WILLY DEVILLE – CC HASSELT – 19 FEB. 2008

A dream came true! Wat kun je meer wensen als muziekliefhebber in de aanloop naar het concert van een levende legende zoals Willy DeVille dan een ontmoeting met interview dat uiteindelijk uitdraait op een gezellige en hoogst grappige babbel van bijna anderhalf uur. Neem maar eens een kijkje bij onze interviews…Ik ben nog steeds onder de indruk. Achter de geschifte pose die onze man aanneemt schuilt een gevoelige ziel, met een uitgesproken mening, die maar al te goed weet waarmee hij bezig is. Wees eerlijk, welke watertjes heeft Willy DeVille nog niet doorzwommen? Deze man is een lucky survivor. Er zijn zelfs mensen die denken een geest te zien wanneer ze hem tegen het lijf lopen. Zijn looks en zijn Indiaanse roots verstevigen alleen zijn mythische uitstraling. De sporen van een excessief drugs- en drankverleden staan wel in zijn gezicht gegrift.

Zijn nieuw album “Pistola” heeft veel lovende perskritieken gekregen en vanavond is Hasselt aan de beurt om van zijn werkstuk te proeven. Aan populariteit heeft Willy nog niets ingeboet, want alle drie geplande concerten in België waren op geen tijd uitverkocht. Qua begeleiding heeft hij niets aan het toeval overgelaten. “Muscles from the Bronx”, Mark Newman op gitaar, Bob Curiano op bas, vroeger spelend bij Richie Blackmore’s Night, dubbele percussie en de “The Wise Sisters” uit New Orleans, Yadonna en Dorene als backingvocalisten. De band bewijst dadelijk haar kunnen met een instrumentaal latino stukje, gekruid met een Santana-style solo uit de gespierde handen van Mark Newman. Als intro voor Willy kan dit tellen en onder daverend applaus doet hij zijn intrede. Vanavond zullen we hem niet uitgedost zien in zijn typisch, zelf ontworpen Indianenpakje, maar gehuld in een zwarte, lederen broek en dito lange jas gaat er dadelijk de beuk in met het rockende bluesnummer “So So Real”, het openingsnummer van zijn nieuwe cd “Pistola”. Gewapend met elektrische gitaar gaat de distortion er goed op in wereldhit “Spanish Stroll”. Zijn stem schraapt als nooit tevoren. De reden hiervoor is niet ver te zoeken, want hij steekt werkelijk de ene sigaret met de andere aan. De keel moet dus gesmeerd worden en blijkbaar heeft hij “The Booze” op het podium afgezworen en geruild voor liters “Red Bull”. Het ene blikje na het andere moet eraan geloven. Het duurt een beetje voordat deze zijn uitwerking heeft en sommige van zijn klassiekers zoals “Demasiado Corazon” en “Italian Shoes” worden wat routineus afgewerkt, alsof hij de nummers beu gespeeld is. Nochtans schreeuwt het publiek om die hits, maar je ziet DeVille openbloeien met mondharmonica in de vette blues “Bacon Fat”, een ode aan de spekpan van zijn grootmoeder. Maar al te graag hadden we de volledige inboedel van de zaal verbouwd bij het stompende “White Trash Girl“, voortgesleurd door de huilende gitaar van Newman in de huid van Billy Gibbons. Niet dus, daar zaten we, vastgekluisterd aan onze zetels, wiebelend enthousiast. Onze “Wise Sisters” laten zich niet onbetuigd en worden als het ware vooruit geschreewd door DeVille in een uitgesponnen versie met bluesharp en slidegitaar van het nummer met de langste titel “Muddy Waters Rose Out Of The Mississippi Mud”. Tussen de nummers door zit Willy de grapjas uit te hangen met de andere bandleden, die soms argwanend de plaagstoten staan af te wachten. Vooral de zusjes YaDonna en Dorene zijn er niet gerust in. Willy heeft er nochtans geen moeite mee om ook zichzelf te kijk te zetten zoals in “Chieva”, over een verleden vol drugs en het funky, reggaenummer “Been There, Done That“, waarvan de titel al boekdelen spreekt. Al deze excessen hebben hem zo niet bijna het leven gekost, dan toch wel een deel van zijn geheugen, want zonder back-up van een tekstboek durft hij het podium niet meer op. Het is de man echter vergeven. Wanneer hij, enkel met begeleiding op piano, een meesterlijk gezongen, breekbare cover van Gilbert Bécaud’s “Let It Be Me” opvoert, breekt hij alle harten en komt ons de krop in de keel. Willy DeVille heeft nog steeds de “Savoir Faire”, dat staat als een paal boven water. Het is weinigen gegeven zo een geslaagde, dikwijls romantische mix te creëren van blues, latin, country en zoveel andere stijlen. We zijn je eeuwig dankbaar Willy.

..
Blowfish