TREVOR SENSOR @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 28/09/17

Indien je dit jaar nog een muzikale ontdekking wil doen moet je zeker verder lezen. Trevor Sensor is een naam die mij helemaal onbekend was. Bij het bekijken van de agenda van de Bota zag ik in de omschrijving enkele woorden die me aanspraken. Het bijhorende filmpje bekeken en ik was direct verkocht.

Trevor is een 23 jarige Amerikaan die deze toer vooral deed om zijn nieuwe plaat “Andy Warhol’s Dream” te promoten. De plaat komt uit op het label dat ook Bon Iver in zijn portefeuille heeft. Het is de opvolger van de EP een dertien maanden geleden gemaakt met de titel: “ Texas Girls And Jesus Christ”. In tegenstelling tot op deze platen stond hij in de kleine Witloof Bar alleen op het podium.

Maar niet getreurd, Trevor bewees het hele concert lang dat hij gerust op zijn eentje een hele avond lang kan blijven boeien. Boeien is eigenlijk een understatement. Trevor zijn handelsmerk is een rasp van een stem. Lekker rauw met een “grawl” die bvb een Israel Nash Gripka heeft. En hopelijk wordt zijn plaat even hard gehyped en gepushed als diens debuut. Hij brengt een folk getinte rock die in de pers wat vergeleken wordt met Father John Misty. Maar doorheen het concert kwamen er verschillende andere namen door mijn hoofd spoken.

Vanaf de eerste song nam hij het publiek bij het nekvel. Hij speelt gitaar, akoestisch en elektrisch of enkele songs zichzelf begeleidend op de piano. Verder een pak sterke songs en vooral zijn stem die de songs inkleurden. Hoogtepunten te over maar je moet zeker naar de single “High Beams” luisteren. Hij bracht deze met zoveel verve dat het mij aan een podiumbeest als Martyn Joseph deed denken. “I’ll See You” lijkt me zijn “Purple Rain” met soepel gitaarspel en de stem die naast die van Israel Nash Gripka kan staan. Op piano bracht hij “The Money Gets Bigger” met verschillende verrassende wendingen in de song. “Pace In The Cage” was een ingetogen ballad waar de zang voor het kippenvel zorgde. Zelf noemde hij “Starborne Eyes” zijn “sad country song” die aan Elliot Murphy deed denken. In de afsluitende song waar ik de titel van vergat op te schrijven kwam Bob Dylan erg hard aan de deur kloppen.

Hij werd teruggeroepen voor de bissen en speelde een verzoeknummer dat uit het publiek geroepen werd, een knappe verhalende song. Tweede bis werd “Stolen Goods” van de nieuwe plaat dat met zijn catchy ritme het publiek mee kreeg.

Beste lezers, ik kan zeggen dat ik een ontdekking deed want het was genieten gedurende het uur dat het concert duurde. Ik dacht aan namen als John Couger, Bob Dylan, Steve Forbert, Dan Bern, Martyn Joseph, Daniel Norgren en Israel Nash Gripka maar toch kregen we een concert van een man met een eigen sound en gezicht. De sound die bepaald wordt door zijn krachtige stem. Ik kocht blindelings zijn plaat en die speelt hier elke avond opnieuw. Hopelijk komt hij snel terug met band. Ik vrees dat er dan veel meer volk zal zijn. Maar dat verdient hij zeker.

Lisael


 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

28/09/17