JO’ BUDDY & DOWN HOME KING III


 
Artiest info
   
Myspace
 

Label: Ram-Bam Records

 

 

‘GRITS & RATTLES’

‘WHOLE LOTTA THINGS TO DO’

EVERYTHING ’S GONNA BE ALRIGHT

 

De Finse bluesman Jo’ Buddy, ook nog Jussi Raulamo genoemd, viert dit jaar zijn 28ste jaar op de zigzaggende rootsy bluesweg en kan terugkijken op zowat 2.200 shows waarvoor hij minstens twaalf landen doorkruiste. De jeugdige veertiger, zich voedend en lavend met de blues, beheerst het ganse gamma van boogie en ragtime tot country en soul met een omwegje langs New Orleans’ swampy achterland. Op zijn reizen en albums wordt hij vergezeld door de jonge percussionist ‘Down Home King III’, 28 jaar oud, die van drummen een primitieve Hoogmis maakt.

Vóór Jo’ Buddy echter een duo vormde met ‘Tyko’ Down Home King III speelde hij al in andere formaties zoals o.m. de ‘City Shakers’, ‘Crawfish Kings’, ‘Cajun du Nord’ , Helge Tallqvist Band’, ‘Tiny Tones’ en ‘Groovy Eyes’, allemaal namen die tot de verbeelding spreken. In deze laatste band, opgericht in 1993, ging de meeste aandacht naar West Coast Jump, funk en swing al flirtte hij toen al ook met Louisiana boogie. Zijn naam kreeg hij van een te vroeg gestorven Amerikaanse vriend uit Austin, Texas, die hem Jo’ Buddy noemde. Deze nam hem onder zijn hoede en moedigde hem aan, zodat Jussi het een eer vond om zich als Jo’ Buddy te herdopen.

Wanneer je hem zou vragen om op te sommen met wie hij allemaal gespeeld heeft en welke anekdotes hij zich herinnert zou hij gedurende een feestdis met vier gangen alle gasten kunnen animeren. Om er willekeurig een twaalftal uit te lichten: Maceo Parker, Lazy Lester, Eddy Clearwater, Louisiana Red, Bobby Wilson, Lurrie Bell, Doug McLeod, Bob Brozman, Lynwood Slim, R.J. Mischo, Guy Forsyth, Carlos del Junco, en dichter bij huis Sven Zetterberg en Tim Lothar.

Maar naast alle shows, radio-uitzendingen, interviews, het revolteren op barricades en het nemen van barrières, toert hij nu non-stop met zijn jonge percussionist en ontpoppen zij zich als de nieuwe generatie bluespioniers, die hun rudimentaire muziek ook graag op plaat vereeuwigen zonder hun toevlucht te nemen tot technische hoogstandjes. Buiten hun liefde voor ongepolijste blues hebben zij nog het een en ander gemeenschappelijk. Beiden zijn geboren op het platteland, maar groeiden op in de stad. Ook Down Home King III had zijn eigen band ‘Motorhammer’ waarop hij zong en drumde, alleen vergezeld door een gitarist. Dat hun wegen zich vroeg of laat zouden kruisen stond in de zandsteen of ‘Grits’ geschreven.

Op hun drie gezamenlijke albums nemen Jo’ Buddy’s elektrische gitaar en de tranceritmes van drummer Down Home King III je mee op sleeptouw als het ware in de rammelende laadbak van een trucker die zich een weg baant doorheen alle zijwegen van de Delta down home blues.


‘GRITS & RATTLES’ 2006

De eerste zijweg loopt al over grind en ruw zand. Op enkele tracks moest Jo’ Buddy het zonder drummer stellen omdat deze tijdelijk niet beschikbaar was. Met elektrische gitaar en voetstomp wist hij zich als one-man band te redden, wat aanleiding geeft tot het pittige bluesy ‘Oh, What A Sunny Day’. Op de slowblues ‘Angely’ stond Ville Rauhala hem met staande bas terzijde. Het album werd Live opgenomen in Tampere in thuisland Finland zonder overdubs, waardoor alle songs authentiek overkomen als roestige maar doodeerlijke pioniersblues. ‘Boozoo’s Gone’ en ‘Beyond Bound’ dragen als het ware de imprint van oude blueslegendes alsof zij deze postuum nog aan het duo doorspeelden. Maar Jo’ Buddy schreef alle songs zelf, die hij in de loop van zijn toerende jaren had verzameld en voor een publiek uitgeprobeerd.

‘WHOLE LOTTA THINGS TO DO’

Over hun daaropvolgend album uit 2008 schreef Rootstime.be als volgt: Na het constante touren van de band zochten de twee het voor de opnames gewoon weer dicht bij huis in thuishaven Finland. De tracks werden allen vorig jaar daar opgenomen, zeven in de Occupied Farm in Sipoo en vier in Cpon Huone in Orimattila, met Jo' Buddy op gitaar en Down Home King III op drums of andere percussie apparatuur. Dit album haakt precies in, waar het vorige stopte. Mochten sommigen niet overtuigd zijn door hun debuut, nu slaan Jo' Buddy en Down Home King III ijzersterk terug. Dit live-album past niet alleen in de stijgende lijn van de vorige cd, maar overtreft zo mogelijk de verwachting, want Jo' Buddy weet zijn minimalistische stijl nog verder uit te bouwen.

Met opener ‘Howlin' These Blues’, voorzien van aanstekelijke ‘heartbeat’ drum en aangepast gitaargeluid, hoor je meteen de vooruitgang. Deze openingstrack legt meteen de herkenbare meeslepende en minimalistische blues van Jo' Buddy vast, met name rauwe rurale blues die de luisteraar al gauw in vervoering brengt: rauw als R.L. Burnside hetzij Howlin’ Wolf. Jo' Buddy wisselt met zijn krachtige stem schijnbaar moeiteloos af. De opbouw van de nummers is niet zo gevarieerd, want je hoort voornamelijk één-akkoord-songs, zoals we die kennen van de traditionele worksongs. Laat dit echter geen minpunt zijn, want ‘Whole Lotta Things To Do’ staat vol met opwindende en rauwe blues, elf juweeltjes die aantonen dat we hier te maken hebben met een topmuzikant die schitterende songs kan componeren en arrangeren.

Uitschieters zijn vooral het elektrische ragtime nummer ‘Ragtime Man’, het aan Leadbelly refererende ‘Speedin' Up Mama’, het John Lee Hooker getinte ‘They Don´t Know What I Do’, ‘Do My Number’, een bijna 'surf meets blues'- nummer en de prachtige slide instrumentale afsluiter ‘Way Back Rag’. De vele stijlen van deze elf tracks voeren ons langs Ragtime, Down Home Blues, Old Spirituals, Boogie Woogie, vroege Jazz, Western Swing, Country, Zydeco, Swamp Boogie, New Orleans Rhythm & Blues, Soul, Rock´n`Roll, Rockabilly, Garage Rock, Heartfelt Ballads, Western-African Rhythms en zelfs Spaanse Flamenco ... samengevat: "Good Ol´Times"- blues.

EVERYTHING ’S GONNA BE ALRIGHT

Ook op hun laatste album voegt de jonge drummer ‘Down Home King III’ aka Tyko Haapala zich weer bij Jo’ Buddy, ofwel Jussi Raulamo, beiden twee verknochte bluesmaten die Finland laten overstromen met het moeraswater van de Mississippi Delta. Kenmerkend zijn opnieuw: de rauwe zang, het schurend gitaarspel, de beat en het enthousiaste sudderen en stomen, net niet overkokend. Jo’ Buddy schreef alle songs, zelfs het zydeco nummer ‘Zydeco Ball’, waarop gastmuzikant Veli-Matti zijn accordeon bovenhaalt. Jo Buddy bleef destijds lang genoeg in Louisiana hangen om daar de sfeer te inhaleren en de bodems te verkennen.

Dit album ontwikkelde zich echter niet in het swampgebied maar in de symbolische baarmoeder van een Fins eeuwenoud timmerhouten vertrek, gebouwd in 1860, mogelijk de reden waarom Jussi’s pulserende primitieve songs tegelijk een oude traditie respecteren en een energetisch krachtveld genereren via zijn elektrische gitaar. Kriskras ontwaar je de geesten van Elvis Presley, Jim Kweskin, John Cephas, Robert Ward, John Brim en Nathaniel Mayer, invloeden waaraan de Fin zich ooit overgaf. Vroeger en ook nu nog speelt hij in bandjes als o.m. ‘Groovy Eyes’ en de ‘Tiny Tones’, maar nu toert hij meestal met zijn maat King III die als een Sam Carr van elk drummen en feest maakt. Samen vormen zij een geïnspireerd duo dat zich in de geest verbreedt als een Mississippi Delta of een bluesy garageband.

De speeltijd duurt weliswaar maar een 36-tal minuten, maar de songs compenseren qua vaart en intensiteit. ‘Without You’ beweegt zich tranceachtig in een hobbelig liefdesveld en ‘Elevator Boogie’ komt over als dansen op gloeiende koolsintels. Buddy neemt afscheid met het gruizige instrumentale ‘Needed Winds’, dat je als een aanstormende orkaan dreigt te overweldigen. Suggestieve, moderne en elementaire blues in één song verenigd! Jo' Buddy en ‘Down Home King III’ maken je duidelijk dat er een nieuwe bluesbevlogen generatie klaar staat om de traditie op eigen originele wijze voort te zetten.

Marcie