LEFFINGELEUREN 2017 @ Leffinge - 08/09 tot 10/09

 

Derde jaargang van Leffingeleuren nieuwe stijl! Decennialang behoorde het laatste echte zomerfestival tot de middenklasse, d.w.z. er kwamen grote namen, maar het was nooit de intentie een tweede Rock Werchter te worden. Zo viel LL in de categorie van pakweg het Brugse Cactus festival en het was in onze ogen al even boeiend in programmatie… en gezellig door de locatie in het hart van het lieflijke Leffinge. In 2015 veranderde de ploeg van De Zwerver het geweer van schouder: LL kreeg een make-over. De grootste namen werden geschrapt, net als de grote tent, en er werd voortaan gemikt op inlands, vaak aankomend talent. Natuurlijk bleven café De Zwerver en zaal De Zwerver een belangrijke rol spelen. De zaal werd zelfs het hart van het muzikale gebeuren: daar nemen de meer mainstream acts het podium in.

Aan de andere kant van de kerk (die ooit wel eens een rol mag spelen in LL nieuwe stijl, vinden we, zoals dat in het Ieperse Leet86 het geval was) kwam er een kleinere tent, die, omdat ze de vorm heeft van een kapel, de Kapel werd gedoopt. Indiebands en buitenbeentjes vinden er een plaats. Tussen zaal en kapel in schakelt men, nog meer dan vroeger de dorpsstraat en het plein in, met de foodstands, de uitgekiende merch en de dit jaar echt wel uitstekende discobar, beter geplaats en dus amper storend voor de concerten in de kapel. Voor binnen moet je uiteraard betalen. Buiten is er nog muziek, in de Buskerstreet op het buskerpodium, uiteraard gratis. Daar treden beginnende acts op, ideaal om ontdekkingen te doen, maar af en toe wijkt een band ‘van binnen ‘naar dat podium uit, om de meest verscheiden redenen.

Het was voorzien dat we de drie dagen zouden meemaken, maar vrijdag was het weer erbarmelijk met wind en regen. Het festival had daar nauwelijks onder te lijden want er waren maatregelen genomen (extra tent), maar de weg naar en van Oostende was naar verluidt een helletocht. Dus geen J. Bernhardt (nog een interessant zijproject van de andere frontman van Balthazar, Jinte Deprez) of Millionaire (come-back van de band van Tim Vanhamel na elf jaar), en ook geen Roméo Elvis, Dieter & The Politics of Equal Idiots.

Op naar zaterdag dan maar. Het weer was de rest van het weekend goed te doen, op een paar buitjes na. Zonovergoten kon je het niet noemen, maar daarvoor was niemand gekomen. Voor Christopher Paul Stelling daarentegen, daar doet een mens graag een inspanning. Want hij en zijn band doen dat ook. De man is eigenlijk het prototype van de busker die er moet invliegen om zijn publiek te behagen (en een duit in zijn klakke te gooien) Maar CPS is veel meer: een songschrijver en een boeiende verhalenverteller, bij voorbeeld, en zijn gitaarspel is van een zelden gehoorde klasse. Het valt nog het meest op bij een eerste contactname, maar voor hem is het maar een voetnoot in zijn performance. Dat eerste contact ligt al een poos achter ons: we zagen hem enkele malen aan het werk in café De Zwerver en op het Canadaplein in Eeklo, tijdens het Herbakkerfestival.

Op een zo groot podium als dat van zaal De Zwerver werkt het ook, bewees hij zaterdag 9 september. We kregen ouder werk als ‘Revenge’ (uit de onvolprezen ‘Labor Against Waste’, 2015) of het opzwepende ‘Brick x Brick’ (uit ‘False Cities’, 2013) Er was plaats voor een classic, ‘Wayfaring Sranger’, dat hij een nieuwe dynamiek meegeeft. Maar CPS had ook een nieuwe onder de arm, ‘Itinerant Arias’ (heerlijke titel), en daaruit kregen we fijne brokjes als ‘The Cost Of Doing Business’, het pakkende, emotieve ‘Oh River’, single ‘Badguys’ en het straffe ‘Destitute’. Julia Christgau (harmonies, percussie), laatste aanwinst bassist Matthew Murphy en violist Kieran Ledwidge spelen goed in op de energieke aanpak van de frontman. Ledwidge geeft gepast antwoord op het gitaarspel: zijn foudroyante gypsy tussenkomsten stuwen de songs op… In onze babbels achteraf zou blijken dat de man uit de strikt klassieke wereld komt en dit werk ook voor hem een ontdekkingsreis vormt. In elk geval druipt het enthousiasme van hem af.

We hadden al gemerkt dat Christopher Paul vermoeid was van de zware toer die de groep onderneemt. Hij is veel gewoon (meer dan 200 concerten per jaar) maar het afrotsen van Europa eist zijn tol. Gelukkig was daar tijdens het optreden zelf niets van te merken. De duivels werden als vanouds ontbonden. Daarom waren we blij verrast dat hij er toch mee instemde een pas ontstaan gat in de begroting, we bedoelen, de programmatie, in te vullen op het buskerpodium, zijn natuurlijke biotoop. Toen het viertal zich daar posteerde, was de ruimte voor dat podium helemaal leeg. Zes aanstekelijke songs later, waaronder ‘Oh River’, ‘Destitute’, ‘Brick x Brick’, stond een woest dansende menigte zich daar te verdringen. Zelden zo’n extatisch gebeuren meegemaakt! Maar toen was het vat af en tot groot verdriet van de aanwezigen kwam er geen bis. Maar iets zegt ons dat het niet lang zal duren voor Christopher Paul Stelling, de Rattenvanger van Leffinge, en zijn maten hier opnieuw zien…

De rest van de zaterdag is ons grotendeels ontgaan, al hebben we een stuk gezien zowel van Waxahatchee (zaal), die eerder braafjes, maar niettemin … hun vierde cd kwamen presenteren als van een duidelijk uitstekend op dreef zijnde Black Heart Rebellion (kapel) Indie-elektroband In een Discotheek misten we, maar we zagen Maya Mertens en haar mensen voor ze de muziekwedstrijd op TAZ wonnen (reden waarom ze hier geprogrammeerd stonden) en dat herhaalden op de Nekka Nacht. Die overwinningen konden ons helemaal niet meer verrassen, want er zit toekomst in dit kwintet.

Natuurlijk waren we ook voor Absynthe Minded 2.0 gekomen, maar we waren niet alleen om dat te doen: we geraakten gewoonweg niet meer binnen (we hadden nietsvermoedend de inwendige mens versterkt) en de wachtrij liet vermoeden dat we maar een klein stukje meer zouden kunnen zien. Dan waren we beter afgezakt naar Idles in de kapel: waarnemers zeggen dat het een misdaad was die niet gezien te hebben. Guilty as charged! Nog een stukje Ons in de Buskerstreet beleefd, à la Kings Of Convenience, zegt men, en dat kan wel eens kloppen. In elk geval was het goed afsluiten zo…

Op naar zondag dan maar. Eerst de zaal. Aubrie Sellers uit Nashville zette de dag in en maakte met een elektrisch gitarist en een drummer een goeie beurt. De dochter van songwriter Jason Sellers en countryzangeres Lee Ann Womack, en tevens stiefdochter van producer Frank Liddell, is uiteraard van goeden huize en weet hoe ze een goeie trash country song (zijzelf spreekt van garage country) moet ineendraaien (niet zelden met de hulp van co-writer Adam Wright) Maar we moeten haar ‘New City Blues’ cd nog eens goed tot ons nemen. Voor een eerste kennismaking kon het tellen.

Hetzelfde kunnen we zeggen over Dylan LeBlanc. Dylan werd geboren in Shreveport, Louisiana, maar woonde op jonge leeftijd in Muscle Shoals, Alabama, naam van de plek maar ook van de legendarische studio… Dat moeten we allicht niet verduidelijken aan de rootsfans! Hij en zijn band (met celliste!) hadden nogal te lijden van technische probleempjes, maar die raakten uiteindelijk opgelost. In elk geval lieten Dylan & band leuke dingen horen, even goed in stevige alt.country/rock als in elegante, zelfs dansbare nummers, bekroond met die heerlijk heldere stem van ‘m, die je doet denken aan de betreurde Jimmy LaFave (sommigen horen er zelfs een Ryan Adams in) Vreemd genoeg excuseerde hij zich voor zijn… stemproblemen, ook weer het gevolg van veel toeren. Maar het bleef mooi om aanhoren. LeBlanc mag wis en zeker terugkomen, en hoger op de affiche.

Courtney Marie Andrews was één van de namen waar we het meest naar uitkeken, sinds we verliefd werden op ‘Honest Life’, album nummer zes al voor de amper zesentwintigjarige zangeres en muzikante, die tegenwoordig in Seattle woont. Zij ontgoochelde niet. Integendeel! Ondanks haar jeugd heeft ze al samengewerkt met Jimmy Eat World en in 2011 ging ze gitaar spelen bij haar idool Damien Jurado. Ze zong en speelde ook met… Milow, gedurende vier maanden. In die periode woonde ze effectief in België en schreef ze de songs voor ‘Honest Life’, iets waar ze ons op LL aan herinnerde. Ze bracht, samen met vier muzikanten, songs uit verleden en zelfs toekomst (nieuwe cd onderweg), maar ‘Honest Life’ was ook vertegenwoordigd, met onder anderen ‘Rookie Dreaming’ en het briljante ‘Irene’ (dat een hoog en deugddoend Joni Mitchell gehalte heeft) Onze zondag kon al niet meer stuk!

Robert Jon & The Wreck is goed bekend bij de liefhebbers van de southern rock en bands als Lynyrd Skynyrd en nog meer de Allman Brothers. Er zit een heilzame dosis blues en funk in de nummers. We konden niet alles volgen, maar werden omvergeblazen door het epische ‘Cold Night’, een hoogtepunt uit ‘Glory Bound’ (2015), uitgewerkt tot een bijna ondraaglijke climax, met bezielde zang van Robert Jon Burrison en het bevlogen gitaarspel van Kristopher Butcher. De twee samen maken er een gitarenfeest van. Buitenbeentje op dit LL, maar we hebben ze toch maar aan ons hart gedrukt.

Doordat de zaal onze aandacht opeiste zagen we slechts partieel de kapelbands. We hadden het gevoel dat dat zeer spijtig was, want wat we hoorden van Phoenician Drive, met een heuse darboeka als verrijking in het geluidsspectrum, en Cosmonauts, Californische garagerockers, was machtig. Rolling Blackouts Coastal Fever, indies uit Melbourne, hebben we helemaal gemist, wat ons eens te meer blootstelt aan banvloeken. Niet gemist, al is het ten dele, en er de avond zeer bevredigend mee afgesloten, was Black Flower, dat zijn tweede cd ‘Artifacts’ kwam voorstellen. Saxofonist en componist Nathan Daems, drummer Simon Segers (zijn creatieve omgaan met de vellen en de cymbalen is altijd een lust voor het oor) en de Amerikaanse cornetspeler Jon Birdsong, bassist Filip ‘Earthquake’ Vandebril en Wouter Haest op keys maken van hun met afrobeat, oriental en andere invloeden gepimpte ethiojazz (à la Mulatu Astatke) een feest en zo hoort dat bij deze sprankelende vorm van jazz.

Over Stef Kamil Carlens (indrukwekkende wereldklasse) en Tjens Matic (triomf in thuismatch) hebt u allicht elders uitgebreid en terecht enthousiast verslag gelezen. Het was zo goed als ze geschreven hebben! O ja, voor we het vergeten: op zondag trad De Propere Fanfare op, verbonden met het Gentse Bij De Vieze Gasten, dat kortgeleden één van zijn bezielers, véél te vroeg, verloor. Maar het was of de geest van Marc Hoflack, de Indiaan van de Brugse Puurte, de fanfare was binnengevaren, want de optredens in de ruimte voor de DJ Booth om 15 uur en nog meer in de Buskerstreet om 19 uur waren een explosie van muzikaal (en ander) vertier. Zelden een fanfare tegelijk zo hecht en zo vurig horen spelen. Schitterende verkleedpartij, bovendien, én allerlei creatieve mouvementen, die de lezer dezes maar eens moet gaan ontdekken. Net als Christopher Paul Stelling, Courtney Marie Andrews, Stef Kamil Carlens… Altijd met drie woorden spreken, hé!

Antoine Légat.

Foto's © Leffingeleuren

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

LEFFINGELEUREN