RONNIE EARL




Artiest info
website  
Myspace
 

video

Label : Stony Plain Records
Distr.: Munich Records

 

 









 

 

 

 

 


 

 

 

 

Ik herinner me, vijfentwintig jaar geleden, een vetkuif helemaal links in het bandje met de veelzeggende naam Roomful of Blues. Een peuk rechts onder in de mondhoek, maar intussen achteloos de meest hemelse muziek uit zijn gitaar halen. En zo ontspannen maar prachtig speelt Ronnie Earl nog steeds. Earl wordt ondertussen beschouwd als één van de belangrijkste bluesartiesten van zijn generatie. Hij begon pas met spelen op relatief late leeftijd, tijdens zijn studententijd. Na het bezoeken van een bluesconcert met een medestudent was Ronnie verloren. Hij kocht een gitaar en wist al na enkele jaren zelfstudie een hoog niveau te bereiken. Waar veel bluesgitaristen de grens met rock opzoeken laat Earl zich hoorbaar beïnvloeden door jazz. Hij is ondertussen één van de beste bluesgitaristen getuige zijn twee W.C. Handy awards voor "Guitarist of the Year".


Ronnie Earl aka Ronald Hortvath studeerde geschiedenis in Boston en gaf een tijdje les aan gehandicapte kinderen.Tijdens deze studie raakte Ronnie behoorlijk onder de indruk van een workshop van Muddy Waters. Dusdanig dat hij intensief oefende op zijn gitaar en snel een band formeerde. Zijn eerste betaalde job als muzikant was in 1973 in een bluesclub in Cambridge USA. Earl Hooker zoals hij zichzelf noemde trok daarna met de Greyhound-bus naar Chicago, waar hij door niemand minder dan de onlangs overleden Koko Taylor werd geïntroduceerd aan de plaatselijke bluesscène. In 1979 werd hij lid van Roomful of Blues. Gevolgd door Ronnie Earl and the Broadcasters in 1988. De cd’s volgden elkaar snel op en de band wisselde af en toe van samenstelling, maar wat bleef was de drive en de sound. Die vind je nu ook terug op Earl's nieuwste album "Livin in the Light".

Earl komt niet vaak naar Europa. Sinds zijn depressie in de late jaren 90 blijft hij zoveel mogelijk in de States. In zijn teksten klinkt het leven en religie door. Daar moet je van houden, maar waar je ook naar luistert is een gitarist van de beste soort, aangevuld met zijn Broadcasters met wie hij ondertussen al 21 jaar samen is.

Met zijn nieuwe album "Livin in The Light", de opvolger van "Hope Radio" (2007), "The Duke Meets The Earl" (2005), "Now My Soul" (2004) en "I Feel Like Goin' On" (2003) realiseer ik me dat hij werkelijk behoord tot de top van alle bluesgitaristen. "Livin in The Light" is nu reeds de vijfde cd voor Stony Plain Records, waarop de bezetting nog steeds bestaat uit de vertrouwde ritmetandem, gekend als The Broadcasters: Dave Limina (piano, Hammond B3), Jim Mouradian (bas) en Lorne Entress (drums). De 'special guests' zijn niet minder dan Kim Wilson, Dave Keller, David Maxwell, Rod Carey en Jason James.

"Livin in The Light", begint goed met een afgemixte sound en levert met deze nieuwe, een uitstekende cd, eigenlijk de cd die je al zolang van hem wilde horen. Zijn gitaarspel is nooit zo scherp geweest en geconcentreerd. Naast zijn bekende invloeden: Muddy Waters, Big Joe Turner, Otis Rush ... brengt de sound op deze plaat me ook bij Stevie Ray Vaughan, en dit niet alleen in zijn sound maar ook in zijn soul of bij Carlos Santana in het meer spirituele. The Broadcasters zijn daarbij ook best te vergelijken met Double Trouble al klinkt zijn band toch meer swingend.

Opgenomen in de Wellspring Sound in Acton, Massachusetts, vinden we hier de stijlen die we van hem gewoon zijn : bluesy, subtiel, heftig, flitsend zoals alleen hij het kan. Deze vele stijlen op "Livin in The Light" maken deze cd bijzonder spannend. De cd is deze keer niet geheel instrumentaal, want op vijf van de twaalf nummers wordt de band vocaal ondersteund door de gasten Dave Keller en Kim Wilson. Zo begint de cd met "Love, Love, Love" gezongen door Dave Keller, een Chicago-getinte blues met Earl’s lyrics: "Love can change both hearts and minds/It can leave every war behind/Increase the peace in the Middle East/It isn't very hard to find". Ver van poëtisch, maar effectief genoeg om zijn standpunt te begrijpen. "Child of a Survivor" gezongen door Kim Wilson schrijft Earl: "How can we understand the death of six million?/Or know the minds of those set free?/Liberation brought life and they all are inspiring./I’m a child of a survivor and the hope is rising". Mensen die de Holocaust menen te moeten ontkennen, moeten vooral eens luisteren naar dit nummer.

Earls visie op de wereld en religie (Babtist) komt in zijn teksten sterk naar voren, maar waar ik vooral van onder de indruk ben is het gitaarspel in de breed uitgemeten songs, lekker lang ook. Zoals in "SOS", een deep blues instrumental met meesterlijk gitaarspel ondersteund door Limina's Hammond B3, die door de jaren wel duidelijk een hoorbare groei heeft doorgemaakt.

Naast 9 eigen tracks vinden we op de cd een cover van Bob Dylan: "What Can I Do For You" gezongen Dave Keller, maar krijgt hier een soulvolle gospelbehandeling door middel van een gospelkoor. Samen met Kim Wilson brengt Earl twee meer akoestische countryblues songs: Robert Jr. Lockwood’s "Take a Little Walk With Me" en een ode aan zijn echtgenote "Donna Lee" die recht uit het hart lijkt te komen en goed valt te rijmen met de levensgeschiedenis van Earl. "Blues for Fathead" is een eerbetoon aan saxofonist David ‘Fathead’ Newman, en heeft de klassieke orgel combo groove met Lorne Entress’ drums en Jim Mouradian’s bas als ondersteuning. Het is alsof Earl hier de beste tijd van zijn leven meemaakt.

"Livin in The Light" zit vol afwisseling en dit in zowel de ballads als de shuffles. Nummers waarbij Earl aantoont dat hij heel sprankelend de blues speelt, noot voor noot zijn te onderscheiden, en tegelijk swingt hij als een beest. Ronnie Earl beschikt over een geweldige techniek, en bovendien speelt hij met heel veel gevoel, met als specifieke charme dat hij nooit vervalt in grof en dreunend beuken op de gitaar.

RONNIE EARL AND THE BROADCASTERS - SOUL SEARCHING - DEEP BLUES - PEACE OF MIND
Label : HEP CAT RECORDS - Distr.: PARSIFAL

 

"Livin in The Light" is een cd met een speelduur van bijna 80 minuten, ongelooflijk veel muziekplezier voor je geld. Maar wie meer wil, meer wil horen van zijn subtiliteiten in zijn gitaarspel, dan is er het Hepcat label, waarbij zijn klassiekers uit zijn vroege jaren aangeboden worden aan een aantrekkelijke prijs. Voor zijn overstap in 2003 naar Stony Plain Records verschenen er tal van platen. Eerst zijn debuut "Smokin' "(1983), gevolgd door "They Call Me Mr. Earl" (1984), "Soul Searchin' " (1988), "Deep Blues" (1990) en "Peace of Mind" (1990) bij het in New Orleans gevestigde, maar ondertussen ter ziele gegane, Black Top label.

Deze cd’s volgden elkaar snel op en de band wisselde af en toe wel van samenstelling. "Deep Blues" is oorspronkelijk uit 1985 en is een compilatie van Ronnie Earl’s eerste twee solo albums, "Smokin' "(1983) en "They Call Me Mr. Earl" (1984) met een geweldige bezetting, waarin vooral Roomful of Blues vocalist/harmonicaspeler "Sugar Ray" Norcia en Fabulous Thunderbirds vocalist/ harmonicaspeler Kim Wilson worden opgemerkt.

Onze aandacht gaat voornamelijk naar het album "Peace of Mind", een release uit 1990 waarop we vooral een zeer bluesy Ronnie Earl horen, en dat nu negentien jaar later door Hep Cat digitaal wordt uitgebracht. Met zijn stratocaster gaat hij op deze cd een gevecht aan met de harmonica van Darrell Nulisch. En er zijn twee bonustracks toegevoegd "Can’t Keep from Crying" en "I Found a New Love" - twee live opnames geregistreerd in New Orleans’ befaamde Tipitina's Club in 1989 - dertien minuten extra bluesplezier boven op de 10 andere tracks.

Tot de verdere begeleiding behoren Par Hanson (drums), Steve Gomes (bas), Tony Z (orgel) en Dave Maxwell (piano). En dat hij nog kon rekenen op zijn vrienden van Roomful of Blues, o.a. Doug James (baritone sax) en Greg Piccolo (tenorsax) horen we in de titeltrack en het nummer "Stickin'". Deze twee songs met dit uitstekende blaaswerk en "Bonehead Too" met Earl's opwindende gitaarstijl zijn beslist de hoogtepunten op deze plaat.

Insiders beweren dat dit één van de betere platen was voor het Black Top label, maar we raden u ook aan het oor te luister te leggen voor de andere releases die eveneens worden aangeboden voor een zacht prijsje. "Must-have" cd's voor zij die Ronnie Earl nog niet zolang ontdekt hebben want als je na aanschaf van deze cd's gaat luisteren en je afvraagt wat nu zo bijzonder aan hem is, luister dan eens hoe hij die ene noot aanslaat, hoe fraai hij die andere toon buigt en vooral wat hij durft weg te laten. Daaraan herken je de echte meester, Ronnie Earl. Fans weten genoeg en liefhebbers van het betere gitaarspel hebben we nu nieuwsgierig genoeg gemaakt.