DAVID MUNYON@TOOGENBLIK HAREN - 27-03-09

David Munyon is een wat excentrieke, 56 jarige songwriter afkomstig uit Midland City, Alabama. Hij wordt door een handvol kenners, vooral in Europa op handen gedragen. Hij is het prototype van de geboren singer-songwriter die alleen behept met een gitaar en een stem zijn gedachten weet om te zetten in verhalende teksten over de gewone mens en het leven on the road. Maar vooral God, Jezus, vishnu (India), de natuur, oorlog en zijn hang naar wereldvrede vormen zijn tema’s. Munyon woont al een hele tijd in Duitsland en heeft sinds de jaren negentig al een zestiental platen uitgebracht, waarvan de meeste op de Duitse labels Stockfisch en Glitterhouse. Sommige daarvan zijn enkel verkrijgbaar via zijn website of op concerten.

Het is even over negen als David Munyon het podium van Toogenblik opkomt. Verscholen achter een donkere bril en een stevige staander met daarop zijn dikke ringmap met songteksten, is zijn gitaarspel nauwelijks zichtbaar. Hij heeft een zacht hese monotone stem, wellicht door vermoeidheid zingt hij zonder kracht, net niet op fluistertoon. Zijn akoestisch gitaarspel daarentegen klinkt gruizig maar puntgaaf. Samen met zijn verhalende teksten zijn het zijn grootste troeven. Gestart wordt met een lange gitaarintro van de traditional “Motherless Child” dat overgaat in “Keep It Rockin” een bluesy eigen nummer met verwijzing naar blueslegenden als Muddy Waters en John Lee Hooker. “Never Come Up Blues”, opgenomen door Eric Burdon is eveneens in diezelfde laidback fingerpicking toonaard à la Chris Smither. “Mississippi Rain” is typische singer-songwriting terwijl “Still Got A G.T.O.” eerder storytelling is. Zijn gitaarstijl is traditioneel, puristisch en onopgesmukt, wel verzorgt hij zijn outro’s. “American Blues” heeft een rauw voortstuwend bluesritme. “I Will Find You” is tekstueel een mooi nummer uit de tribute plaat “Song For Danko”, opgedragen aan zijn overleden vriend/bassist van The Band Rick Danko. David houdt het enkel bij de songs, hij heeft geen bindteksten en gebruikt die tijd al bladerend door zijn songkaft om het passende volgende nummer te vinden terwijl het publiek geduldig wacht. Zoals gezegd worden alle teksten op eenzelfde monotone wijze voorgedragen en is aandachtig luisteren de boodschap. Munyon heeft net een coverplaat ‘Big Shoes’ uit en zal met een zekere regelmaat hieruit plukken. ”Blowin’ In The Wind’ van Bob Dylan klinkt gruizig en bijna onverstaanbaar. Het grappige “Hare Krishna Blues” is een travelling folk/bluessong met een wat naieve oproep tot wereldverbetering waarin minstens 30 wereldsteden worden opgesomd. Na een dik uur is het pauze en is de toon gezet voor meer ecologische en religieuze levensbeschouwingen die zullen volgen.


Het is vijf over half elf wanneer David Munyon de tweede set aanvat… Thank you for being here tonight… met een nummer voor én in de stijl van Townes Van Zandt “Guitar Road”, gevolgd door “Heart of Gold” van Neil Young, sober gezongen met puntig gitaarspel. Het tien jaar oude “The Pirate Song” uit de cd ‘Poet Wind” is een mooi poëtisch lied. Dan acht David de tijd rijp voor de grote boodschap; we zitten tenslotte zoals in de kerk muisstil te luisteren.”… Open up our hearts, let the lord come in, he will help you out…Jezus is the one that we need…that’s why he paid the price in that cavalry…zijn maar een paar citaten. Als bij wonder vindt David zijn kracht terug en begint beter en met meer overtuiging te zingen. Het wordt zijn best gezongen song van de avond. Na een bekeringssermoen volgt nog een oproep tot sponsoring van het “Christian Children Funds” intussen zoekend naar “Poet Wind”…ok hij heeft het gevonden! Een knappe song toch! Volgt een roadsong met stereotype zang en een voorttrekkend ritme. “Purple Rain” van Prince verrast door zijn eenvoud: geen gitaaruithalen, juist de song. “Seven Crows Against A Greyer Sky” schetst een surrealistisch beeld van het leven na de Vietnamoorlog met puntig gaaf gitaarwerk. David Munyon is duidelijk op dreef nu: na zijn verhaal over Zuid-Afrika zingt hij een anti-apartheidslied waarbij de liefde centraal staat. “Strawberries An’ Wild Honey”, een eerbetoon aan de blanke soulman Eddie Hinton zaliger, komend uit zijn dikke tweede kaft, wordt ogenschijnlijk zijn laatste song. Hij is intussen bijna twee en een half uur bezig en het Toogenblik snakt naar adem. Doch David voelt zich goed en weet van geen ophouden. Er komen nog vijf bisnummers waaronder “Forever Young” van die andere Christian Man, “Atlantic City” van The Boss en het eigen “World Love” …Paul McCartney helped me out with this song… “Try To Remember” het gekende Jones/Schmidt broadwaynummer sluit af als allerallerlaatste nummer. Het is inmiddels half één voorbij. Wij zijn half bewusteloos en zullen het ons blijven herinneren. Als kennismaking voor mij te lang maar toch een aansporing om op zoek te gaan naar zijn cd’s die naar verluid pareltjes bevatten.
Marc

Foto’s: Marc De Proft

SETLIST

1. MOTHERLESS CHILD (TRADITIONAL) / KEEP IT ROCKIN' (SONG FOR DANKO)
2. ALL THESE YEARS
3. NEVER GIVE UP BLUES (2 BILLION BANJO: BLUES SONGS FOR ERIC BURDON)
4. MISSISSIPPI RAIN (SLIM POSSIBILITIES)
5. STILL GOT A G.T.O. (ACRYLIC TEEPEES)
6. THE AMERICAN BLUES (2 BILLION BANJO: BLUES SONGS FOR ERIC BURDON)
7. I WILL FIND YOU (SONG FOR DANKO)
8. BLOWIN' IN THE WIND (BOB DYLAN)
9. ?
10. HARE KRISHNA BLUES (SONG FOR DANKO)
11. GUITAR ROAD (SONG FOR TOWNES VAN ZANDT) (POET WIND)
12. HEART OF GOLD (NEIL YOUNG)
13. THE PIRATE SONG (POET WIND)
14. ?
15. POET WIND (POET WIND)
16. ?
17. PURPLE RAIN (PRINCE)
18. JUMPER'S TUNE (ACRYLIC TEEPEES)
19. SEVEN CROWS AGAINST A GREYER SKY (STORIES FROM THE CURVE)
20. ?
21. STRAWBERRIES AN' WILD HONEY (SEVEN LEAVES…)
22. CADILLAC TOWN
23. FOREVER YOUNG (BOB DYLAN)
24. WORLD LOVE (SONG FOR DANKO)
25. ATLANTIC CITY (BRUCE SPRINGSTEEN)
26. TRY TO REMEMBER (JONES/SCHMIDT)