CHRIS DUARTE GROUP



Artiest info
website  
Myspace
 

 

CHRIS DUARTE GROUP
BLUE VELOCITY

CHRIS DUARTE GROUP
VANTAGE POINT

CHRIS DUARTE AND BLUESTONE CO.
396

 



 

 

BLUE VELOCITY

Onmiddellijk na het heengaan van Stevie Ray Vaughan stonden er natuurlijk een ganse groep Texaanse jonge gitaristen te trappelen om het wat oneerbiedig te zeggen, om de vrijgekomen plaats in te nemen. Een van de eersten die daarvoor in aanmerking kwam was natuurlijk Chris Duarte die met zijn debuut "Texas Sugar/Strat Magik" voor het Silvertone label meteen hoge ogen gooide in 1995, ook in datzelfde jaar werd hij vierde in de categorie "Best blues guitarist", na Clapton, Buddy Guy en BB King, terwijl een dik jaar voorheen nog niemand van hem gehoord had. Hierna volgden nog 3 cd's die goed verkochten, maar na de veelbelovende start blijft de absolute roem toch uit. Naar deze vijfde gaan we dan ook onbevooroordeeld luisteren, alleszins zullen we dat proberen.

Gitaarblues dus, puur Texaanse hedendaagse rock maar grotendeels bluesgericht. Neem nu bijvoorbeeld "Something Wicked" een langzame blues, en al had ik me voorgenomen die SRV vergelijkingen niet boven te halen, toch kan je niet anders dan bekennen dat dit weer een doorslag is van songs als "Tin Pan Alley" en "Texas Flood".. gitaarspel, stem en intonaties inbegrepen, maar supergoed in zijn genre. Op deze manier blijft Stevie Ray natuurlijk leven, zo kan je het ook zien, en zien we dit soort muziek met wat geluk toch weer wat evolueren. Zo bijvoorbeeld in "I'll Never Know", waar we nerveuze tempowisselingen horen, Led Zeppelin-achtige zanglijnen, en Texaanse gitaren, toch wel apart. In "R U 4 Real?" gaat Chris nog wat verder terug in de tijd en horen we wat Robin Trower/ Hendrix-achtige gitaarspel. Een pure 12 maten blues "Leave Her Be", recht toe, recht aan, en het rockgetinte "Met My Match" sluiten deze cd af, die vooral interessant is voor de echte bluesrockfanaat, de liefhebbers van harde gitaren en Texaanse bluesritmes.

VANTAGE POINT

Met zijn opvolger van "Blue Velocity" blijft Chris in hetzelfde stramien dat we van hem kennen: veel SRV invloeden, wat ZZ Top ritmes hier en daar, bluesrock zoals de echte liefhebber van het genre het graag hoort. Chris is nu eenmaal ook een Texaan, dan kan je je invloeden moeilijk verloochenen. Nummers als "Slapstack" en "Trouble On Me" bijvoorbeeld gebruiken veel van het SRV trukendoosje, maar wel goed gebracht, dat moeten we toegeven. De meester zelf zou het niet veel kunnen verbeteren. "More Boogie", zoals de titel al laat vermoeden is een halve ode aan Billy Gibbons gitaarstijl, en nummer met een zéér hoog ZZ Top gehalte dus. In "Blow Your Mind" dat als bonus, net als Troubles on Me" een tweede extended versie krijgt op het einde van de cd, is het al niet anders, Stevie Ray en Hendrix komen overal om de hoek kijken.

Dit is iets wat Duarte zal blijven achtervolgen, die vergelijkingen in de pers, je kunt er niet langs, tenzij hij drastisch van koers verandert. Maar waarom zou hij? Zijn fans zouden het hem trouwens niet vergeven vermoedelijk. Als hij dan toch een poging doet om een ander geluid te creëren zoekt hij het bij een andere topgitarist: het instrumentale "Woodpecker" lijkt namelijk zo weggelopen van een vroegere Jeff Beck CD. Jazzrock met een funk inslag en prima gitaarwerk, de vreemde eend in deze bijt, maar als Jeff Beck fan hoor je mij zeker niet klagen.

Toch merk je dat, hoewel dit zeker voor gitaarliefhebbers een prima cd is, het ontbreken van een eigen geluid een beetje het probleem is voor Chris. Daarom dat we zijn nieuwe CD samen met de Japanse band Bluestone Co. kunnen toejuichen. Hun Southern rock aanpak vermengd met zijn Texaanse geluid levert een apart resultaat op, maar daarover meer hieronder!

396

Al was "Texas Sugar" zijn officiële debuut, toch bracht Chris Duarte in eigen beheer in 1987 reeds een titelloze LP uit met zijn toenmalige groep Bad Boys, nu een collector's item, en waren zijn allereerste opnames terug te vinden op Bobby Macks LP "Night Train" uit 1985 . De cd versie hiervan verscheen in 1990 onder de titel "Say What?" en kreeg een aantal extra songs toegevoegd (zonder Duarte). Verder was Chris nog side-man op talloze cd's waaronder "Boogie Man" van Omar & Howlers en op een aantal cd's van Tracy Conover. Ook op Warren Haynes "Benefit Concert vol 2" CD was hij terug te vinden.

Dit maar om aan te geven dat Chris Duarte probleemloos en graag met andere muzikanten samenwerkt. Zo vroeg enkele jaren terug de bekende Japanse bluesband Bluestone Co. of ze hem een aantal nummers mochten sturen waarop hij solos kon inspelen voor hun debuutcd. Chris stemde hiermee in en stuurde de afgewerkte banden terug. Wat later volgde een gezamenlijke Japanse tour. Het werd een zeer succesvolle cd en bijbehorende tour en nu worden de rollen in feite omgekeerd. Chris Duarte krijgt hulp van Bluestone Co. voor zijn cd "396", een sterke bluesrock release met bij wijlen fenomenaal gitaarwerk, want naast Chris is ook de Japanse slidegitarist Toshihiro Sumitomo een groot gitarist. Samen met het virtuoze gitaarwerk van Duarte lijkt het soms wel of Derek and the Domino's terug opgestaan zijn. Doorheen de cd is er die heerlijke slidegitaar van Toshihiro die regelmatig opduikt, een geluid dat doet denken aan Duane Allman's hoogdagen (zie clip). In Japan vergelijkt de pers hem dan ook met Warren Haynes, Duane Allman en Derek Trucks. Vooral de lange slowblues "Mad as I Can Be" is om vingers en duimen af te likken. Een nummer dat lijkt op het werk van Govt. Mule en de Allman Brothers. Achtereenvolgens hoor je de drie net vernoemde gitaristen als het ware de revue passeren, heerlijk!

Dit is het betere bluesrock werk met een erg funky en Southern inslag in de meeste songs. Een ander voorbeeld waar deze Japanse gitarist het beste van zich laat horen is "Chattahoochee Side", al is het nummer op zich niet zo een echt sterke song, Chris met zijn S.R.V. signatuur en Toshihiro met slide uithalen à la Duane Allman maken er met hun tweetjes een prachtnummer op gitaargebied van. Voor liefhebbers van het genre is deze samenwerking zeker een aanrader en de cd die het verschil maakt tussen de releases van Chris Duarte.

(RON)