GURF MORLIXROB LUTES & ROB MACDONALD@TOOGENBLIK - 30/01/09

Eindelijk weet ik hoe sardines in een blik zich moeten voelen, want vrijdagavond om 21 uur zat muziekclub ‘Toogenblik’ stampvol met liefhebbers van Americana en de betere singer-songwriters liedkunst. De laatste entreebetalers moesten bijgevolg de ganse avond staande genieten. Zij hadden het ervoor over, want de twee geprogrammeerde songwriters/gitaristen behoren tot de ware topklasse. Om het nieuwe jaar glansrijk in te zetten stonden op de affiche twee Acts geprogrammeerd en zoals gebruikelijk begon de avond avontuurlijk. De soundman die wegens ziekte ‘last minute’ moest worden vervangen en nog enkele keuken- en clubakkevietjes werden echter door coördinator Luc, ‘duveltje doe al’, in een mum van tijd verholpen.

Gurf Morlix, singer-songwriter en gerenommeerde producer uit Austin, Texas, mocht openen. Eigenlijk komt hij van Buffalo, New York, waar hij als kind de Britse rockinvasie meemaakte. Maar hij woont nu al dertig jaar in Austin en waarheen hij ook toert, de muziek in zijn hoofd en hart gaat mee. Zijn grijze haren en droeve ogen verbergen wijsheid en verdriet, maar ik laat het aan de interviewers over om te peilen naar zijn verleden of onvermoede levenszwaarte. De gevoelvolle songpoëet wist in elk geval onmiddellijk het publiek te raken met zijn melancholische songs, voor het merendeel geput uit zijn laatste ‘Last Exit To Happyland’. Zijn gitaarbegeleiding houdt hij bluesy eenvoudig, intiem vertrouwelijk en ‘twangy’. Op het gitaarlint staat de laconieke waarschuwing ‘don’t cross Police Line’. Morlix is ook vertrouwd met de Texas blues en kent zijn blueshelden. Robert Johnson inspireerde hem tot het componeren van zijn eigen lijzige ‘Crossroads’.

.

De songthema’s zijn gevarieerd. Een song over wraak - ‘One More Second’-, ergens wandelt een eenzaat, Katrina trotserend, richting New Orleans en het hunkerende ‘Voice Of Midnight’, dat hij in 15 minuten neerschreef, gaat over een tedere Love Story, bruusk geëindigd door het toeslaand noodlot. Telkens hoor je het inlevend medegevoel in Gurf’s schorre stem. Bij ‘She’s A River’ vleide in het publiek een dochtertje zich tegen haar moeder aan, een lief tafereeltje. Morlix kent ook zijn klassiekers en kiest tussen zijn muziekidolen telkens een van hun songs die hun sterkste kant reveleert, zoals ‘Don’t Pass Me By’ van Ringo Starr of Dylan’s ‘With God On Our Side’. Hij vertolkte die met veel respect en gelijkaardige passie, nog kracht bijzettend met zijn voetbeat. Hij sloot af met ‘This May Be The Last time’ van The Blind Boys of Alabama. Van mij mag hij ieder jaar terugkomen, want nu Pete Case, met wie hij opgroeide, tijdelijk geveld werd door een hartaanval, moet je de kwetsbare schare van songschrijvers op de ‘Hard Road’ van harte verwelkomen en zeer omzichtig bejegenen.

Na de pauze namen Rob Lutes & Rob MacDonald hun plaats in op het podium als twee spitsbroeders ‘on the road’. Vorig jaar toerden zij nog door Frankrijk en Nederland zonder reismap ter oriëntering. Vandaag gidste hun TomTom hen veilig naar Haren, buitenkant van Brussel. Rob MacDonald begeleidde songwriter Lutes de ganse avond, zwijgzaam en amicaal. Met zijn Resonator gitaar verrijkte hij de klankkleur van Lutes’ songs en diens Blueberry gitaar. Tot nu toe wist ik niet dat er woordloze dichters bestonden die hun gitaarsnaren als witblad gebruiken om daar hun poëzie op uit te schrijven, maar MacDonald ontplooide zich als een geïnspireerde veelzijdige gitaarvirtuoos. Vooraf had hij zich al een tijdje met zijn enigszins gehavende gitaar in een hoekje teruggetrokken om er intiem mee te converseren. Met dergelijke muziekmaat kon Canadees Rob Lutes zich ten volle geven, wat hij ook ononderbroken deed. Terecht repliceerde Lutes dat een tissue niet volstond om gelaat en armen af te drogen, hem aangereikt door een dienstwillige fan. Een handdoek op het podium zou geen overbodige luxe zijn voor een singer-songwriter die al van in het begin inzet met een gepassioneerd ‘Blues is the only Soul that I Know’.

.

Daarna volgde het speelse ‘Marie’ op een ragtime ritme. Best drijf je niet de spot met ‘middle aged woman’ op zoek naar een grote romance of rondwervelende muziek, want Marie nam wraak door de folk/bluesclub in plotse duisternis te hullen. Gesprongen zekeringen of de perfecte magie op het juiste ogenblik? Wie zal het zeggen? Je kon echter nog steeds blindelings naar je Duvel, Orval of Palm reiken. De rest van de avond verliep echter rimpelloos met een deskundige Mark aan de soundmix. Lutes’ songs volgden elkaar op in lyrische, expressieve en vocale schoonheid. Ook hij kent de oude meesters, zoals Sleepy John Estes, en getalenteerde tijdgenoten als Leon Redbone en Chris Smither. De meeste songs herkende je van zijn laatste album ‘Truth & Fictie’ die hij telkens kort inleidde. ‘Slips Away’ over het lief dat hij in een Drive-in kwijt geraakte, of het filosofische ‘Constancy’, want ‘verliefd worden is niet moeilijk, volharden in de liefde is al moeilijker’. Bij het sublieme ‘I Know A Girl’ sloot MacDonald aan met pakkende slide. Uit zijn album ‘Ride The Shadows’ koos Lutes het escapistische ‘Throw Me From This Train’. In ‘Cold Canadian Road’ blikte hij mijmerend terug. In de Encore sloot hij af met het advies ‘Don’t grab the Wheel. Just let it go on feel’ uit het desolate ‘Interstate’. Anno 2009 werd visionair ingezet en liefhebbers van pure intense Americana beleefden een memorabele avond. En om met Luthes’ citaat te eindigen dat hij even van troubadour Chris Smither leende: ‘If the blues don’t shake you, you’re dead’. Maar vervang dan voor deze keer het woord ‘the blues’ door ‘great singer-songwriters’.

Marcie

Meer foto's: Blowfish

Interview met Gurf Morlix (30/01/09)

Interview met Rob Lutes (30/01/09)