Guy Tortora, singer-songwriter en rootsartiest uit Pasadena, Florida maakte meteen met zijn debuut in 2003, "Footnote To The Blues" al een sterke indruk op ons en nog meer met zijn onlangs verschenen "Living On Credit". Daarom vonden wij bij Rootstime dat de tijd gekomen was om Guy even met zijn drie tot nu toe verschenen releases even in de kijker te plaatsen, want dat verdient deze man zeker en vast. Bovendien is hij heel binnenkort, op 12 maart om precies te zijn, te gast op het "Le Blues autour du Zinc" festival in Beauvais in Frankrijk. Hij trad vorig jaar ook nog op in de Antwerpse "Crossroads", maar spijtig genoeg blijken de Belgische organisatoren deze keer de kans niet aan te grijpen om de man ook hier te boeken, maar wat niet is kan nog komen en misschien is er één van de zomerfestivals die dit wel doet. Van ver hoeft Guy niet te komen, want hij woont momenteel in Londen. Enkele dagen voor kerst trad hij er nog op in de bekende radio bluesshow van Paul Jones (ex Manfred Mann & Bluesband zanger), een B.B.C 2 show die dikwijls verrassingen bevat en dat was deze keer niet anders, want toen hij de repetitieruimte betrad, stond hij tot zijn verwondering oog in oog met niemand minder dan Eric Clapton, Eric Bibb en John Cleary. Het werd die avond natuurlijk een prachtoptreden, wat dankzij de topnamen ook een grote “exposure” voor Tortora betekende. Laten we nu even Guy's drie cd's in chronologische volgorde belichten, want dat is ten slotte de bedoeling van deze rubriek.

FOOTNOTE TO THE BLUES (2002)
Eerst en vooral willen we even vermelden dat Guy Tortora op muzikaal gebied moeilijk in een hokje te plaatsen is, en dat hij daar naar onze mening ook niet echt van houdt. Natuurlijk neemt de blues een belangrijke plaats in zijn muziek, maar net zo goed is Guy in alle andere aspecten binnen de rootsmuziek en Americana zoals men dat tegenwoordig overkoepelend noemt. Hij weet perfect Delta- en Chicago blues op traditionele wijze te brengen, maar is geen voer voor alleen maar de puristen. De song en de melodie komen bij hem op de eerste plaats, en hij is een heel goede zanger met een krachtige, gevoelsvolle stem. Voeg daarbij zijn uitstekende gitaarspel, vooral slide en National steel en de kunst om zelf mooie nummers te schrijven en je weet dat je een voltreffer in huis hebt. Met op gitaargebied duidelijk hoorbare invloeden van vooral Ry Cooder en een stem die daar perfect bij kleurt, creëert hij een eigen sound, een bluesy soort van Americana vol emotie en schoonheid, met één voet in het verleden van de blues en de andere in het heden. Soms, zoals in "Sanctified Love" klinkt hij daarbij zelfs meer funky dan Robert Cray of de Meters.De covers die hij doet, in dit geval onder meer "Crossroads Blues" van Robert Johnson, krijgen een eigen uitvoering, wat het geheel dadelijk veel boeiender maakt. Ook Marvin Gay's "Heard It Through The Grapevine" een nummer dat al snel heel voorspelbaar kan gaan klinken is hier heel apart gebracht. "Long Slow Blues" is ook niet wat de titel doet vermoeden, wel een mooie Americana song, met Guy vocaal erg goed op dreef in zijn vertellende stijl. De knappe accordeon geeft "Hallowed Ground" een eigen compositie een Louisiana sfeertje dat me herinnert aan het werk van Sonny Landreth. De akoestische blues "I Need A Car" is nog de meest traditionele song hier en een van Guy's meest gevraagde live nummers. Een van die songs met een sterk Ry Cooder sfeertje. Echt apart en sterk is de coverversie van Tony Joe White's "Did Somebody Make A Fool Of You". Hoogtepunt voor ons is echter "Tough Love", eigen werk, zeer sfeervol, met een mooie slidesolo die kippenvel bezorgt. Als afsluiter is er de meesterlijke en lange versie van "Going Down Slow" met een knappe tempowisseling middenin waardoor het nummer plots een jazzy wending krijgt, erg knap! Als debuut een opname die kan tellen, tjokvol heerlijke rootsmuziek.

JEFFERSON DRIVE (2004)
Al vanaf de eerste tonen van "My Town" is de toon gezet voor alweer een cd met heel wat prachtige bluesy rootsmuziek. Heerlijke dobro geluiden en accordeonklanken in een sterke eigen song, zoals het merendeel op deze cd. Twee covers slechts, het overbekende "Ain’t Nobody’s Business" en "Early In The Morning". Ook "No Subsitute" heeft die combinatie van slide en accordeon, een sound die dan wat doet denken aan wat The Subdudes doen. Het funky, aan zijn moeder opgedragen: "Good Morning Mrs. T" is weer heel andere koek, maar een zeer sterke song. Bij songs als "Two Wrongs" en "Watch Over Me" zijn er weer veel gelijkenissen met het werk van slide grootmeesters als Ry Cooder, David Lindley en Spencer Bohren. Het luchtige en jazzy "Two Fried Eggs", dat een ode is aan het fameuze Engelse ontbijt, laat weer een andere kant van zijn muziek horen. Tot slot is er "Sometimes She Cried" met de heerlijke mandoline van Richard Studholme, meteen een van mijn favoriete tracks op deze "Jefferson Drive" die de toepasselijke ondertitel "Blues and Other Stories" draagt. Vocaal is Tortora weer in topvorm en de sfeer druipt letterlijk van de cd. Dit is muziek naar mijn hart. Afwisseling is weer volop troef, en daarbij komt zijn boeiend gitaarspel en sterke nummers die vol emotie gezongen worden. Tortora is voor ons topklasse, want veel kan hieraan niet verbeterd worden

LIVING ON CREDIT (2008)
En toch, als je deze hoort, lijkt bovenstaande bewering wat voorbarig van ons, want Guy Tortora overtreft hier zichzelf toch weer, en gaat verder op het elan van zijn vorige cd. Vier jaar verder zijn we intussen en met de titelsong van zijn laatste raakt Guy al meteen de oorzaak van de economische crisis weer: "Living On Credit", over het niet kunnen terug betalen van de veel te gemakkelijk verkregen leningen, wat uiteindelijk de financiële wereld de das omdeed. Blues met de vinger op de pols, heel wat anders dan "Woke up this morning and found my baby gone" . En niet alleen in zijn teksten is Guy origineel en to the point, zoals we al schreven in de recensies van de voorgangers, dit is niet de gewone 12 maten stuff. "Like It That Way" bijvoorbeeld (zie video3), is een hemelse song, en inderdaad hij kon het niet beter verwoorden, we like it that way! Dit is een nummer dat het allemaal heeft, de sfeer in het orgeltje, de mondharmonica en vooral in Guy’s stem. Zo gaat het tot het einde door, want "Cotton Was King" is alweer een volgende voltreffer, met een boeiende tekst, die Tortora half vertellend, zingt. Die teksten zijn misschien nog wel een van de meest sterke punten op deze cd. Soms wat kritisch en bitter, altijd vol emotie. "God Don’t Change", wat gospel getint of het donkere "Mama’s Tired", over het vechten tegen de armoede met hard werken, net als in "Share Croppers". Dat hij voor een zoveelste versie zorgt van een van onze lievelingssongs "People Get Ready" kunnen we alleen maar toejuichen, want dat is een zowat onverslijtbare song, en deze versie is daarbij nog een van de beste ooit gebracht. We kunnen niet anders dan de superlatieven blijven bovenhalen, want afsluiters "Falling" en de rockende bonustrack, "Don’t Do It" een cover van "Nightcat" Rick Estrin met diens aparte droge humor zijn, helemaal in de lijn van de ganse cd, prachtig, en zorgen ervoor dat deze "Living On Credit" een juweeltje is geworden. Het is dus hoog tijd dat Guy Tortora eindelijk krijgt waar hij recht op heeft: een veel grotere naambekendheid!

(RON)