LEEANN ATHERTON


 
Artiest info
Website  
Myspace
 

label: Rain Storm Records

video

 

 

Deze dame komt uit Austin, en dat is natuurlijk al iets wat meteen onze aandacht trekt, want de Texaanse "Music City" levert in de meeste gevallen kwaliteit. Ook deze keer is dat niet anders, want Leeann brengt ons een naadloze mix van zowat alle mogelijke richtingen binnen het rootsgenre. Country, gospel, southern, soul, pop en blues. Pretentieloos gebracht maar met enorm veel vakmanschap en emotionele geladenheid.

Geboren in Charleston, North Carolina zette ze haar eerste stappen in de muziek bij een zwart kerkkoor, dus met die gospel roots zit het meteen goed, maar naderhand kwam ze in contact met de professionele Nashville scène die haar wat meer in de country richting duwde. Greg Humpry was een van die mensen, een man die met Emmylou Harris samenwerkte op commerciële basis en ook wat productie werk voor haar deed. Maar in Austin was het of ze thuis kwam, deze stad is wat haar muziek nodig had, Texaanse roots. Laten we een viertal van haar cd's van wat dichterbij bekijken, of liever, beluisteren.

ONLY GLORY (1995)

Aanvankelijk nog wat meer country getint dan haar latere werk, maar ook op dit debuut is er plaats voor wat invloeden van de mensen die haar sound bepaald hebben, zoals Bonnie Raitt, Billie Holiday of de Southern rock van de Allman Brothers. Leeann zoekt nog wat naar een eigen identiteit in haar songs, maar de kwaliteit is reeds duidelijk aanwezig in de in pop gedrenkte modern klinkende countrysongs als "Brand New Girl" , "One Yellow Rose" of het bluesy "Benefit Of The Doubt" onze favoriete track op dit knappe debuut.

Na "Lady Liberty" uit 1998, waar reeds duidelijk een evolutie te merken valt verder weg van het nog wat traditionelere geluid van het debuut, is het bijna acht jaar stil, tijd om de kinderen op te voeden. Maar dan is het meteen hoog tijd voor een volgende, (grote) stap voorwaarts in LeeAnn's carrière, met:

MAMA'S HOUSE (2006)

"Everyday Dream" (2006) hebben we nog maar pas in de maand oktober ontvangen of hier is al het nieuwe album "Mama's House".Eentje die we hier met plezier regelmatig gaan beluisteren bovendien. Zelf omschrijft Leeann Atherton wat ze doet als American - Blues - Folk Rock - music. En hoe ruim die term aanvankelijk ook lijkt aan te doen, toch is hij inderdaad heel erg toepasselijk voor deze twaalf songs tellende collectie op deze nieuwe plaat. Elf songs zijn door onze "Queen of South Austin" zelf geschreven, behalve het nummer "Nowhere Ride". Dit nummer is van songschrijver Mike Stevenson, die verantwoordelijk was voor de dertien songs op haar zo geprezen "Lady Liberty"-album uit 2000.

Doordat ze werkelijk met ieder genre overweg kan, heeft dit geresulteerd in een knap, gevarieerd, maar ondanks alles toch zeer coherent geheel. Na de puntige countryrock in de opener “Nothing Stopping Me", zijn de twee daaropvolgende tracks "Something To Crow About" en "Alabama" knappe country blues. Gezien de entourage zal het nog nauwelijks verbazing wekken, dat "Mama's House" is uitgegroeid tot een op-en-top “Texaanse plaat”. Nu eens zéér swingend (zoals in "You Get To Me), dan weer ingetogen stralend (zoals in "Nowhere Ride"). En dan moet ons daarbij onmiddellijk van het hart, dat het hier eigenlijk maar om een handjevol willekeurig gekozen voorbeelden gaat om aan te geven waarvoor Atherton muzikaal staat.

Met sprekend gemak kies je er hier een stel minstens even aansprekende andere tracks. Om er voor de vuist weg nog ééntje te noemen, de heerlijke, ongemeen sfeervolle titeltrack bijvoorbeeld. Maar samenvattend zou je kunnen stellen, dat het hier gaat om heel erg mooie rootsmuziek gedragen door de warme, wereldwijze stem en het gevoelvolle akoestische gitaarwerk van Atherton zelf en de sobere, maar o zo effectieve gitaarbegeleiding (akoestische en elektrische gitaar) van Rich Brotherton. Pas wanneer een song uitdrukkelijk daarom vroeg werden steel, slide, piano, fiddle, bas of harmonium aan dit basisinstrumentarium toegevoegd.

Al bij al is "Mama's House" een plaat, die zowel de liefhebbers van de blueskant van Leeann Atherton, als die van haar meer Americana ingesteld alter ego zou moeten kunnen bekoren. Bij Atherton gaat het dus vooral om die beresterke, maar toch soepel klinkende stem. In één moeite presenteert ze ons sterke, puntige countryrock, zompige bluesrock, nachtclubachtige jazz en melancholieke country, wat natuurlijk vanzelf leidt tot een veelzijdige cd. benieuwd naar de opvolger, en dat is deze:

EVERY DAY DREAM (2007)

"The Queen of the bardance" of "Lady Liberty" .... het zijn maar enkele troetelnaampjes voor superstem Leeann Atherton . Op die vorige cd was het Mike Stevenson die alle songs voor zijn rekening nam en in belangrijke mate een stempel drukte op Leeann's muzikale en private leven. Op "Every Day Dream" neemt zij het heft weer in eigen handen en is ze writer/co-writer van elf van de veertien songs.

Hier kan zij ondermeer rekenen op de steun van Michael Jackson (die andere natuurlijk), Sunny Coleman, superstar "on the way up", Papa Mali op slide, legendarische Frosty Smith op drums, Riley Osbourn (Hammond B3), Courtney Audain (bas) en is de bijdrage van Stevenson beperkt tot een gast rolletje op zijn eigen "I'm not Responsible". Maar hoe je het ook draait of keert ...." the biggest voice from Austin Texas" oftewel "Janis Joplin meets Bonnie Raitt" steelt de show, en ze bevestigt haar reputatie van klasse dame.

Het album schiet sterk uit de startblokken met "Bored with the Blues", een duidelijke knipoog naar Bonnie Raitt, gevolgd door het al even uitmuntende slowblues "If You Can't Love Me" en Coleman's "Hard Stuff". Het speciaal voor Leeann geschreven "These Brown Eyes", de ode aan "Mambo" John Treanor, en de prima vertrouwdeTexas blues op "Just My Man", "Too Many Tears", "Something To Crow About" en "Change your Mind" zorgen er niet alleen voor dat "Everyday Dream" in aanmerking komt voor een van de beste blues albums van 2006, maar dat Leeann Atherton ook vanaf nu plaats mag nemen in het selecte groepje van ijzersterke zangeressen die songs schrijven die druipen van emotie en zich afspelen in dat randgebied van blues, soul, gospel, rock en country.

HEART TRAVELED ROAD (2009)

Kan ze deze laatste werkstukken nog overtreffen met haar laatste release? Het antwoord is ja, en wel volmondig. Dit is zonder twijfel haar meest volwassen en sterkste release tot nu toe, boordevol emotie, bluesy tot en met. Janis Joplin lijkt wel herboren, wanneer je bijvoorbeeld luistert naar "Change Of Heart" of vocale hoogstandjes die Etta James in herinnering brengen zoals in "Looking For A Rainbow". Andere dames waar Leeann duidelijk bewondering voor heeft zijn Patsy Cline en Billie Holliday, duidelijk hoorbaar in "Remember Me", een song die wonderlijk genoeg de diverse stijlen van beide dames laat versmelten tot één geheel.

"Ode To Nowhere" is op deze release de enige song die ze niet zelf schreef, Mike Stenson tekende hiervoor. Zoals ik al zei:Leeann Atherton mag naast groten als Susan Tedeschi plaatsnemen, songs als "Kiss" en "I believe" zijn prachtsongs, tijdens deze laatste song moest ik zelfs even denken aan soulgroten als Ann Peebles en Betty Lavette, dat zegt genoeg over haar vocale kwaliteiten.

Laat echter de vergelijkingen met anderen je niet misleiden, Leeann is wel degelijk zichzelf. Subtiel, ingetogen of stevig rockend, met elke song bevestigd Leeann Atherton dat ze een hele grote is, tijd voor wat meer naambekendheid, vooral hier in Europa. Wij hopen dat dit overzicht van een groot gedeelte van haar werk in dit "portrait" een goede aanzet is hier naartoe.

Wie nog een ander aspect van Leeann's kunnen wil ontdekken kan nog even kennismaken met "Gypzee Heart" een knappe samenwerking met Zhenya Rock, waar balalaikas en banjo's hun muziek volop werelds kleurt.

(RON)