THE SNOWY WHITE BLUES PROJECT@DE BOSUIL WEERT 20/05/09

Grenzen oversteken blijft een kinderlijk genoegen, niet alleen wanneer het vakantieland aan den einder gloort, maar ook wanneer je vanuit België richting Weert rijdt in de hoop een jeugdsentiment opnieuw te beleven. In de Bosuil stond namelijk Snowy White geprogrammeerd samen met zijn nieuwe band ‘The Snowy White Blues Project’ pas in 2008 opgericht. Deze Britse gitaarspelende ‘Paradijsvogel’ trotseerde tijdsgeesten en muziekrages en ging onvervaard door met zijn eigen muziek die evolueerde van blues naar rock, fusie en funk of omgekeerd, daarbij vergezeld door zijn trouwe Gibson Les Paul Goldtop.

In het voorprogramma mocht de Nederlandse Bluesband ‘The Bluesdoctors’ openen, vier man sterk die vooral de Chicagoblues een verhit hart toedragen. Als goede ‘doctors’ houden zij zich aan hun eigen medicijn onder vorm van hun in klankrijkdom verpakte bluespassie, die hen voor vroegtijdige veroudering zal behoeden. Hetzij met ‘Sonny Boy Williamson II of hun eigen ‘I Have To Go’, ik durf erop wedden dat zij hiermee zullen optornen tegen nog alle komende plagen en lasten van het leven. Zij benutten gretig de hun toegemeten tijd en hadden nog lang kunnen doorgaan had het publiek in het inmiddels volle zaaltje niet ongedurig op hun gitaarheld Snowy White zitten te wachten.

Al geeft Snowy White dan zijn naam aan de Band ‘Blues Project’, hij blijft de eerder bescheiden sideman die zijn medemuzikanten alle ruimte geeft, zowel qua zang als qua gitaarspel. In het verleden was hij dan ook vaak de sessiemuzikant of gastgitarist die sporadisch insprong of zich invoegde bij Thin Lizzy en Pink Floyd wanneer daar iemand wegviel. Ook met Peter Green klikte het vanaf het begin met wie hij geregeld samenspeelde. Nog niet zo lang geleden vervoegde hij zich bij Roger Waters op diens ‘Dark Side of the Moon’ tournee. Ook als solist kan hij terugrijken op een reeks albums, met op één daarvan het hitnummer ‘Bird of Paradise’. En met de ‘White Flames’ bracht hij eveneens een vijftal albums uit. Muziekverknochte Snowy White heeft dus nooit stil gezeten.

In de Bosuil stelde hij zijn nieuwe album ‘In Our Time Of Living’ voor met de andere protagonisten: Matt Taylor als gitarist, Ruud Weber als bassist en Juan van Emmerloot als drummer. Zowel Matt als Ruud namen de solozang voor hun rekening, naast uiteraard Snowy wat een mooie variatie gaf omwille van de verschillende stemtimbres. Soms dacht je daarbij aan Steve Winwood, Steely Dan, Michael Franks en wat de gitaarbegeleiding betreft aan Peter Green, Mark Knopfler of Chris Rea. Het viertal met bassist Ruud in het midden opende met het sprankelende ‘Blue To The Bone’ en trof qua emotie en ritme midscheeps raak. Ruud zong en na hem leende Matt zijn sensitieve stem aan Leadbelly’s ‘Good Morning Blues’. Pas bij ‘Red Wine Blues’ trad Snowy White in de spotlights en verwarmde zoals bezonken wijn het weemoedig hart. Snowy groeide op op het eiland Wight en dat eilandgevoel reflecteert zich soms in zijn wijze van zingen of spelen. Bijvoorbeeld in het gevoelvolle ‘Land Of Plenty’ met slidegitaar werd dat eenzaamheidsgevoel geëvoceerd alsof de zanger af en toe nood heeft aan een bezinnende monoloog met zijn Gibson Les Paul als troostende bezieler. Het publiek werd muisstil toen hij gitaarspelend in ‘I Loved Another Woman’ in de diepste herinneringen afdaalde en zijn meest intiem gitaarspel tevoorschijn toverde. Bij gitarist Matt is er een andere stuwing merkbaar. Bij ‘I Aint No Doctor’ leek de koorts in zijn lijf te zinderen en hij zong en speelde met een hartstocht alsof zijn dagen geteld waren. In de opbouw van de set kwamen de funky nummers ruim aan bod wat telkens verraste door het animo en de wisselende stemkleuren. Vooral de stem van Ruud leent zich daar uitstekend voor zoals in het schitterende ‘One Way Ticket’. ‘Lonely Man’, ‘Hot For The Money’ of ‘Walk On’ van Sonny Terry & Brownie McGhee overtuigden en sleepten je mee. White bleef al die tijd zijn serene zelf, volledig opgaand in de sound van zijn gitaarspel. ‘On Your Way Down’ van Little Feat groeide uit tot een climax.

Naar het einde toe namen de bandleden plaats op een stoel om een sublieme versie te geven van Skip James’ ‘I’m So Glad’ waarmee Matt zich even scheen te vereenzelvigen. Ook de drummer met officierspet voegde zich in het rijtje om gezeten op een drumkist met handen en borstels de anderen bij te staan in hun inlevende vertolking van deze bluesklassieker. Ik heb ze niet geteld maar zeker twintig songs werden in afwisselende ritmes of slow bluesy schoonheid gebracht. Wanneer zij een ‘I Wanna Thank You’ de zaal instuurden, leek dat ook oprecht gemeend. Natuurlijk eiste het publiek fluitend en applaudisserend hun Bis op, waarop Snowy White solo inzette met het gevoelige ‘World Keep On Turning’ van Peter Green, gevolgd door het gezamenlijk statement ‘Can Get Enough for The Blues’. Wij ook niet, maar gelukkig is er nog blues op de autoradio en wacht thuis hun gloednieuwe album waarbij je nog even met de ‘Red Wine Blues’ nostalgisch kan nagenieten.

Marcie

Meer foto's: Blowfish