HANS THEESSINK@BANANA PEEL 13-04-2009

Gisteren kwam Hans Theessink een portie country blues spelen in de Banana Peel. Ruiselede is inderdaad the place to be als het op country blues aankomt, het dorp dat meer boeren telt dan varkens of hoe luidt dat spreekwoord nu ook al weer ? Let op, dit is niet kwaad bedoeld want Ruiselede is de hometown van Maene piano's. Google dit maar eens en je zal al vlug een toontje lager zingen. Ook de Banana Peel is van oudsher gevestigd in Ruiselede en de Banana Peel vraagt geen artiesten, neen artiesten vragen om in de Banana Peel te mogen spelen. De toeschouwer is dan meestal getuige van een uniek concert en de sfeer is er altijd opperbest.

Zo ook gisteren toen de Nederlandse wereldburger Hans Theessink zijn mooi gitaarwerk nog eens kwam demonstreren op het podium van de Peel. In het publiek zaten veel landgenoten van hem die Zeeuws-Vlaanderen even verlaten hadden. Ik dacht in eerste instantie dat er zelfs een Oostenrijkse fan te kunnen spotten omdat ik een AU nummerplaat op de parking zag maar blijkt dat Hans Theessink tegenwoordig in Wenen woont na omzwervingen in Afrika en Amerika. Op al deze plaatsen heeft hij de nodige inspiratie opgedaan en de 60 jarige gitarist speelt gitaar zoals ik fiets, virtuoos. Mmm … toch even bescheiden blijven van mijn kant, ik fiets zonder er te hoeven bij na te denken hoe dit moet, maar niet virtuoos.

Op het podium stond een stoel en een minuscuul Fender versterkertje opgesteld en 3 akoestische gitaren en dat waren de werkinstrumenten van Hans. Hij heeft daar meer dan voldoende aan. Hij kwam op het podium, zette “Big Bill's Guitar” in en de magie was er meteen. Gitaar spelen lijkt zo eenvoudig als je het Hans Theessink ziet doen. Alles klopt, je bent niet bang dat hij ergens verdwaalt in een doodlopend straatje, hij vertelt een verhaal met zijn snaren en je luistert er ademloos naar. Dat hij veel helden heeft is niet te verwonderen. Hij heeft ze allemaal ontmoet, er samen met gespeeld of op zijn minst hun gitaar eens in zijn handen genomen. Dat is bijvoorbeeld het verhaal achter zijn eerste song waarin hij verteld hoe hij zich voelde toen hij de gitaar van zijn grote voorbeeld Big Bill Broonzy in zijn handen nam en de geest van Big Bill weer tot leven kwam. Vele grote namen passeerden de revue zoals Leadbelly, Blind Willie McTell, Robert Johnson, … Teveel om op te noemen maar dit betekende niet dat hij zijn eigen werk uit het oog verloor en we kregen een stevige greep uit zijn laatste cd “Slow Train” te horen. Ook zijn tribute aan Derroll Adams, de Banjoman, werd even onder het schijnwerpers gehouden.

Mocht er een blues leek aanwezig geweest zijn dan had hij meteen een mooi staalkaartje gehad wat er te koop was op bluesgebied maar ik denk niet dat die leek er was. Neen in tegendeel, als Hans Theessink aanbood om een nummer mee te zingen werd dit dadelijk uit volle borst gevolgd. Meneer Theessink zong wel eerst even de zinnetjes voor die het publiek mocht meezingen maar volgens mij kende iedereen deze. En dat meezingen vond ik dan meteen ook een minder punt van het optreden want hij bood dit naar mijn zin iets teveel aan. Als dat meezingen denk ik altijd “Ja maar, meneer de Artist, ik kom wel luisteren om u te horen zingen en niet mijn buurman of in het slechtste geval zijn kat”. Als ik met een nummer wens mee te zingen sluit ik me wel op in mijn badkamer en daar heb ik zo mijn goede redenen voor. In het publiek had er één iemand wel met volle borst mogen meezingen en dat was Little Kim van de gelijkaardige groep en haar Alley Apple 3.

Iedereen die deze dame nog niet aan het werk gezien heeft moet daar zo vlug mogelijk verandering in brengen. Nog even geduld en ik zal eens een concert van deze dame en haar authentieke muzikanten verslaan. Of misschien zien jullie ze al vroeger opduiken in een programma rond Patrick Ouchenne, onze inzending voor het Eurosong Festival. Afgelopen weekend traden beiden samen op in Brussel en de cameraploegen waren niet van rond Patrick, die trouwens een héél goede gitarist is, weg te slaan, een beetje zoals een strontvlieg en zo komen we terug bij de country blues van Hans Theessink aan die tot driemaal toe een extra einde aan zijn optreden mocht breien. We waren blij dat we erbij waren en kijken meteen uit naar de volgende afspraak in de Banana Peel.
The Lumixus Man
Meer foto's