DOWN TO THE DELTA (re-release)
Anderhalf jaar geleden verscheen het debuut van Timo Gross "Down To The Delta" waarop zoveel positieve reacties in de pers verschenen dat zijn agenda op korte tijd voor maanden volgeboekt stond.Tijdens de lange reeks optredens door half Europa die volgden schreef Timo Gross verschillende nieuwe songs over het leven, "on the road" songs over heimwee, aankomen, uitpakken, spelen, inpakken en weer weg wezen. Alle droefnis en alle plezier van het muzikantenleven zit in zijn teksten van "Travellin", zijn opvolger die pas verschenen is. Maar laat ons even terug gaan in de tijd, naar het begin van Timo's carrière, en da's een hele tijd terug, reeds 20 jaar ervaring heeft deze man. Niets liet vermoeden dat deze gitarist ooit zulke mooie bluesalbums zou maken, want hij begon zijn loopbaan als begeleider van Kathy Kelly (Kelly Family), Chris Norman (Smokie) en de boys- band Bed & Breakfast. Niets kon hem er echter van weerhouden zijn droom uit te voeren, een eigen bluesplaat maken. Die kwam er dus in 2005: "Down To The Delta" was de titel en ze leek wel in de Mississippi Delta gemaakt in plaats van de Rijn Delta. We zullen ze even voor u nader bekijken. Titelsong "Down To The Delta" is al dadelijk een sterke song, voorzien van mooi gitaarwerk en de stem van Timo mag er ook best zijn. "Diggin' In The Dirt" is funky met een knappe blazerssectie en heeft een "Little Feat" feel. Ook "Sugar Mama" heeft duidelijke invloeden uit die richting en is zowat mijn favoriet op deze CD. Natuurlijk zoals op bijna elke blues CD, ook weer enkele bekende covers zoals "Further On Up" (Bobby Bland) en "All Your Love" (Otis Rush), maar steeds hebben deze covers een eigen nieuw jasje. Je hoort ook aan de band dat er met plezier en vakmanschap, om zo te zeggen, losjes uit de pols gespeeld wordt. Niet moeilijk natuurlijk na 20 jaar live optredens en jammen. Timo blijkt een uitstekende gitarist te zijn, die zijn soleerwerk echter niet opdringerig naar de voorgrond schuift, integendeel, je verlangt eerder naar meer van die soulvolle gitaar die hij ons opdient. Heel indrukwekkend is ook "Room To Breathe", een vermomde jazzy gitaarversie van Little Walter's "Down the Line" met J.J Cale gitaartjes. Als afsluiter is er het relaxte "Trouble" met akoestische slide, een mooi eindpunt van een prachtige bluesopname. Naar het nieuwe werk nu, want daar zitten jullie natuurlijk op te wachten.

TRAVELLIN (re-release)
De aandacht wordt al dadelijk getrokken in "Cheap Ride" door een ouderwetse "grammofoon"-achtige intro, waarna het nummer in alle kracht losbarst en het prachtige gitaarwerk een voorbode blijkt van weer een cd vol puike funky blues."Lovesick" heeft iets Texaans, Stevie Ray meets Southside Johnny, want daar lijkt Timo's hese stem soms wel op. De uiterst sfeervolle slowblues "Gone Mad" en zoals op de vorige weer die Little Feat en New Orleans invloeden in "The Letter" en "One more Time". Afwisseling zat, "Sing & Swing", de titel zegt genoeg, de jazz/blues instrumental "Struttin' pt2" waarvan deel 1 op de vorige cd te vinden was, elke song heeft weer een apart sfeertje, zoals bijvoorbeeld de twee laatste songs, "Travellin" en "Stranger pt2" die een sfeer ademen van de oude akoestische traditionele Delta opnames, hier bewijst Timo ook een meester te zijn op de Resonator. Kortom, twee cd's van hoog gehalte, zonder zwakke passages. In Duitsland komt de toekomst van de blues uit Heidelberg. Timo Gross kleurt zijn blues niet enkel blauw, maar alle kleuren van de regenboog! Boekingsagenten, maak hier werk van, dat we hem live kunnen gaan zien!

DESIRE
Met zijn vaste begeleiders trok Timo Gross, de Duitse stergitarist van wie we nu al de derde cd mogen bespreken, weer eens de studio in voor het maken van "Desire" een cd die zoals de twee vorigen ergens het midden houdt tussen modern klinkende blues, soul en roots rock. Samen met deze nieuwe release bracht het Pepper-cake label dan nu ook de twee vorigen terug op de markt, waarvan je hier onder de verslagen terugvindt. Zoals op die voorgangers is ook hier de gitaar van Timo weer de blikvanger. Zijn huidige plaat gaat meer in de rootsrichting, afwisselend voorzien van een flinke portie blues uit Timo's gitaar en een flinke scheut soul en funk, waarvoor de hier en daar toegevoegde blazers zorgen. Meer nog dan zijn puike twee vorige cd's geniet ik van het afwisselende geluid van deze mix. Zijn soulvolle stem kleurt mooi bij de slide en dobroklanken en de funky ritmes. Titelsong "Desire" bijvoorbeeld is een rootsy song die thuishoort in het zuiderse relaxte Tulsa sfeertje, waar ook J.J Cale thuis is. Zoals we in een vorige recensie al schreven, die stem herinnert me regelmatig ook wat aan Southside Johnny. Zo is er het funky "Howlin Diabolo", een van de meest meeslepende songs op de cd, het stijltje waar onze Belgische trots van weleer Blue Blot zo goed in was, en waarvoor de term "blunk" uitgevonden werd. De strakke blazers tillen dit nummer naar een nog hoger niveau. In dezelfde lijn zit "Driven Soul", moderne funky blues."Freedom" is zowat het meest pure bluesnummer op de cd, een ballad met knap gitaarwerk en een soulvol vrouwenkoortje in de backing, net als het sfeervol gebrachte "Sweet Love" waar Hammond en akoestische gitaar langzamm de sfeer opbouwen voor een prachtige gitaarsolo tegen het einde. Het speelse "That's All" heeft mooie dobropassages en en ademt een swampy sfeertje .Timo sluit af met "Here Comes The Blues"en toont dat hij in de eerste plaats een bluesartiest is, maar eentje die ruimte laat voor zoveel mogelijk andere invloeden. Net zoals wij het bij Rootstime graag horen, het zou dus fijn zijn hem eens op een Belgisch podium te zien verschijnen.

(RON)