigrant betaamt, een performance in het Nederland belooft maar uiteindelijk grotendeels Engelse mopjes vertelt. Desalniettemin warmt hij het publiek in de frisse avondlucht op met enkele goedgeplaatste snedes naar de actualiteit.

Nadat we weer helemaal mee zijn met de Fipronil affaire en we de zin en onzin van jodiumpillen te weten zijn gekomen maken we ons klaar (lees: trekken we een jas bij aan op deze frisse avond) om Bill Callahan te verwelkomen. Deze Amerikaanse singer-songwriter heeft muziek al van kleins af aan in zijn bloed zitten. Hij schreef zijn eerste liedjes reeds als tiener en gaf op 22-jarige leeftijd zijn eerst plaat uit onder eigen label. Ondertussen zijn we bijna 30 jaar later en hebben de 4 en 8 sporencassettes plaats gemaakt voor verschillende Ep’s en albums.

Op het podium verschijnt een man, met glitterpak en gitaar. Deze man is duidelijk een Amerikaan die zijn roots eer aan doet. Hij wordt geflankeerd door een drummer, een bassist en een elektrische gitarist. Zonder een woord begint hij te spelen en neemt hij ons in vogelvlucht mee voor een tocht over bijna 30 jaar muziek maken. Hij trapt de avond in gang met het eerder ingetogen nummers ‘Spring’ en ‘Jim Cain’. Zijn diepe baritonstem vult moeiteloos de ruimte van het OLT.

Terwijl het schemerlicht overgaat in het donker, laat Bill ook een meer duistere kant van zichzelf horen. In het ritmische ‘Eid Ma Clack Shaw’ horen we voor het eerst deze avond wat stevigere bastonen.

Tot 2007 stond Bill Callahan bekend onder de naam ‘Smog’ en varianten daarop. Het publiek is dan ook enthousiast wanneer ze de intro van ‘Dress sexy on my funeral’ horen. De eerste van een reeks covers van Smog.

Met het nummer' America!' brengt Callahan zijn visie op zijn thuisland naar voren. Zowel kritisch als patriottisch. Het rode licht ondersteunt hier de iets zwaardere rocktoon van het nummer. Hierna volgen opnieuw een aantal ‘Smog’covers. Het ingetogen ‘Rock bottom RIser’ beklijft duidelijk het publiek.

Callahan blijft de avond switchen tussen het meer stevige werk met sterke bassnedes zoals ‘Ride my arrow’ en rustigere nummer szoals ‘Say valley maker’ dat door zijn ritmische cadans het publiek mee neemt.

‘Let me see the Colts’ is de hekkensluiter van de ‘Smog’covers en van de avond. Al zou deze natuurlijk niet compleet zijn zonder een aantal bisnummers. Callahan begint met het rustige ‘Too many birds’, Tijdens het nummer ‘Dover’ gaan echter alle remmen los, wat resulteert in eclectische solo’s van zijn medemuzikanten.
Met ‘Riding for the Feeling’ sluiten we deze nazomeravond in het OLT af.

Veronique Vanonckelen

Foto's © JiVe

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

OLT, ANTWEROPEN - 09/09/17