Toen we enkele maanden geleden de cd's van de Australische roots en bluesartiest Jaimi Faulkner mochten bespreken, vielen ons een paar maal de aparte backing vocals op in een paar songs. De dame achter die prachtige stem luisterde naar de naam Mia Dyson zo bleek. Toen een paar maand na die review plots Jaimi Faulkner geprogrammeerd stond in de Crossroads te Antwerpen, waren wij zeer geinterresseerd in een interview (zie interview-section). Toen ik na het interview nog wat napraatte en liet merken dat ik zeer aangesproken was door de aparte stem van Mia, waarmee ik ondertussen via enkele songfragmenten van haar drie cd's nader kennis gemaakt had, zei hij dat ze in Australië een grote naam was en verschillende awards gewonnen had. Ash Grünwald, hij en Mia Dyson waren vrienden en vandaar dat ze op mekaars platen wel eens een handje toestaken. Ondertussen liggen hier op mijn bureau de drie prachtige cd's van Mia Dyson te wachten op een diepere kennismaking. Laat ons even luisteren waarom Mia "big" is in down under. Ik heb het al een paar maal vermeld, in Australië zitten nog zoveel goede artiesten "verborgen" om het zo te noemen, die hier nauwelijks bekend zijn, toch zeker bij het grotere publiek, en ik moet met het schaamrood op de wangen toegeven dat ik daar tot enkele maanden geleden ook nog bij hoorde.

COLD WATER
Mia's debuut uit 2003. Ze is grootgebracht met de muziek van ouders die intensief luisterden naar Little Feat, Dylan, Neil Young, Ry Cooder en Bonnie Raitt. Zo kreeg ze deze invloeden om het met een cliché te zeggen “met de moedermelk mee”. Ware het niet dat ze daardoor meer in muziek dan in surfen geinterresseerd werd, zoals de meeste van haar leeftijdsgenoten, dan zou ze nu meer succes met de drank dan met platen maken gehad hebben. Het surfstadje Torquai waar ze opgroeide had immers buiten golven en café's niets aan cultuur te bieden. In haar puberjaren maakte ze natuurlijk als rebel haar Nirvana en Pearl Jam periode door, maar nadien schakelde ze al vlug terug over naar de muziek die ze tijdens haar jonge kinderjaren zo dikwijls gehoord had. Haar vader was de bekende bluesgitarist en gitaarbouwer Jim Dyson. Vooral Bonnie Raitt maakte een grote indruk op haar, en dat is overduidelijk hoorbaar, in verschillende songs lijkt haar stem en ook de stijl van de nummers erg veel op Bonnie Raitt's werk. "Cold Water" is vooral een ingetogen, langzame plaat met een intens bluesy, wat melancholische, droeve sfeer doorheen zowat alle nummers. De songtitels spreken dan ook voor zich: "Lonely", "Sweet Struggle" en "The Judgement Song". Op het sterke "Roll On" speelt Jaimi Faulkner prachtige gitaar. In "Through this Town" met Mia op lapsteel met een sound die Ry Cooder's geluid dicht benadert, krijg je koude rillingen door de sfeer die ze weet op te roepen met stem plus gitaar. De korte, oosters aandoende slide instrumental "Tali Karng" heeft wat van Cooder's werk en lijkt geinspireerd door diens "Paris Texas" en "A Meeting By The River". Een kleine randbemerking: De cd is intens mooi, maar elk van de elf nummers heeft die melancholische, wat depressief klinkende sfeer over zich, wat voor sommigen wel kil kan overkomen. Maar dat is nu eenmaal haar handelsmerk. Mij deert dit niet want de mooiste songs zijn meestal gedrenkt in blues. Ze heette ook "Cold Water", dus je bent gewaarschuwd, al voelt deze muziek eerder als een weldoend bad en geen koude douche.

PARKING LOTS
Twee jaar later, met “Parking Lots” zet Mia Dyson haar weg naar de top van de Australische rootsmuziek gestaag verder. Langzaam maar weloverwogen. Met “Roll Me Out”, start “Parking Lots” stevig rockend en uptempo, een verademing na al de verstilde songs op “Cold Water”. Het openingsnummer ademt de sfeer van de vroegere “Little Feat”, terwijl de mooie stem van Mia me blijft herinneren aan een combinatie van Bonnie Raitt en Lucinda Williams. Ik houd van haar stem, de gevoeligheid ervan en tegelijkertijd ook de rauwe emotie. Mia wordt gezien als een van de meest veelbelovende stemmen in de roots en blueswereld van Australië, een keuze die ik alleen volmondig kan beamen. Titelsong “Parking Lots” is echt een van die songs waar zangstijl en intonatie dat Lucinda Williams tintje hebben. Een van de mooiste nummers op de cd is “I Meant Something To You Once”, een medium tempo song, gezongen vol passie en gevoel, rootsmuziek op zijn best. “No Other” laat opnieuw haar voorliefde en vooral ook sterkte horen voor gevoelige, wat bluesy klinkende ballads. De slide gitaar, hier bespeeld door vader Dyson, toont diens grote voorliefde voor Lowell George. Met deze plaat won Mia de ARIA award voor beste blues en rootsplaat van 2005. Het leverde haar ook een plaats op als voorprogramma van Eric Clapton tijdens diens Australische tournee. Ook op deze tweede cd kan ik geen zwakke song bespeuren, enkel songs die je van begin tot einde boeien en haar grote klasse uitstralen. Luister naar “Little Piece”, “Choose” of het hemels mooie instrumentale, aan Ry Cooder verwante “Fire Creek” en je zult zeker zwichten voor haar muziek.

STRUCK DOWN
Mia Dyson laatste cd tot op heden, uitgebracht vorig jaar (2007), en wel de beste en meest diverse van haar drie releases. Openingssong en tegelijkertijd titelsong “Struck Down By The Open Road” is weer één van die songs waar de gelijkenis met Bonnie Raitt’s en Lucinda Williams’ stemmen je dadelijk opvalt. Een erg sterke song die dagenlang na beluistering nog in je hoofd nazindert. “Never Felt Young”, één van de weinige Dyson song waarin het tempo wat hoger ligt, is ook mooi, gebracht vol emotie met die hese stem van haar. En al had je het misschien niet meer verwacht, rocken kan ze ook als de beste, ze moet er alleen maar zin in hebben. Dat heeft ze in “People Will Turn On You” een met Stones riffs onderstutte rocker, waarin Mia’s hese stem langzaam op temperatuur komt om op ’t eind helemaal loos te gaan. Hoogtepunt van deze cd, of beter van alledrie is de Little Feat cover “Long Distance Love” een song die tot mijn favoriete top 5 aller tijden behoort en waarvan ze hier een prachtversie neerzet, met een heerlijke slidepartij van eigen hand. Ondertussen heeft Mia als voorprogramma van Bonnie Raitt en Jo Cocker mogen toeren tijdens hun Australische tournees, stond ze in Amerika op de planken met The Mothers of Invention, deed een concert met Ani Di Franco in het New Yorkse Central Park en toerde door Canada en Schotland. Bovendien zal ze in juni als één van de hoofdacts te zien zijn op het meest belangrijke festivals in Australië, namelijk Broadbeach. Ze heeft duidelijk met deze cd haar eigen stijl gevonden en zich bevrijdt van het juk van Lucinda Williams volgeling. Het zal dus duidelijk zijn dat deze Mia Dyson al een hele grote dame is in een groot deel van de wereld. Wat mij betreft moet Europa nu volgen. Even luisteren dus, en laat je inpakken door haar sterke stem en songs. Ongeloofelijk dat deze jongedame nog niet bekender is hier. Je zult het ondertussen wel begrepen hebben, maar ik herhaal het nog eens: Aanrader voor fans van Bonnie Raitt, Little Feat, Ry Cooder en aanverwanten.

(RON)