THE DOUGH BROS.
PAUL MAYASICH & ANDY DEE

Voor mensen die houden van een prima klinkende slide gitaar, die zich kan meten met het werk van David Lindley, Duane Allman, Ry Cooder en Derek Trucks en aanverwanten, hebben we hier een geheime tip, een man wiens naam misschien niet diezelfde weerklank heeft als bovenvernoemde heren, maar wat ons betreft moet daar dringend verandering in komen. Daarom willen we bij Rootstime even de schijnwerper plaatsen op het oeuvre van deze uitstekende muzikant, singer - songwriter én topgitarist, Paul Mayasich, Mayo voor de vrienden, bestaande uit 4 cd's, die stuk voor stuk uitstekende roots en blues muziek bevatten. Laten we ze even in chronologische volgorde onder de loupe leggen.

WHERE YOU BEEN?
In 2002 kwam dit debuut op de markt, een cd die mij met verstomming sloeg, want muziek als deze had ik in jaren niet meer gehoord, een hemels klinkende slide, sterke songs, bovendien gebracht met een knappe stem. De cd begint met "Gimme A Break", meteen een eigen compositie en een sterke song, voorzien van sterke gitaarpartijen. "Back Slidin" volgt , samen geschreven met bassist John Wright, een orgeltje dat herinnert aan Augie Meyers in zijn hoogdagen, en middenin de song Paul die op slide heerlijk beheerst improviserend loos gaat. Het vettige Hounddog Taylor geluid daarna in de cover van "Sadie" is hier heel apart, want niet alleen die slide klinkt hier supervet, Paul's stem dit ook, mij lijkt het of Paul door een "Green Bullet" microfoon zingt, of is het een megafoon? Het resultaat is in ieder geval de meest "dirty" versie die ik ooit van dit nummer hoorde. Vuiler dan het origineel, en dat wil wat zeggen in het geval van Hound Dog. Wat dan volgt is de hemel: "Somewhere in The Night", mijn favoriete Mayo song, en maandenlang de song die je op Rootstime's "myspace" tegemoet waaide als je 'm opende. Een song met een slidegitaar die je kippenvel bezorgt en met super veel sfeer, ook in Paul’s stem. Dit nummer zal ik binnen tien jaar nog met evenveel plezier draaien, hierop komt (voor mij althans) geen sleet. We gaan niet elke song op deze cd apart bespreken, maar willen wel graag kwijt dat alles eigen materiaal is, behalve één song, het bluesy "Prisoner" van John Wright, en dat het doorheen gans de cd genieten geblazen is voor fans van slide en National Steel gitaar van begin tot einde, daar zorgen sublieme nummers als "Mile After Mile" en het dreigende "This World" bijvoorbeeld voor. Als debuut kon dit al zeker tellen.

TIMES IS HARD
Verschenen in 2004, met bijna dezelfde bezetting, al heeft de begeleidingsband nu een naam gekregen "Benderheads". Deze release gaat verder in dezelfde lijn, dat wil zeggen, de slide als hoofdingrediënt voor prima roots-rock en blues op deze opvolger van dat ijzersterke debuut. "Mainline" opent sterk, een eigen compositie met een slidegeluid zoals enkel Ry Cooder (en Mayo) zijn slide kan laten klinken. "Bottle Up & Go" de Lightnin' Hopkins klassieker, hier volledig geüpdate door Paul Mayasich in een stijltje dat herinneringen oproept aan David Lindley's "El Rayo X" periode. Prima song! Daarna "Be An Angel", een sfeervol nummer, rustig beginnend in een Paris /Texas sfeertje, om halfweg uit te pakken met een slidesolo waar geen woorden voor zijn. Dan de Cooder klassieker "Down In Hollywood" in een ietwat meer funky versie dan het origineel. Ook "How Can A Man Stand Such Time And Live" is een song die Ry Cooder live ooit coverde, en deze Alfred Reed compositie lijkt eveneens op Paul's lijf geschreven, want een ingetogen prachtversie is het resultaat, met (ik weet het, ik val in herhaling) opnieuw een ongelofelijk mooi gitaarpartij. Verder enkel nog eigen composities, zoals het heerlijke "Lonely Time" en "That Man", dat de sfeer van de Muscle Shoals studios ademt, het lijkt wel of Duane Allman jamt met Booker.T. Doorheen de cd is er dan nog die sterke stem van Paul, die elke song aankan, of het nu rockt als in "Roll With The Punches" of intens bluesy is zoals in de lange afsluiter "Troubled Blues", altijd komt het op zijn pootjes terecht. In het wat aparte "Times Is Hard" klinkt hij zelf even als John Martin meets Nick Drake (ja, tracht je dat maar even voor te stellen). Slotsom, weer een voltreffer van formaat, deze "Times Is Hard", een titel die vier jaar na verschijnen pas zijn volle betekenis leek te krijgen, toen de recessie toesloeg.

I LOVE YOUR SOUP
Voorlopig Paul's meest recente release, een sterke live opname verschenen in 2008, en opgenomen in Bassett Town Hall in Noord Minnesota. Of het hier om een echt concert met publiek gaat is niet echt duidelijk want de opnames klinken als een echte studioplaat. De opener en titelsong is een instrumental met weer wat duidelijke invloeden van Ry Cooder en David Lindley akoestische werk, het doet wat denken aan hun obscure "Eel River" opnames die ze samen maakten. Op "Tell me" klinken de Benderheads wat als Cream en "Mr. Politician" stond waarschijnlijk model. "Never Make Your Move Too Soon" van Will Jennings, bekend gemaakt door Cooder en BB.King krijgt een prima bewerking, lekker funky, met Paul weer heerlijk op dreef op gitaar, met wat speelse verwijzingen naar Derek Trucks typische gitaarlicks, ja, Derek is duidelijk niet de enige die dit in de vingers heeft. Lekker ouderwetse bluesgeluiden dan in "I Can't Be Satisfied" van Muddy Waters. Als Paul zijn dirty kant boven laat komen, resulteert dit is een ruige, vettig klinkende slide met dito vocalen in "Devil's Face". Hound Dog Taylor meets Captain Beefheart at the crossroad.Zoals op elke cd heeft Paul Mayasich ook hier weer een kippenvel bezorgende, gevoelige en sfeervolle track, "Watch Out Boy " is het deze keer, heerlijk! Al moet "Arms Of The Blues" hiervoor niet onder doen, een lange en langzame song, met alle Mayo ingrediënten erin, heerlijke stem, superieur gitaarwerk en heel veel sfeer. Het concert kan niet meer stuk, "Good Man Blues" doet die bluesy sfeer nog wat aanhouden en de prachtige sfeervolle instrumentale cover van "Amazing Grace" overtreft voor mij zelfs die van Jeff Beck, en dat wil wat zeggen. De avond in Bassett Town Hall sluit af met het acht minuten durende, origineel klinkende "Black Coffee", met, moet het nog gezegd, prachtig klinkende slidepassages. Iedereen mag zich uitleven, en Paul doet dat ook op vocaal gebied. Bij deze weten we ook dat the Benderheads live waar kunnen maken wat ze in de studio doen, en het idee van hun live cd vol nieuw materiaal te zetten in plaats van er een best of van te maken, kunnen we alleen maar toejuichen.

THE DOUGH BROS.
PAUL MAYASICH & ANDY DEE
Uit datzelfde 2008 stamt de samenwerking met gitarist Andy Dee. Muziek in dezelfde stijl, met een verschil, deze cd is vooral akoestisch van opzet, met beide gitaristen hoofdzakelijk op dobro, maar ook lap steel, resonator, slide gitaren en zelfs een Cubaanse Tres werden gebruikt. Dat leverde een cd op die doet denken aan de muziek die we kennen van David Lindley en groepen als Tommy Talton en Scott Boyer's band "Cowboy" en Johnny Jenkins, die legendarische "Capricorn" opnames waarbij Dane Allman betrokken was. Ook hier is het op gitaar gebied (vooral slide en dobro) weer volop genieten geblazen. De cd opent met Dylan's "Down Along The Cove" in de versie zoals die voorkwam op Johnny Jenkins legendarische "Ton Ton Macoute" debuut. Kc Douglas "Mercury Blues" krijgt daarna een prachtbewerking, met sterke invloeden à la David Lindley. ook diens "Look So Good" krijgt even verder een vakkundige bewerking. De topsong, vooral op sfeergebied is het heerlijke "Vidalia, Georgia" één van de twee Mayasich composities, en een echt heerlijke song. Daarna "Mean Old World", hier uiterst vakkundig uitgevoerd door Mayo en Dee, een song van Little Walter, maar voor deze versie stonden echter Duane Allman en Eric Clapton model, terug te vinden op "The Duane Allman Anthology" en de song die waarschijnlijk ook de kiem legde van de latere "Derek & The Dominoes". Ook het bekende "Everybody Slides" werd gecoverd, oorspronkelijk van Lowell George, Mike Auldridge en David Bromberg, en deze instrumental vormt één van de hoogtepunten van deze semi akoestische samenwerking tussen Mayasich en Dee. Verder kunnen we nog het grappige, relaxt klinkende "Fishing Fool" vernoemen en een prachtige cover van Danny O Keefe's "Good Time Charlie's Got The Blues". De John Lee Hooker boogie " Going Upstairs" zorgt nog voor een stevige ritme injectie op het eind. Ook deze akoestische samenwerking met Andy Dee is een release die van begin tot eind heerlijke rootsmuziek bevat van een gehalte zoals we dat nog maar zelden tegenkomen.

De laatste berichten aangaande "Mayo" zijn dat hij nu optreed in trio verband, met bassist Billy Franze en drummer Billy Thommes, en dat hij enkele weken geleden opende in Antone's voor de reünie van de "Arc Angels". Na het beluisteren van deze vier heerlijk klinkende cd's kunnen we dan ook moeilijk begrijpen waarom deze artiest hier niet bekender is, en rest ons dan ook alleen nog maar diezelfde vraag te stellen waarmee het voor Paul Mayasich allemaal begon: "Where You Been?" Wat zouden we deze man graag aan het werk zien, haalt iemand 'm vlug naar hier?

(RON)