Bij Radoslav Lorkovic stond er ongetwijfeld een Kroatische toverfee naast zijn kinderbedje, die ongemerkt de kleine Radoslav rijkelijk met muziekakkoorden besprenkelde in plaats van met wijwater. In werkelijkheid boog zijn grootmoeder Antonija Bujas zich over zijn wieg die hem volksliedjes voorzong in het Kroatisch, Sloveens of Tsjechisch. Zijn andere grootmoeder langs vaderszijde werd een internationaal gerenommeerde concertpianiste met een eigen tragische voorgeschiedenis. De in Zagreb geboren zanger/pianist is dus begiftigd met een uitzonderlijk muziektalent dat verder door zijn omgeving werd aangewakkerd. Elke pianoliefhebber die hem ooit Live kon beluisteren zal dit beamen. Dat bleek al toen hij songwriter Jimmy LaFave begeleidde op diens tournee door Europa en waar ook de toetsenist telkenmale op enthousiast applaus werd onthaald. Daarnaast begeleidde hij ook nog Greg Brown en omgekeerd. Zelf heeft de songwriter eveneens een solocarrière uitgebouwd. Zijn carrière begon op twintigjarige leeftijd toen hij met Bo Ramsey and the Sliders op tournee ging. Sindsdien bleef hij toeren doorheen Amerika, Alaska en Europa en stond hij op diverse festivalaffiches zoals o.m. het Woody Guthrie Festival en het Winnipeg Folk Festival.

Sinds 1990 bracht de singer-songwriter zes albums uit, waaronder twee Live opnames. Op twee na zijn alle albums echter uitgeput zodat er nog slechts twee te verkrijgen zijn. Die overblijvende albums imponeren echter zodanig op grond van Radoslav’ magistraal pianospel dat elk apart een bespreking waard is.

HIGH AND DRY
Label: Shed Records
Dit album kwam uit in 1995 met, meest opvallend, zijn bevlogen pianospel dat zowel zijn klassieke opleiding als latere invloeden verraadt. Op zesjarige leeftijd verhuisde hij vanuit Kroatië naar Amerika en aanvankelijk klassiek georiënteerd kwam hij als tiener in aanraking met oude en nieuwe bluesinvloeden. O.a. Albert Ammons en Muddy Waters lieten een blijvende afdruk na op het ontvankelijk gemoed van de muzikant in wording. Later pikte hij nog jazzritmes op of de boogie-woogie stijl van James Booker en Professor Longhair. Al die invloeden hoor je op de negen nummers op dit album naast folky geïnspireerde songs. Greg Brown en Bo Ramsey staan hem bij met hun gitaren en bepalen mee de zuiderse klankrijkdom. Aan de bluesthema’s - travel, road, highway - voegt hij een enkele keer wat Mexicaanse melancholie aan toe zoals in ‘High And Dry’ of Zydeco zwier zoals in ‘That Girl of Mine’ met eigen accordeonbegeleiding. Zijn pianospel blijft echter de gevoelvolle onderstroom die buiten de oevers treedt wanneer hij op de wijze van Pinetop Perkins boogie-woogie ritmes exploreert. Meer intieme songs creëert hij door aan zijn songs klassieke schaduw te geven alsof hij zich alleen in een concertzaal bevindt, in eenzaamheid dialogerend met zijn piano. ‘Closin’ Time’ is zo’n pareltje. Zijn stem die gelijkt op een kruising van James Taylor, Tom Petty en Elton John harmonieert met de gitaren en piano zoals de lichtinval zich aanpast aan avond- of ochtendstonde.

BLUE PARADE
Label: Hot Spring Records
In ‘Blue Parade’ openbaart zich meer de klassiek opgeleide musicus, teruggrijpend naar zijn Oost-Europese roots. Het album kwam uit in 2005 en is een pareltje in zijn soort, mede door de vaak droefgeestige cellobegeleiding van Lee Zimmerman, zelf ook klassiek geworteld. Piano en cello samen bewerkstelligen een muzikaal wonder gebaseerd op pure poëzie en melodisch hartzeer. Eigenlijk zou ik durven stellen dat hier grootmoeder Melita Lorkovic aan het werk is als hemelse inspiratiebron, die haar kracht, sensitiviteit en dromerigheid aan haar kleinzoon doorgeeft. Kleinzoon Radoslav bezit blijkbaar diezelfde kwaliteiten waarbij artistieke overlevingskunst de drijfkracht is. Klassieke invloeden en de soul van de blues vinden elkaar in songs als ‘Change’, ‘Jackie’ en het felle ‘Wheels Of Steel’, waarbij de piano afwisselt of lijkt te aarzelen tussen intieme en passionele gevoelsklanken. De songwriter zingt de songteksten voor zich uit met dezelfde reflecterende bezinning als Randy Newman intiem, van wie hij ‘Sail Away’ brengt. Tien songs schreef hij echter zelf, waarin hij zijn betrokkenheid op de kartelrandjes van de samenleving verfijnde uitdrukking geeft, zoals in het sombere ‘Jeruzalem’. Op ‘Calypso’ verkent hij jazzy zijwegen. Maar zelden een weemoediger song gehoord dan ‘Blue Parade’, waar zang, piano en cello culmineren in een eenheid van transcendente schoonheid. Het album werd opgenomen in de Methodist Church in Missoula in Montana. Beide virtuozen produceten samen dit muzikaal kleinood dat drijft op de eenvoud van twee instrumenten. Wanneer beiden afsluiten met ‘Wrong Track’ voel je je aangeraakt door de vleugels van musicerende engelen, mogelijk de anima van Radoslav’s beide grootmoeders die het Wonderkind behoedzaam leiden. Maar cellist Lee Zimmerman verdient ook alle hulde want ook hij lijkt met zijn dromerige improviserende begeleiding boven zichzelf uit te stijgen.

(Marcie)