AARON ALLEN



Artiest info
website  
Myspace
 

Label : Dead Scene Music

 




Rond zanger en liedjesschrijver Aaron Allen willen we graag een muziekspecial samenstellen op basis van de drie studioplaten die we van deze sympathieke kerel uit het Canadese Ontario mochten ontvangen.

AARON ALLEN - 2006

De debuutplaat van deze op 1 augustus 1981 geboren artiest werd titelloos uitgebracht in 2006 en laat een zanger met zijn akoestische gitaar horen. Als er bijkomende instrumenten worden gespeeld doet hij dit meestal zelf of laat hij die bijdrage over aan zijn vriend en muzikale partner Jason MacFarlane met wie Aaron Allen ook samen tekende voor de productie van deze cd. Voor het liedje “White Lights” speelt Jenny Mitchell op banjo en de op een viertal songs aanwezige vrouwelijke harmony vocals worden verzorgd door Aimee Desaulnier (later zal zij zijn lieftallige vrouwtje worden).

De in de liedjesteksten bezongen onderwerpen worden gegrepen uit het dagelijkse leven en met een minimalistische muzikale ondersteuning op plaat opgenomen, waardoor aan het gehele album een mooie, intimistische sfeer wordt meegegeven. “Why Try”, “Saturday”, “Worth It”, “She Walks” en “Hard Life” zijn onze favoriete nummers uit deze elf tracks tellende cd, tesamen met het zeer Dylaneske “I’m Gonna Miss Her”, deze vergelijking niet in het minst omwille van duidelijk op het voorplan aanwezige mondharmonicaklanken.


AARON ALLEN & THE SMALL CITY SAINTS - 2007

Laat ons dan eens een kijkje nemen naar de tweede cd uit dit drieluik: “Aaron Allen & The Small City Saints” uit 2007. Deze cd werd in de Londense ‘The House Of Miracles’-studio opgenomen in een productie van Andy Magoffin, die ook in de gelegenheidsbegeleidingsband ‘The Small City Saints’ op bas en trompet meespeelt. Luke MacKenzie (gitaren), Kenny Archer (lap steel), Tom Vanderven (lead- en basgitaar + piano) en opnieuw vriend Jason MacFarlane (drums) zijn de overige leden van deze groep.

Deze cd werd zo goed als live opgenomen in de studio en de songs van Aaron Allen hebben wat meer maturiteit gekregen in vergelijking met zijn debuutalbum. De bezongen onderwerpen werden nog wat donkerder en het zangwerk nog melancholischer doch ook mooier. Af en toe duiken enkele herkenbare aanknooppunten op met het solowerk van een artiest als Ryan Adams.

Gevoelig gezongen treurliedjes zoals “Drinkin’”, “A Good Friend”, “Tonight You’ll Be Sleeping Alone” en “Blue”. Daarnaast horen we ook wat ruigere rocksongs in de stijl van iemand als Steve Earle in “Go On Girl” en “Hey Radio” of zuivere bluesmuziek in “Ugly”. Deze cd is duidelijk een groeiplaat voor Aaron Allen die met dit album blijk geeft van het feit dat hij zijn toekomstige muzikale bestemming gevonden heeft.


A PLACE CALLED HELL - 2009

De kracht van de woorden staat nog meer centraal in de songs die we op zijn nieuwste en derde cd “A Place Called Hell” uit 2009 kunnen beluisteren. Ook dit internationaal gereleasede album werd in “The House Of Miracles”-studio in Londen opgenomen en producer Andy Magoffin zat ook al opnieuw achter de knoppen. Van ‘The Small City Saints’-begeleidingsgroep bleven enkele Andy Magoffin en Kenny Archer over. Aaron’s vrouw Aimee (harmony vocals, piano, orgel en basgitaar) en zijn broer Myles (drums) speelden ook mee in de studio.

Aaron Allen verloor onlangs zijn moeder en wij kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat dit gebeuren in heel wat liedjes op deze cd een onuitwisbare stempel heeft gedrukt. Al bij de eerste song “No One Knows” - een dijk van een tijdloos nummer overigens - lijk je als luisteraar onherroepelijk meegesleurd te worden in het pijnlijke verwerkingsproces van dit grote verlies.

Op deze nieuwe plaat horen we afwisselend intimistische liedjes en stevige rocksongs met tussendoor ook een nummer als “Anyone” dat misschien het best als popsong gedefinieerd kan worden. “Backbone” is duidelijke gitaarrock en de invloeden van de bluesmuziek zijn onmiskenbaar aanwezig in de songs “New Blues” en “Moving On”.

Onze voorkeur blijft echter uitgaan naar de ballads die Aaron Allen op onnavolgbare wijze kan zingen. Hij klinkt als een volleerde adept van Ryan Adams en weet onze innerlijk diepst liggende gevoelige snaar te raken in de liedjes “No One Knows”, “Nashville”, “A Song For Her”, cd-afsluiter “You And Me” en in “A Light’s Always On”, de allerbeste Aaron Allen-song uit deze drie cd’s met het meezingende vrouwtje Aimee in topvorm. Dit prachtige nummer is een zogeheten ‘anthem’ in wording.

Deze singer-songwriter werkt gestaag aan de uitbouw van zijn muzikale loopbaan en de kwaliteit van zijn composities blijft rechtevenredig groeien met het tijdstip van de releases van zijn cd’s. Dat is absoluut veelbelovend voor wat nog komen zal in de toekomst. Wij zien bij Rootstime alvast met grote belangstelling uit naar een volgende parel aan de kroon van deze beloftevolle Canadese muzikant.

(valsam)