Twee broers en een zus als bassiste die samen een groepje vormen, het blijft sympathiek. Zo verenigt ‘Trampled Under Foot’ het jeugdige trio Danielle, Nick en Kris Schnebelen, allen linkshandig. Danielle speelt bas en zingt, afgewisseld met gitaarbelofte Nick, evenzo begiftigd met een bluesy stemkleur. Kris drumt. Samen componeren en schrijven de siblings hun eigen TUF songs. Het DNA kregen zij van een pianospelende grootmoeder en hun muzikale ouders, Lisa Swedlund en Bob Schnebelen. Het ouderpaar was jarenlang een succes in Kansas City, waar zij floreerden als de zangeres en gitarist van de ‘Little Eva and the Works’ band. Maar Bob overleed veel te vroeg op 46-jarige leeftijd. De kinderen Schnebelen zetten nu de traditie voort en beslisten in 2004 om samen als TUF scheep te gaan, na afzonderlijk ervaring opgedaan te hebben in andere formaties, zoals Danielle in ‘The Nortons’ en Nick in ‘Killing Floor’, een bluesrockbandje. Kris kreeg lessen van een jazzdrummer.

De naam ‘Trampled Under Foot’ ontleenden zij aan een Led Zeppelin song. Het succes liet niet lang op zich wachten want in 2008 werd het groepje uitgeroepen tot winnaar van de ‘International Blues Challenge’ competitie te Memphis. Broer Nick Schnebelen mocht daarnaast nog een ‘Albert King Award’ in ontvangst nemen in de categorie van meest beloftevolle aankomende gitarist. Sindsdien ging hun carrière opwaarts, stonden zij in eigen land op de grote festivals, maakten deel uit van een Rhythm & Blues cruise en staken de oceaan over om in Noorwegen en Engeland voet aan wal te zetten. Ook daar stalen zij de show en wonnen zij crescendo aan populariteit. Nederland en België volgen ongetwijfeld.

MAY I BE EXCUSED

Label : Blue Edge Records cdbaby

Het album ‘May I Be Excused’ kwam in 2008 uit maar was niet hun eerste. Het album ‘White Trash’ ging daar aan vooraf, nu zo goed als onvindbaar. Het materiaal komt van TUF zelf en combineert zowel moderne rockblues als traditionele Delta blues. Vooral het negen minuten lange ‘Mississippi River’, door Danielle gezongen, graaft in de modderige beddingen van die legendarische stroom. Zij zingt deze song met een passie die haar respect voor Aretha Franklin, Koko Taylor en Etta James verraadt, niet toevallig haar belangrijkste invloeden. Maar ook het prachtige ‘You’re Too Big Too Carry’ door zanger Nick vertolkt drinkt uit dezelfde nooit opdrogende bronnen, terwijl beider stemmen zich in het Gospelachtige ‘Comin’ Home To You’ in devotie met elkaar verbinden. De overige songs leunen aan bij meer moderne groove, jammend, rockend of energiek swingend. Dat zij inmiddels zowel in het voorprogramma stonden van Koko Taylor als van Tommy Castro illustreert hun veelzijdigheid.

WRONG SIDE OF THE BLUES

Label: TUF Records amazon

Dit in Los Angeles opgenomen album met Tony Braunagel als producer brengt het muzikale trio opnieuw in de spotlights met een keuze uit eigen songmateriaal. Danielle en Nick Schnebelen zingen om beurt of tezamen. Kris sluit aan met drum. Het trio combineert als vanouds energieke blues met soulvol gebrachte bluesballads. Zusje Danielle - nog geen dertig - vertolkt de ballades met veel passie en emotie. In het soulvol vertolkte ‘Goodbye’ schrijnt niet alleen het hunkerend hartzeer maar schreeuwt zij haar wanhoop uit. Maar ook haar broer Nick weet wat rouwen en lijden is wanneer hij in ‘The Fool’ worstelt met de tweespalt tussen zelfdestructie of de impuls om zijn rivaal te liquideren. Broer en zus zijn gezegend met een soulvolle stem die alle stormen in de oceaan des levens treffend weten weer te geven. Maar ook bij de energieke songs gaan zij wild tekeer.

Broers en zus krijgen het gezelschap van enkele uitmuntende muzikanten. Behalve producer Braunagel levert orgelist Mike Finnigan - die nog Etta James heeft begeleid - zijn onstuimige bijdragen, maar ook harmonicaspeler Kim Wilson en moeder ‘Little Eva’ alias Lisa Swedlund zijn van de partij. Behalve de songs over liefdesdesillusies, vertrekkende of verstoten treurende echtelieden, zijn er deze vol levensdrift, zoals het enthousiaste ‘Have A Real Good Time’ met pianoboogie of het funky ‘The Better Life’. De rol van drummer Kris is essentieel zoals bijv. bij het up-tempo ‘Bad Woman Blues’. En eens de ‘Evil Train’ vertrokken - aangestuurd door de sigaarbox gitaar van Johnny Lee Schell-, is er geen houden meer aan.

Dat de kinderen Schnebelen met een dagelijkse portie ritme en blues zijn grootgebracht kan je horen in elk van deze twaalf songs. Dat Nick in 2008 de ‘Albert King Award’ veroverde kan je opmaken uit zijn knappe gitaarsolo’s. Dat producer Tony Braunagel zelf drummer is kan je veronderstellen door de funky groove van het album. En dat de siblings de sympathie hebben van vele tijdgenoten kan je opmaken uit de gedeelde liefde waarmee dit album werd gemaakt. Het magisch TUF- trio zit duidelijk aan de goede kant van de bluesboom. Binnenkort staan zij in Ospel.

Marcie