DANNY BROOKS

We waren of beter gezegd, we zijn enorm onder de indruk van “This World Is Not Your Friend” van Danny Brooks. Een plaat die wij zonder aarzelen bestempelden als een meesterwerk. Het was onze eerste kennismaking met de muziek van deze artiest en uiteraard waren we benieuwd naar ’s mans eerdere werk. Verscheidene albums had hij al op zijn rekening staan, allen zonder uitzondering met meestal zelfgeschreven nummers. Hoog tijd voor een overzicht dachten we zo want ons is het een groot raadsel waarom deze fantastische artiest op niet meer bekendheid mag rekenen in de Lage Landen.

Danny Brooks is geboren in Toronto, Canada in 1951. Zijn ontdekking van de muziek gebeurde eigenlijk toen hij na een ernstige aanvaring met zijn vader op 15 jarige leeftijd het ouderlijk huis verliet en verhuisde naar een soort van huurblok met zaal.. Het management ervan liet Danny toe om vanop het bovenste balkon naar zijn helden te kijken op voorwaarde dat hij niet zou drinken. Vandaar zag hij bluesgiganten als Muddy Waters, Howlin’ Wolf , John Lee Hooker en anderen optreden die op hem diepe indruk maakten.

Door Brooks’ diep gelovige familie kwam hij in contact met de pianiste van de plaatselijk kerk die hem aanmoedigde in zijn muzikale ontwikkeling. En toen hij jaren later in een diepe spiraal van alcohol- en drugsmisbruik was zijn moment van bezinning gekomen in het Donwood Institute waar hij behandeld werd voor zijn verslaving. Hij vond zijn diepe geloof terug en putte daar kracht en overtuiging uit om uit het diepe dal te geraken waarin hij was beland. Zijn, korte, verblijf in de gevangenis, zijn verslavingen, zijn terug recht staan, zijn familie en uiteraard zijn geloof , vormen de basis en inspiratie voor de muziek van Danny Brooks. Die muziek mag je gerust omschrijven als een zéér gezonde mengeling van Blues, Bluegrass, Country, Rock, Soul en Gospel. Hij was in 1991 al genomineerd voor Most Promising Male Vocalist in Canada maar het is pas na zijn verhuis naar Texas dat zijn aanhang gestaag groeide wat resulteerde in een paar fantastische albums die wij je niet verborgen willen houden. Onderstaande is dus een stevige greep uit zijn releases die hij tot op heden uitbracht, niet noodzakelijk in chronologische volgorde maar wel zoals wij ze ontdekten en tegelijk hopen dat u deze rasartiest ook zal ontdekken.

“Texassippi Soul Man”

Met zijn levensverhaal in het achterhoofd begonnen we aan deze collectie van zestien (!) zelf geschreven nummers . het album dateert uit 2012 en in opener “Soul Man” krijg je zijn levensverhaal te horen. De invloed van Muddy Waters nooit ver weg en resulterend in een schitterende soulvolle countryblues. Alle 16 nummers gaan bespreken is onbegonnen werk , trouwens héél de plaat is een absolute aanrader maar voor de vuistweg halen we er toch een paar nummers uit die onder geen enkel beding aan uw aandacht mogen ontsnappen. “Let It Rain” is zo een gevoelig nummer dat handelt over het schrijnend gegeven als ouder je kind zien ten onder gaan aan langzame zelfdestructie. De machteloosheid die je als ouder voelt op zulke momenten worden in deze Gospelachtige trage subliem weergegeven. Het is iets wat Danny zijn ouders indertijd ook heeft aangedaan en de wijze waarop hij dit in zijn nummer weet te verwerken is magistraal. De fantastische slide en modharmonica in “Hard Working Man”. Een stampend nummer dat je eigenlijk aanmaant nooit op te geven. Hij doet ons meermaals aan Johnny Winter denken , zelfde vocale uithalen, dat subliem gitaarspel. Oude meesters loeren steeds om de hoek op deze plaat, getuige hiervan het naar Howlin’ Wolf knipogende “I Wanna Be With You”. Zijn Christelijke overtuiging verbergt de man niet maar verwacht geen deur-aan-deur geleur, integendeel. Hij weet op een briljante manier zijn overtuiging te brengen zonder het wijsvingertje op te steken. U moet maar eens luisteren naar “Middle Of A Miracle” waarin hij ons aanmaant om ons meer open te sllen voor de dagdagelijkse wonderen die rondom ons gebeuren en waar we blind voor lijken te zijn. De boodscah die hij wil brengen is één gegeven maar wederom dien we aan te stippen dat het vooral de manier waarop is die zo indrukwekkend is. Een plaat die je doet nadenken, die je koude rillingen gaat bezorgen maar evenzeer kan doen meestampen met onweerstaanbare ritmes.


“Live at the Palais Royale”

Dit album dateert uit 2009 en laat Dhr. Brooks bewonderen met The Rockin’ Relevators. Blazers, achtergrondzang en piano kenmerken deze, ook al, fantastische plaat. Kippenvelmomenten alweer met de sublieme ballade “Down On My Knees” bijvoorbeeld maar evenzo Gospel op “Somebody On Your Bond” met die schitterende backingvocals, boogie op “Homestead Boogie” met die heerlijke uithalen op de snaren....kortom een Brooks op zijn best. Uiteraard doet Danny tekstueel alweer geen enkele moeite om zijn Christelijke overtuiging te verbergen maar zelf bij ondergetekende, atheïst pur sang, gaat het geheel er als zoete broodjes weer in. Het live album is één constant feest waarbij je geheid gaat mee twisten, boogïen zo u wilt, en je zwetend maar voldaan zal achterlaten. Haast een uur schitterende soulvolle blues waarmee ik de man zonder aarzelen op hetzelfde voetstuk ga plaatsen als pakweg Solomon Burke. En voor diegene die denken dat ik overdrijf , heb ik maar één raad: luister naar deze prachtige registratie van een concert van Danny Brooks! Het zit muzikaal verdomd allemaal zo geniaal in mekaar dat zelf de fanatiekste godsdiensthaters zullen moeten toegeven, tenminste als ze Soulbluesliefhebber zijn, dat dit misschien wel het beste is dat ze ooit gehoord zullen hebben.


“No Easy Way Out”

De titel zegt genoeg wat betreft de inhoud van dit uit 2007 daterende album. Deze release zal je doen denken aan het betere werk van Bob Seger en Danny Brooks bewijst hier al tot de betere , of moet ik zeggen beste (?) Soulblues artiesten van deze tijd te behoren. De man weet als geen ander zijn strijd tegen (drugs)verslaving te bewoorden en dito om te zetten in muziek? Met zijn typerende, soulvolle stem, brengt hij een boeiende mengeling van Southern R&B, blues, country en gospel. Op deze plaat krijgen we elf nummers waarvan hij negen songs zelf heeft geschreven, "Where Sinners And Saints Collide" is co-written met Dean McTaggart en voor het afsluitende "Carry Me Jesus" tekenen Ann Sandlin - Johnny Sandlin en Carla Russell. De plaat trapt af met swingende soul nummer "Ain't That The Truth" een tribute tot Danny's vele muziekhelden die hij in zijn jeugd in Toronto, allemaal aan het werk zag. Up-tempo nummers en ballads wisselen elkaar mooi af, waarvan de reeds vermelde opener en het rockende "Bama Bound", een tribute aan de American South en tevens een nummer waarvan Springsteen zou kunnen fier zijn, tot de grootste uitschieters. Onder de ballads waren voornamelijk de songs "All God's Children", "Miracles For Breakfast" en de bluesy titeltrack, het verhaal over een gebroken relatie met vocale inbreng van Bonnie Bramlett, de songs die onze aandacht trokken. Zeer mooi geschreven is het nummer "Where Sinners and Saints Collide". Hij kwam op het idee om deze song te schrijven bij een optreden van the Blind Boys of Alabama en Susan Tedeschi. En dat de stem van Brooks veel weg heeft van een soulcocktail met Hinton, Redding en Pickett is best te horen in "All God's Children". Nummers als "Miracles for Breakfast" en "Carry Me Jesus" hebben dan weer dat typisch Brooks-gospel-gevoel. En ik heb het gevoel dat de soulvolle Rhythm & Blues weer helemaal in is. Want Danny Brooks slaat duidelijk een brug tussen Detroit Motown, Philly sound of Philadelphia en de Deep Southern Mississippi blues die je ook wel aantreft in New Orleans. Vraag je om een kippenvelmoment ? luister dan naar “Keys To My Heart”, je moet al van Verkhoyansk afkomstig zijn wil je hier geen koude rillingen van krijgen.

“Rock This House”

Op dit uit 2005 daterende album toont Danny zijn diepe liefde voor Afro-Amerikaanse Rootsmuziek. Het album is eigenlijk ook tegelijk het tweede deel van zijn zogenaamde “Soulsville Trilogie”. Met de opener "Can't Keep a Good Man Down For Long" en "Never Go Wrong Doing Right" zal Danny Brooks je spontaan aan Bob Seger, doen denken. Prima rockertjes met een schitterende Richard Bell op piano, B3, Wirlitzer, die overigens ook tekende voor de produktie van dit album. Met Danny's bekering is het dan ook geen wonder dat de Lord uitvoerig wordt geprezen ... maar dan op een aangename manier waarbij soul, blues, gospel de aanwezige kerkgangers uit de banken doen opveren. Met "Hold On" en "Stand Up" laten de blazers zich gelden en met "Rock This House" dat tot stand kwam na een ontmoeting met the Blind Boys zou de Lord wel eens kunnen overwegen om zijn trukje van vroeger nog eens over te doen ... "Walk on Water" en the Blind Boys Of Alabama zouden wel eens hun met die hernieuwde stunt of mirakel hun brilletjes aan de muur in Lourdes/Scherpenheuvel kunnen opbergen. De backingvocals werken in die mate aanstekelijk dat je willens nillens meezingt en je de handjes richting hemel doen bewegen. Alleen "Sister Act" Woopie Goldbergh ontbreekt nog in het plaatje. Maar ook een portie John Lee Hooker blues in de song "Yonder Cloud" inclusief de "How, How", de schitterende soul à Otis Redding/Solomon Burke in "You'll Find A Way" (met dat B3 orgeltje) en de herinnering aan Joe Tex in "Good Love is Hard To find" geven aan dat Brooks beschikt over een formidabele strot die door merg en been snijdt. De brave man laat dan ook niets onverlet om de Heer te danken en als het moet zelfs "Down on His Knees", het zal de Almachtige bewegen tot "Tears from Heaven" en hopelijk doet Hij bij iemand een lichtje branden hier in de Lage Landen. Kortom alweer een bijzonder geslaagde, inventieve mengeling van Soul, Blues, Rock, R&B en Gospel

“Soulsville Souled Out ’n Sanctified”

Op zijn nieuwe, fantastische plaat "Souled Out ’n Sanctified" belijdt hij in dertien eigen stukken zijn trouw aan het geloof en predikt hij ‘the good news’. Qua stem doet Danny Brooks denken aan Eddie Hinton, Willy de Ville en Delbert McClinton en dat geldt ook voor het muziekrepertoire. Gospel, soul, blues en Americana? (duetten met zangeres Esther Kessler) vullen deze gevarieerde rootsplaat die zo in de zestiger jaren in een kerk in Alabama had kunnen worden opgenomen. De plaat werd geproduceerd door Richard Bell (Janis Joplin, The Band) die zelf ook de keyboards hanteert. Datzelfde wordt ook gedaan door Michael Fonfara (Lou Reed), terwijl de geweldige Colin Linden (Blackie and The Rodeo Kings) allerlei gitaarinstrumenten bespeelt. Met ondersteuning van het gospeltrio 'The Rockin’ Revelators' (The Fabulous Levy Sisters en Hiram Joseph) is "Souled Out’n Sanctified" voor mij een openbaring, mits je je niet teveel stoort aan het hoge 'He, Him, The Lord en Jesus' gehalte. Maar is dat niet inherent aan de gospelmuziek? Trouwens kan je je storen aan zinsnede als bijvoorbeeld: “I Dipped Into That Muddy Water, Raised My Hands To The Sky , When I Came Up From The Muddy Waters, I BeganTto Sing And Cry”? In die ene frasering heeft hij gans zijn ziel bloot gelegd, zijn verleden en zijn inspiratiebron! De rauwe Blues, Soul en Gospel die hier te horen valt zullen zowel fans van Taj Mahal, Janis Joplin als The Blind Boys of Alabama aanspreken!

Danny Brooks is een geniaal songschrijver en muzikant wiens platen wij u zonder aarzelen van harte aanbevelen! Werp hieronder ook een blik op de talloze awards waarvoor hij benoemd werd of die hij wist te winnen, het is duizelingwekkend.

Luc Meert

1991 - Juno Awards: Nominee 'Most Promising Male Vocalist' - CD 'After The Storm' - Duke St./MCA 2
2001 - Real Blues: Danny Brooks 'Best Gospel CD' - 'Righteous Live' - HIS House Records/Word
2002 - Juno Awards: Nominee 'Best Gospel CD - 'Saved!' - NorthernBlues Gospel Allstars'/NorthernBlues
2002 - Maple Blues Awards: Nominee 'Best Male Vocalist' - CD 'Saved!' - NorthernBlues Gospel Allstars
2003 - Vibe Awards: Nominee 'Best Blues Gospel CD' - 'Soulsville Souled Out 'n Sanctified' - HIS House Records
2004 - Maple Blues Awards: Nominee 'Best Male Vocalist' - 'Soulsville: Souled Out 'n Sanctified' - HIS House Records
2004 - Real Blues: Danny Brooks: 'Best Gospel CD' - 'Soulsville Souled Out 'n Sanctified' - HIS House Records
2005 - Maple Blues Awards: Nominee 'Best Male Vocalist'
2005 - Rhythm & Blues DJ Association: 'Other Side Of The Cloud' # 1 Song Of 2005
2006 - GMA/Canada: Nominee 'Best Blues/Jazz Album' - 'Rock This House'- HIS House Records
2006 - Shai Awards: Nominee 'Best Blues/Jazz Album' - 'Rock This House' - HIS House Records
2007 - Shai Awards: Danny Brooks & The Rockin' Revelators -Best Blues/Jazz Album- 'Rock This House' - HIS House Records - produced by Richard Bell.
2007 - Maple Blues Awards: 4 Nominations 'Best Male Vocal', 'Recording of The Year', Songwriter of The Year, Blues With A Feeling/Lifetime Achievement Award'
2007 - 'Blue Note Award' by the Rhythm & Blues DJ Association.
2009 - CMW/Indies Nominated 'Favorite Blues Artist'
2009 - Maple Blues Awards: 2 Nominations 'Male Vocalist', Blues With A Feeling/Lifetime Achievement Award'
2010 - Maple Blues Awards: Nominee 'Blues With A Feeling/Lifetime Achievement Award'
2011 - Maple Blues Awards: Nominee 'Blues With A Feeling/Lifetime Achievement Award'
2012 - Maple Blues Awards: Nominee 'Blues With A Feeling/Lifetime Achievement Award'
2013 - Maple Blues Awards: Nominee 'Blues With A Feeling/Lifetime Achievement Award'
2014 - Maple Blues Awards: Nominee 'Blues With A Feeling/Lifetime Achievement Award'

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video