ANDREA RAMOLO

Sinds het begin van haar muzikale loopbaan en de release van haar debuutplaat “Thank You For The Ride” heeft de Canadese singer-songwriter Andrea Ramolo uit Toronto - dochter van twee ingeweken Italiaanse ouders - meer tijd doorgebracht in haar camper om van het ene optreden naar het andere te reizen dan dat ze bij haar thuis op de sofa kon zitten. Zelf vertelt ze terug te mogen blikken op zo’n 400 shows in Canada en Amerika gedurende die hectische periode.

Met de pas verschenen tweede studioplaat “The Shadows And The Cracks” wordt nu een erg knap vervolg aan haar eerste album gebreid. Andrea was zo vriendelijk om ons haar beide platen toe te sturen en we hebben dan ook met plezier besloten om deze sympathieke artieste via een klein portretje op deze Rootstime-pagina’s bij onze lezers te introduceren.

THANK YOU FOR THE RIDE

Haar eerste plaat “Thank You For The Ride” uit 2008 leverde haar vergelijkingen in de vakpers op met andere vrouwelijke artiesten en singer-songwriters als Joni Mitchell, Dolly Parton en Janis Joplin, waarvan ze volgens ons toch maar een klein beetje heeft overgenomen bij het vormen en ontwikkelen van haar eigen sound en imago. Het door Andrea Ramolo uitverkoren muziekgenre positioneert zich in de wereld van de indie folk waarin ze al meteen een eigen plaatsje wist te veroveren, deels omwille van haar soulvolle stem waarmee ze net zo goed meer swingende songs als intimistische ballads kan brengen.

Die vergelijking met Janis Joplin moet dan echt wel gebaseerd zijn op de dynamische wijze waarop Andrea Ramolo het openingsnummer “Miss Uncensored” brengt, maar ook een song als “Lovesick Blues” kan aan de basis hiervan hebben gelegen. Het album bevat twaalf nummers, waarbij “Mama’s Last Song” en “Not My Story” samen met backing vocaliste Cindy Doire werden gecomponeerd, een zangeres die zelf ook al op een indrukwekkende solocarrière in Canada en Amerika kan terugblikken.

Het countryfolknummer “Simple Song” - met Ryan Bishops in een sterk staaltje banjo - maakt zijn titel helemaal waar, maar is voor ons bovendien ook nog één van de allerbeste liedjes op deze cd. We zetten de volumeknop van onze cd-speler later nog wat luider als de song “Owl Eyes” en de mooie titeltrack “Thank You For The Ride” (zie video) passeren.

THE SHADOWS AND THE CRACKS

Met haar tweede plaat “The Shadows And The Cracks” gaat Andrea Ramolo eigenlijk rustig verder op de met haar debuutplaat ingeslagen weg. Ook op het nieuwe album krijgen we tien songs over de liefde, de problemen in relaties, het openhartige verlangen en over de omgang met andere mensen. Voor de opnamen van deze cd werd zij in de studio bijgestaan door de ‘crême-de-la-crême’ van de Canadese sessiemuzikanten, waaronder multi-instrumentalist en cd-producer Tim Thorney, toetsenist Brent Barkman en gitaristen Eric Schenkman en Neil Chapman.

Pat Kilbride op bas en drummer Rick Gratton zorgen voor de ritmesectie en Don Reed op viool en Roly Platt op mondharmonica leveren daarnaast ook nog enkele bijdragen af bij een paar songs. Van de muzikanten die meespeelden op de eerste plaat bleef niemand meer over, behalve dan Cindy Doire als backing vocaliste.

In vergelijking met “Thank You For The Ride” klinkt de nieuwe cd heel wat voller qua instrumentatie. Het album werd gemixt door Adam Fair en gemastered door de beroemde Amerikaanse ‘mastering engineer’ Bob Ludwig die dit werk eerder ook al deed voor mensen als Bruce Springsteen, Madonna, Bryan Ferry en U2. Ook de kwaliteit van de radiovriendelijke liedjes op dit album is toegenomen en misstaat helemaal niet naast al het leuke werk dat tegenwoordig overal in de hitlijsten belandt.

Onze voorkeur gaat ook hier weer uit naar de ijzersterke ballads zoals “Whole Life Running”, het zeer mooie “Cold In The City”, het emotievolle “The Girl At The Tobacco Counter” (zie video 1) en “Please Don’t”, de schitterende pianoballad aan het slot van deze cd. Maar ook de door stevige bluesklanken aangedreven cd-opener “O Brother” en het door een stuwende bluesy mondharmonica gedomineerde “Just You” zijn erg knappe bluesrocksongs op deze plaat. Hieruit durven wij te concluderen dat de vocale capaciteiten van Andrea Ramolo voor meerdere muziekstijlen geschikt blijken te zijn.

Alle nummers op “The Shadows And The Cracks” werden door Andrea Ramolo zelf voorzien van tekst en muziek, met één uitzondering voor het nummer “Gettin’ So Old”, waarvoor ze weer op de bijstand van Cindy Doire heeft mogen rekenen. Het tweede album is dan ook maar een terechte bevestiging van het grote talent waarover Andrea Ramolo beschikt, zowel als zangeres en als componiste van prachtsongs. We hopen dan ook oprecht dat we niet te lang op album nummer drie hoeven te wachten. Maar tot dan kunnen we ons best nog wel amuseren met deze twee platen van deze dame.

(valsam)

Artiest info
Website  
 

Label: Thorniac Records

video