MICHAËL HAWKEYE HERMAN


 
Artiest info
Website  
Myspace
 

 

 

 

 

 

 

 

Michaël “Hawkeye” Herman werd geboren in Davenport op 11 januari 1945.  Als tiener was hij reeds gefascineerd door de blues en hij was dan ook een trouwe luisteraar van de laat-avond programma’s van de in die muziekstijl gespecialiseerde zenders uit Memphis, Chicago, Detroit en anderen steden.  Hawkeye kreeg zijn eerste gitaar op 14 jarige leeftijd en op twee jaar tijd leerde hij er al aardig mee om te gaan.  Om zijn muzikale horizon te verbreden  zocht en vond hij vele iconen van de blues op zijn weg: Son House, Bukka White en Lightin’ Hopkins zijn de meest tot de verbeelding sprekende namen uit dit rijtje.  Gestaag timmerde hij aan zijn weg en maakte in de Bay Area blues scène stilaan naam als solo artiest  of back-up gitarist, getuige zijn samenwerkingen met  Sonny Rhodes, Buddy Ace en andere Boogie Jakes.  Meer dan 40 jaar podium ervaring ondertussen bezorgden hem een trouwe, volgzame schare aanhang.  Een zeer actief tourschema, bekijk zijn website maar eens, met optredens op festivals, concerten in kroegen, schoolprogramma’s en workshops !   Want effectief Hawkeye maakt er een sport van zijn liefde voor de blues door te geven aan zoveel mogelijk studenten van alle leeftijden.  Zijn “Blues In Ths Schools” programma’s worden enthousiast ontvangen door de leerlingen.  Als vast onderdeel van zijn optredens op grotere folk – en bluesfestivals organiseert Hawkeye voor de geïnteresseerden ook workshops blues en slide-gitaar.  In mei 1988 ontving hij voor deze inspanningen de “Keeping The Blues Alive” Award van de Blues Foundation in Memphis .

Zijn debuutalbum uit 1989  “Everyday Living”  lanceerde hem eigenlijk als een full-time professioneel bluesspeler.  Het werd dadelijk overstelpt met positieve kritieken en kreeg haast overal lof toegezwaaid.  Hawkeye voert op dit album een breed scala van traditionele blues en originele melodieën. De legendarische zanger, schrijver en pianist Charlie Brown stak hem een handje toe net  zoals Cool Papa Sadler. Een uitgekiende mix van zelfgeschreven nummers en covers van Robert Johnson en Big Bill Broonzy  betekende al dadelijk een voltreffer van formaat voor Herman. 

Hawkeye boeit op zes-snarige en twaalfsnarige gitaar en is een adept van slide gitaar en schuifmandoline.  Zijn wat verhalende manier van zingen passen perfect bij de songs die hij op dit album laat horen.  “Everyday Living” deed de vraag naar optredens nog meer toenemen, zijn muziek werd gebruikt in video-documentaires en drie theater producties die allen de nodige bijval kenden. Zijn song over de zondvloed van ’93 haalde ook de cd-productie van het New-Yorkse muziekmagazine Fast Folk. Deze indrukwekkende song is eveneens terug te vinden op zijn live-album uit 1997: Blues Alive.

Sober, zonder franjes, fundamentele blues, allen op het podium met zijn gitaar.  Niets meer en zeker niets minder, dat is wat je hoort op deze release. Niks gepolijste productie, af en toe hoor je zelfs op de achtergrond het lawaai van de straat maar dat draagt juist bij tot de authenticiteit van dit album. Eigenlijk live opgenomen in mei 1995 in het Bas Bleu Theater in Fort Collins maar dus twee jaar later uitgebracht.

Het ligt in de lijn van zijn debuut cd, alweer zorgvuldig uitgekozen nummers van zijn grote voorbeelden  Robert Johnson ("Come On In My Kitchen"), Big Bill Broonzy (“Key To The Highway”) en Blind Willie McTell (“Statesboro Blues”) als eigen nummers. Zowel fingerpicking  als slide gitaar, zijn specifieke manier van zingen , mooi en eenvoudig maar emotievol en doorleefd.  Dit is blues, the real thing.

Hawkeye heeft zich vastgebeten in het oeuvre van de oude meesters, is doordrongen van de blues en getuigt op deze release een van de meest indrukwekkende akoestische bluesmuzikanten te zijn. 

De prijzen en awards stapelen zich op voor de man.  Hij wordt bekroond met de prestigieuze Barrymore Theater award voor beste originele muziek bij een toneelstuk in het seizoen ‘99/00. Hij werkt samen met Pulitzer prijswinnende schrijver Robert Schenkkan aan de muziek van diens Handler, schreef verscheidene artikels in diverse nationale en regionale tijdschriften evenals bijdragen aan Mississippi / A Journey Of The Blues, gepubliceerd door de Mississippi Valley Blues Society in 2003. In november 2004 werd Hawkeye ingewijd in de Iowa Blues Hall of Fame in Des Moines, IA.

In september van 2005, componeerde Hawkeye  "Katrina, Oh Katrina (Hurricane  Blues)", op verzoek van de British Broadcasting Company (BBC). Het lied werd uitgezonden en bereikte meer dan 7 miljoen luisteraars op BBC Radio nieuws '"Today"-programma. 

In 2005 kwam hij met het album It’s All Blues To me op de proppen. Alweer volledig in de lijn van zijn voorgangers maar daar is absoluut niets mis mee. Laag, haast fluisterend gezongen en een sobere akoestische gitaar, volledig in de stijl van de oude meesters die hij zo bewondert.  Niks percussie, hier en daar een streep wasbord een tik of streling tegen een cimbaal.  Naakte pure blues in zijn meest traditionele vorm. Hawkeye is uit het juiste hout gesneden, heeft zeker zijn plek in de hedendaagse akoestische blues/folk scène en is in dit genre waarschijnlijk een van de meest getalenteerde.

(Bluesyluc)