CHRIS O’LEARY BAND @ GOORBLUES, WUUSTWEZEL, 10/09/17

Op de stoep van café 't Goor lopen we op Ray, tourmanager met passie en een saffie, genietend in de zon. Alweer na een paar honderd kilometer met zijn rode Mercedes bus,van Chemnitz tegen Dresden, over Aken naar het Gooreind. Zijn zeventienjarige muilezel pronkt net als hij onder de zon, omdat hij weer een zwaar beladen band uit de US mocht vervoeren. Chris O'Leary heeft inderdaad een stevige rugzak. Hierin zitten zowel enorme ervaringen als medailles, met nog een kleine plaats voor zijn muziekinstrument, de harp. Niet alleen wordt hij vergeleken met R&B singer uit de 50-ies Little Willie John (Fever, Need Your Love So Bad), hij heeft daarbij ook nog een geweldige stem en speelt op dat kleine instrument met wereldklasse in de stijl van Little Walter.

Chris bewees zijn bekwaamheid, met energieke stem en harp, bij Levon Helm and The Barnburners, gedurende een zestal jaar (2000-2006). Je kent Levon zeker als drummer en multi-instrumentalist bij een band die “The Band” noemde, jawel That Night They Drove Old Dixie Down. Levon overleed aan kanker in 2012, maar intussen is O'Leary met eigen band gestart. In 2009 werd debuutalbum van Chris “ Mr. Used To Be” al snel genomineerd voor een Blues Music Award. Winnaar in de Music Blast Awards en Best New artist Debut CD. Hij kiest voor een sterke blazerssectie, waarbij zowel tenor en bariton sax het swingende ritme van de big bands uit de 50-ies, in leven moet houden. Als singer-songwriter wandelt Chris over vele kleurrijke paden, van fleurige dixie uit Louisiana, langs de saturdaynight dance halls in Memphis, tot duivelse R&B voortgesproten uit de dampen van de swamps en de muddy waters.

Ook de ganse band geniet mee op de stoep, vriendschap alsof we hen al eeuwen kennen. De jonge drummer Owen Eichensehr uit New York, de basspeler Matt Raymond, op gitaar Peter Hopkinson en op sax de vrolijke Chris Difrancesco. Time to start the gig, horen we Chris begeesterd zeggen, ze hebben er duidelijk zin in, vooral Owen die het Lignum drumstel mag trotseren.

Met stevige swing klinkt hun intro “ Grass Is Always Greener (On The Other Side) “ als een orkaan over onze hoofden. Stevige R&B uit dat eerste album. Met respect en medeleven voor de other side, waar Irma vandaag over Florida trekt, we hadden het er buiten ook nog over, of ze nu La Douce noemt of niet, het blijft een femme fatale. Chris toont zijn luisterrijke stem in meerdere toonhoogtes, net als zijn opdwepende harp in “I Can Tell”. Hij vraagt ons mee naar New Orleans te trekken, waar elke dag een party is en knalt op Mardi Gras. In deze typische Louisiana stijl worden zinnen en nummers als als “Woman, You Drivin' Me Crazy” nog aan de brave kant.

Jimmy Reed, graag horen wij zijn naam nog eens vermelden. “Baby You Don't Have To Go”. Ditmaal met een geweldige dronken stem na een harp solo, welk Peter Hopkinson graag beantwoordt op zijn semi-akoestische Ibanez. Peter is de vervanger van Chris Vitarello, die nu met Bruce Katz op tour is. Hij neemt deze plaats perfect in als veelbelovende singer-songwriter. We zitten inmiddels in de Delta Blues van Mississippi.

Chris woont 4h rijden ten Noorden van NY-city, is marinier geweest waarna hij agent werd, probeert op zijn vijftigste nu de wapens neer te leggen als een echte Mr.Used To Be. Is een zeer trotse vader van een zoon, waarvoor hij “ Daddy 's Home “ een tweetal jaar geleden schreef. Een nummer nog niet uitgebracht op CD, maar met zo'n toewijding gebracht hier voor ons, om twee maal kippenvel te krijgen. Even terug met “Slow Train To Memphis” waarna een respectabele quote als eigen nummer “Blues Is A Woman “ een ware slow blues op King niveau.

Chris vertelde in de pauze ook over een optreden in de BB-King Blues Club van New York, hij heeft nooit podiumvrees maar daar... Denk niet dat hij de enige zou zijn waar bewondering plaatsmaakt voor plankenkoorts.

Na de pauze nog meer verwenning met hun virtuositeit. Ook Chris Difrancesco toont regelmatig intens solowerk op zijn sax. Als doorwinterde muzikant geeft hij les in jazz. Je zou zo inschrijven, maar het is voor jongeren, pech dus. Ritmesectie eveneens weergaloos en zeker niet op de achtergrond, met rustige maar perfecte baslijntjes van Matt, zoals het hoort. “Knock On Wood”, wereldbekend soulnummer van Eddie Floyd uit '66, zonder harp maar met forse stem en prachtige solerende slowhand van Peter Hopkinson. Hoe dan ook, om die gouden periode van de seventies te ondersteunen, waren de twee vorige decennia meer dan belangrijk. In de blueswereld vallen we hierop dan ook graag terug.

Dat hout geklop wekt hier stevig de dansperikelen op. Volle swing en jive met “ I Can't Turn You Lose Baby “. Stel je voor, in 1965 op een B-side van een Otis Redding. Pure R&B, waarna de instrumentale uitvoering van de Blues Brothers er niets meer stuk kan, tenzij een gans shoppingcenter. Een nummer dat je niet in je autoradio mag spelen, zeker niet in een Oldsmobile. Ook hier in 't Goor vliegen de stukken eraf, funk à la James Brown in een explosieve O'Leary versie.

Nog een reusachtige cover uit 1977 “ The Blues Had A Baby ”. Muddy Waters wist dat heel mooi te verwoorden “ They Named The Baby Rock & Roll “, waarbij hij zijn boegbeelden mee vernoemt. Chris zuivert al zingend het lijstje aan met Johnny Winter en de nog niet zolang overleden harmonica speler, singer songwriter James Cotton. Maar zijn grootste voorbeeld is en zal altijd badass harmonica Sonny Boy Williamson blijven.

Trekken weer naar Memphis, naar zijn koning met de woorden:
“ Let's make a trip to the past, but the trip is still young “. Horen eerst een meeslepend “ One Night Of Sin “ met uitmuntende sax solo door Difrancesco. Met daarna een volle dansvloer, een cocktail waarin we “Mystery Train” en “That's Allright Mama” herkennen van de koning van rock & roll in een majestueuse vertolking.

Het typisch zinnetje van Paul als gewoonte des huizes “We gonna make some noice if you want some more”, slaat zeker in. Dansvloer terug vol en een meezinger als Hush ontbreekt hier zeker niet, zomin als blues brothers onder mekaar “Everybody Needs Somebody To Love ...” gretig meezingen. Om het plaatje helemaal te vervolledigen zingt vriend Roger, gast en vriend des huizes “One Night With You”. De Juke box draait hier op volle toeren. De band kan er niet genoeg van krijgen en rockt de keet op hol met “Roll Over Beethoven” en Johnny Be Good”. Iedereen tevreden en ook de band voelde het succes. Weinig weten dat Goorblues de bluesparel van de Kempen mag genoemd worden en parels blijven het mooist als je ze draagt. Daar hebben Michel, Lydia en Paul altijd voor gezorgd ! Maar deze echte parels worden heel zeldzaam.

Guy Cuypers

Foto © Walter Wouters

 

 

video's :
You Don't Have To Go -
I Can Tell - I Can't Turn You Lose Baby - The Blues Had A Baby
- Knock On Wood - Elvis tribute

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GOORBLUES - 10/09/17