MARJAN DEBAERE & MELANIE DEKKER@TOOGENBLIK HAREN - 26 SEPT. 2008

.

Op deze openingsavond van het najaar word ik in mijn favoriete muziekclub getrakteerd op een dubbelact met 2 vrouwelijke singer-songwriters. Ligt het aan het overvolle clubseizoen of aan de meerdere geplande optredens van deze artiesten feit is dat de opkomst eerder mager is. Wij zullen het ons echter niet beklagen zoals achteraf bleek. Hoewel de uit de westhoek afkomstige Marjan Debaene nog steeds een late twintiger is, heeft zij muzikaal reeds een lange weg afgelegd: zij maakte haar eerste plaat in ‘95 toen ze pas 17 jaar was, kende heel wat succes in ’99 met het verschijnen van haar tweede “Humanoid” waarna Marjan de voorkeur gaf aan studeren. Kwam hierdoor haar carrière op een laag pitje, toch vond zij in die tussenliggende periode van 7 jaar voldoende inspiratie voor de nummers van haar laatste cd “Wolfish Times”, verschenen eind 2006. Uit die plaat blijkt dat Marjan thuis is in meerder muzikale genres: zowel pop, rock als luisterliedjes wisselen mekaar af zonder dat het geheel daaronder lijdt. Marjan Debaene is gezegend met een mooie dragende stem die haar zelfgeschreven nummers voorzien van een passende muzikale inkleuring tot bij de luisteraar brengt. Hiervoor kan zij rekenen op haar vaste kompaan Alex Bracks op zowel akoestische als elektrische gitaar. Zichzelf begeleidt ze op gitaar en piano. De set bevat een tiental nummers: uit de laatste cd, nieuwe nummers als nummers geschreven voor een soundtrack. Meteen wordt afgetrapt met een fel rockend “Drive” gevolgd door het tekstueel knappe “Demon” dat met zijn catchy refrein beklijft. “Sun’s gold” is een warm nieuw nummer. Volgen twee mooie pianoballads met Marjan uitstekend aan de piano: het betreft “Free” en “Choking” uit een nog te verschijnen film www.closer.be over een crimineel. Eens te meer blijkt hoe goed het duo op mekaar is ingespeeld: zowel Marjan als Alex zorgen voor muzikale kruisbestuiving van piano naar gitaar en terug; ook hun stemmen harmoniëren. Een cover van een nummer van ‘Massive Attack’ ontgaat me enigszins. Waarna een try-out van het nieuwe “Sarrajevo Tunnel’, geschreven naar aanleiding van een tour vorig jaar met Bruno Deneckere in Bosnië Herzegovina. Een tunnel die gebruikt werd door het verzet om sluipers te snel af te zijn was Marjan sterk bijgebleven… vandaar. Volgt nog een snedig “I’m Hoping For A Miracle”. “Wolfish Times”, een prachtig liefdeslied met gevoel meerstemmig gebracht, sluit het eerste deel af. Voor de bis wordt andermaal een nieuwe nummer “On The Road” uitgeprobeerd. Een gevarieerde maar boeiende set van twee getalenteerde muzikanten van bij ons.

.

Van een heel ander maar niet minder kaliber blijkt Melanie Dekker, een jonge Canadese die in haar thuisland Canada en meer bepaald rond Vancouver reeds met succes een muzikale carriëre heeft opgebouwd maar nu voor het eerst het europees vasteland aandoet met een tour door vnl. Duitsland en Denemarken maar ook Nederland én België (liefst 5 optredens!) waar deze tournee van start gaat. Met haar uitermate ravissante verschijning en haar knappe licht hese maar vooral soepel wendbare stem weet zij ons gedurende een vol uur de ene folky popsong na de andere te ‘slijten’. Hoewel zij behoorlijk aandacht besteedt aan haar teksten worden clichés en stereotypen niet vermeden. Toch hoeft dit geen enkel bezwaar te zijn om van deze Canadese schone te genieten, nu eens up-tempo ritmisch dan weer baladerend, steeds met de nodige hooks en looks. Haar zelfgeschreven liedjes, opgebouwd als klassieke popsongs met afwisselend strofe en refrein zijn in hoge mate luistervriendelijk en meezingbaar. Vocaal doet ze mij nog het meest denken aan Shania Twain. Ook begeleidt ze zichzelf voortreffelijk op gitaar. Elke song wordt kort ingeleid. Zo vernemen we o.a. dat zij onder druk van de platenfirma als een klein mirakel “Little Miracle” op twee dagen schreef en het óndanks haar favoriete nummer werd: “…in all things evil there’s something good”.
“Stare At The Rain”, geschreven met haar oma en opa (van Hollandse origine) in gedachten onderweg naar/van Nashville klinkt oprecht en ontroert. Bij “We’re No angels” klopt alles: tekst, toonvast gezongen én juist gespeeld. Andere uitschieters zijn het aan Shakirah verwante “Shakespeare Says”, gedreven en ritmisch; en het geëngageerde “Fall In (Wounded Soldier)”. Zijn nog vermeldenswaard “I Haven’t Even Kissed U Yet” n.a.l. van het zich geremd voelen om iemand aan te spreken… zou je haar niet nageven; “Echo Song” over wishful thinking en “I Said I”, een leuke popsong. De verrassing bewaart zij echter voor op het einde met vóór afsluiten een gedurfde cover van “Norwegian Wood” (The Beatles) en als bis een lovesong voor haar mama (diens favoriete lied) “You Got Me Speechless” pakkend gezongen. Zijn we even sprakeloos van zoveel girlpower…

.

Foto's: Marc De Proft
Marc