PAPA DON MCMINN & NIGHTRAIN@BANANA PEEL 27/04/09

Papa Don McMinn was voor mij tot voor afgelopen maandag een nobele onbekende voor mij. Maar als de Banana Peel hem op de affiche zet, kan men met gerust geweten een gokje wagen. Die mensen doen reeds een voorselectie in uw plaats en het moet al goed verkeerd gaan indien je met een slecht gevoel buiten komt. Pas op, het is me reeds overkomen en als je het vriendelijk vraagt, zal ik zeggen bij wie. In de aankondiging stond hij beschreven als de pater en wanneer hij op het podium stapte had hij inderdaad iets weg van een missionaris uit Congo. Maar hij heeft zeker niet geleefd als een pater want er stapten ook 2 zonen van hem het podium op. Een kleine familie zaakje dus en dat scheelt al vlug een slok op een borrel wat betreft de kosten en daar draait het toch ook om als je muziek maakt.

Terwijl Franky van de Banana Peel Papa Don aankondigde, was die laatste nog druk bezig met het uitpakken van cd's die hij zou verkopen tijdens de pauze. First things first dacht hij en waarom ook niet. Maar Papa Don McMinn beseft ook dat je geen cd's verkoopt als je niet overtuigt bent van de kwaliteit die erop staat en van zodra hij de gitaar beet had en de snaren aansloeg was het andermaal duidelijk, er is nog veel talent dat te weinig bekend is. Eerste nummer was afgelopen en iedereen in de goed gevulde zaal was laaiend enthousiast. Gelijk hadden ze. Papa Don kan verdomd goed overweg met de gitaar en ondanks dat hij vele klassiekers speelde, hadden deze toch steeds de Papa Don McMinn touch. Geef toe dat je moeite met doen om “I'm A Man” en “Houchie Couchie Man” iets eigen te geven en daar sloeg Papa Don telkens in. Bij aanvang stonden de drie McMinns ietsje onwennig op het podium maar al heel vlug voelde de familie zich thuis in de Banana Peel en dat kwam de muziek alleen maar ten goede. Rome, de jongste van de drie, speelde voortreffelijk bass maar moest in zijn jeugdige onstuimigheid bewijzen dat hij nog veel meer kan en plukte naar mijn gevoel van tijd tot tijd ietsje teveel aan de snaren. Maar je zag Papa denken “Ik ben ook jong geweest” en hij liet hem even doen om dan terug tot de orde van de dag over te gaan. Naar zoon Doug had hij geen omkijken. Die drumde als de besten en besloot van tijd tot tijd ook nog eens mondharmonica te spelen tijdens het drummen. Van die belachelijke “Dylan opzetstukjes”, waar men de mondharmonica in monteert, moest hij niet weten dus drumde hij maar verder met één hand en geen mens die het merkte. Je moet het maar doen ! Van ruzie in de familie was er ook geen sprake want onderling grapten ze erop los en het publiek mocht mee genieten. Na ook nog even de slide gitaar uit het hoesje gehaald te hebben en enkele nummers erop te spelen, was het tijd voor een korte break. De verkoop van de voorraad cd's kon starten. Dat het publiek er alvast van genoten had, was duidelijk te zien aan de verkoop. De cd's werden gretig aangekocht ook mede dankzij de héél democratische prijs. Papa was duidelijk in zijn nopjes en kwam met een brede glimlach het podium terug op.

Even leek het erop dat Papa Don Lucille meegebracht had want die Gibson van hem klonk wel heel goed als BB King's gitaar. “How Blue Can You Get” werd gespeeld en Papa Don verklaarde inderdaad dat BB King één van zijn grote helden was. De rest van de 2e set bleef z'n gitaar klinken als Lucille en dit mocht. Zo kregen nummers van Jimmy Reed en Leadbelly ook eens een andere invalshoek. Mocht er niet terug een uur geweest zijn dat het concert echt diende te eindigen om de buren van de Banana Peel niet tegen het hoofd te stoten, dan had de familie McMinn waarschijnlijk tot in de vroege uurtjes gespeeld. Naar het einde toe mocht het publiek zelfs bepalen wat er gespeeld werd. Ik werd overdonderd door de vraag maar mijn buurman had graag “Stormy Mondays” gehoord en zowel ik als Papa Don waren blij met dit verzoek. Toch mooi als men opnieuw de werkweek mag starten met dergelijke muziek. En nog leuker is als je de artiest achteraf bedankt voor de mooie avond waarbij hij antwoordde “Neen, jullie zijn bedankt want ik heb mij kostelijk geamuseerd vandaag”. Iedereen tevreden, wat kan er mooier zijn!

The Lumixus Man
Meer foto's