MALCOLM HOLCOMBE@TOOGENBLIK HAREN - 06/02/2009

Malcolm Holcombe is een graag geziene gast in onze noordelijke contreien. Wie eenmaal geproefd heeft van zijn met niets of niemand te vergelijken live-acts is voor eeuwig fan. Deze man uit Ashvile, North Carolina valt niet onder één hoed te vangen qua genre. Op het podium gaat hij hevig hoofdschuddend, wiebelend op het puntje van zijn stoel en fingerpickend tekeer als een doorleefde bluesman. Zijn teksten zijn zeer cryptisch en houden gemakkelijk gelijke tred met de meest getalenteerde singer-songwriter. Nog meer, ooit werd deze getalenteerde artiest ingelijfd bij Geffen, maar toen die fusioneerden met platengigant Universal, kreeg Malcolm helaas geen kans meer om zich te bewijzen. Holcombe gaf echter de moed niet op en met de steun van goede vrienden en de lovende kritieken in de media ploegde hij voort door het muzieklandschap. Ook organisatoren zoals onze vrienden van Toogenblik zijn deze vriendelijke man nooit vergeten. Al is het in de eerste plaats zijn eigen verdienste dat hij met succes in de muziekbusiness ronddraait, toch heeft Malcolm veel te danken aan clubs zoals deze en alternatieve festivals die hem een schare trouwe fans bezorgden. Onze laatste ontmoeting met hem dateerde van het Blue Highways festival in Utrecht, waar Rootstime een interview had met deze markante figuur. Het wordt dus een blij weerzien.

Hij bestijgt vanavond solo het podium, zonder de steun van lapsteelgitarist en goede vriend Jarred Tyler. Malcolm ziet er goed uit, fris geschoren, goed geluimd en getooid met zijn typische paardenstaart en zijn onafscheidelijke lederen jekker. Eind verleden jaar kwam zijn album “Gamblin’ House” uit en natuurlijk verdient dat de nodige promotie. Met een diepe grol gaat Holcombe hevig en zeer percussief beukend op zijn gitaar van start met “Goodtimes” en “Downtown” uit de hoger vernoemde cd. De man heeft met zes full albums en één EP keuze zat en het zal vanavond weer een muziekmarathon worden waar de nummers aan elkaar geregen worden met waargebeurde of grappige anekdotes, tot groot jolijt van het talrijk opgekomen publiek. “My Ol’ Radio” rakelt zo zijn jeugdherinneringen op van een bende jongens die wanhopig aan de regelknoppen van een oude, krakende radio draaiden om toch maar hun favoriete zender te kunnen ontvangen. Met zo’n uitgebreid repertoire kan je moeiteloos voor een afwisselende set zorgen, wat ook gebeurt. Zelfs een nieuw nummer “For The Mission Baby”, in ware John Hiatt stijl met een vrolijke gitaartokkel, passeert de revue. Prachtig weerklinken Malcolm’s Dylaneske nummers, zoals het in volle emotionaliteit uitgeschreeuwde “Kiss Me While I Am Sleepin’” en het van tristesse vervulde “You Don’t Come See Me Anymore”. Droeve nummers zijn Malcolm wel op het lijf geschreven, met zijn doorleefde gelaatsuitdrukking en zijn gerafeld, raspend en ruw stemgeluid dat aan Tom Waits doet denken.

Een hartverscheurende, zeer intieme versie van “Blue Flame” doet hem emotioneel meewiegen op zijn heen en weer balancerende stoel en grijpt iedereen naar de keel. Alsof hij ons op de knieën wil krijgen grieft hij nog “Your Eyes Will Shine” (video) met een ongekende tedere gitaartokkel in onze harten. Holcombe is naast een geniaal singer-songwriter ook een begenadigd Americana artiest en kneedt “”Baby Likes A Love Song” in een amoureuze countrywals. Iedereen is al wat dichter bij elkaar gekropen en dat is het uitgelezen moment om uit volle borst het refrein van de opgewekte meezinger “Sparrows And Sparrows” te scanderen. Een man op tournee mist zijn geliefde, maar het dankbare en eervolle “Cynthia Margereth” houdt de herinnering aan Malcolm’s vrouw levend op elk podium in de wereld. Het deed weer deugd om van een goede portie Malcolm Holcombe te mogen snoepen. Zo zie je dat één man en zijn gitaar dikwijls meer wonderen doet dan al die bombastische, instrumentale krachtpatsers. Zoiets te mogen beleven in het hartverwarmende kader van Toogenblik is net als het kersje op de taart.

Blowfish

Meer foto's: Blowfish