RAY BONNEVILLE@TOOGENBLIK HAREN 15/05/09

Het leven van een artiest is dikwijls een ondankbare job. Je mag dan nog Ray Bonneville heten en de hoogste Canadese muzikale onderscheiding, een Juno Award, ontvangen hebben, als het publiek je muziek niet weet te appreciëren is de frustratie des te groter. Spreek Ray niet meer over Duitsers, waar hij in dit voor hem onverstaanbaar taaltje, de zin niet kan vatten van een publiek dat geen letter verstaat van zijn teksten en waarmee communiceren een onmogelijke opdracht lijkt. Onze geboren Quebequois is nochtans het Frans en het Engels meester en spijtig genoeg is dit soms nog een onvoldoende score. Als we Ray ’s namiddags op zijn hotel interviewden zat hij een beetje in de put over de slechte respons die hij gekregen had van de mensen die aanwezig waren op een show in het Nederlandse Texel. Het zat hem zodanig hoog dat dit volk zo lusteloos reageerde, dat hij zelfs overwoog om niet meer naar Europa te komen. Maar toen had hij nog niet op het podium van Belgisch uniekste muziekkroeg Toogenblik gestaan. Ik stak hem dan ook een hart onder de riem met een kleurrijke beschrijving van de omkadering en na de show zagen we een herboren Ray Bonneville, bij wie een flinke dosis Toogenblik ambiance en een delicieuze maaltijd van meester-kok Gerrit de juiste injectie gaf om er weer volop tegenaan te gaan. Hij was dermate onder de indruk dat hij ons beloofde zijn onvergetelijke belevenis in Haren door te brieven aan zijn vrienden artiesten om bij een passage in België zeker deze karaktervolle club aan te doen.

Ray komt ons vanavond zijn laatste album “Going By Feel” voorstellen. De plaat heeft de rijke, volle sound die het kenmerk is voor het eenmansorkest dat Ray voorstelt tijdens zijn liveshow. Je houdt het niet voor mogelijk hoe deze man één gitaar doet klinken als een ganse band en helemaal het summum is zijn voetpercussie, die hij laat weerklinken als een echte cajun op een houten plank tappend met zijn cowboylaarzen. Willy, de goedlachse vaste mixer van de zaak, heeft wel zijn handen vol gehad met Ray die alles tot in de puntjes wilde bijsturen, maar de klank mocht er dan ook zijn. “Gust In The Wind”, het titelnummer uit zijn Juno Award winnend album, is al dadelijk één van de zeer soulvolle pareltjes vroeg in de avond, met dat typische Dire Strats meets Robert Cray gevoel. Ray is geboren in het Canadese Québec, maar als een echte rondzwervende troubadour heeft hij al op de meest uiteenlopende plaatsen gewoond, van Alaska tot zelfs in Parijs. Niets klinkt zo hartverwarmend als het Canadese Frans dat hij, verwijzend naar zijn roots, brengt in het bij Daniel Lanois aanleunende “Blond Of Mine”. “Blond O Mine, Bien Dans Sa Peau”, zingt Ray, “Etincelles Dans Les Yeux”: die mag hij bij het talrijk opgekomen en enthousiaste kennerspubliek ook ontwaren bij het aanhoren van de voodooachtige ritmische tonen van het titelnummer van zijn nieuwe plaat “Goin’ By The Feel”. Ray’s lievelingsstad New Orleans is nooit niet ver weg en hij laat zelfs de stad zelf spreken door “I Am The Big Easy”.

Ray is een prachtige verteller en een scherpe waarnemer. Songs met soms dramatische verhalen zoals “Crow John” steekt hij dan nog in zulk een swamptoon dat de zware tremolo en de doordringende sologitaar tegen je rug opstrijkt als een opdringerige kat. Groot is een artiest die op zijn eentje een begeleidingsband kan doen vergeten. Percussieve fingerpickingstijl, stampend voetenwerk dat elke drummer doet vergeten, een donker schurend stemgeluid en daarop nog oorstrelend mondharmonicaspel zoals in de dodenmars van “Cemetery Road”, wat wil een mens nog meer. Zijn sound heeft wel iets van die bluesy lay back stijl van een JJ Cale maar een reggaeachtig nummer als “So Long Blues” doet zelfs de tropische warmte van een Harry Belafonte doorstralen. Ray vond het zelf ook allemaal geweldig, want zijn ogen straalden van geluk als iedereen uit volle borst het refrein van “Shy Star” meezong. Uit respect kon er zelfs een tweede bis af en met een mysterieus trippelende gitaar in “Tiptoe Spider” stapte hij stralend het Harense podium af, met dankwoorden aan de opgekomen fans en ook aan Rootstime, voor de onvoorwaardelijke steun aan deze rasartiest. Ray, we zullen je nooit vergeten en je nieuwe cd “Goin’ By Feel” staat nu al in de top tien van mijn jaarlijstje. Wat Texel bezielde zullen we nooit weten, maar in Haren zagen we een grote klasbak aan het werk.

Blowfish
Meer foto's: Blowfish

INTERVIEW MET RAY BONNEVILLE (15/05/09)