BRUNO DENECKERE – TOOGENLIK HAREN – 25 JAN. 2008

.

Bruno Deneckere is een begrip in het Gentse en inmiddels ook ver daarbuiten. Zijn naam circuleerde lang als begenadigd artiest in de groep Pink Flowers en als medemuzikant naast HT Roberts, Roland en Lieven Tavernier. Maar nu is hij een Topact en wie hem boekt mag gegarandeerd op een avondvullend concert rekenen, vol afwisseling en van subliem niveau. Dat wist ook de organisator van de folkclub Toogenblik in Haren. Door Bruno Deneckere te programmeren, mag hij na vrijdagavond weer een ster toevoegen aan zijn Harense Hall OF Fame. Altijd benieuwd wie singer-songwriter Bruno zal meebrengen, want de zanger is iemand die graag opgaat in een muzikaal geheel, er niet op gebrand de show te stelen, kenmerk van alle grote muzikanten. Stiekem hoopte ik op de piano- en vioolbegeleiding van Yves en Nils, begeleiders op zijn laatste albums. Niet dus, maar de muzikanten die hij wel meebracht bleken de verrassing van de avond. Want het Mexicaans vader-en-zoon duo, Luiz en Renato Marquez, dat hem flankeerde was in bloedvorm, zoals dit zo mooi wordt omschreven. De muziekrijkdom stroomt inderdaad door hun aderen en als Luiz zijn sax in een symbolisch gebaar tegen zijn hart drukt, dan is dit echt en doorleefd. Het trio zette in met het gevoelvolle ‘Lamentae’ op de klanken van twee gitaren en Zuid-Amerikaanse fluit dat al direct het beeld opriep van arenden die over het Mexicaans landschap zweven. Direct gevolgd door het melancholische ‘It never felt so right’. Sfeerscheppend gaven zij hiermee een voorspiegeling van wat het publiek verder mocht verwachten. Dat publiek geraakte direct in de ban.

Bij de stillere nummers bleef het muisstil, wat steeds een graadmeter is voor de uiting van waardering. Bij de instrumentale nummers barstte datzelfde publiek uit in enthousiast applaus wanneer Renato’s viool, Bruno’s gitaar en Luiz sopraansax crescendo samen groeiden. De intimistische interactie tussen vader en zoon is boeiend om te zien. Prettig om vast te stellen hoe generaties elkaar in de liefde voor de muziek kunnen vinden. Renato, na vijf jaar afgestudeerd aan de academie te Gent, lijkt nu reeds met zijn viool vergroeid. En vader Luiz, is als instrumentalist een ras apart, muzikaal uitbeeldend wat integratie werkelijk betekent. Voor een deel sluit hij aan bij zijn etnische roots dat hij vermengt met jazzelementen. Anderzijds wil hij als inspirator van de muzikale Mezcal beweging de wereldmuziek verruimen door traditie met het bluesgevoel te verbinden. Met sax, mondharmonica, fluit of zeeschelp sloot hij flexibel aan bij Bruno’s warme stem die soms beangstigend de geest van Bob Dylan wist op te roepen. Hoe Bruno, doorgaans flegmatiek in woord en gebaar, telkens diverse emoties weet op te diepen, is één van die raadsels die alleen muzikanten kunnen oplossen, bereid om diep te delven.’Big Oak Tree’, ‘Blue Sky over Nashville”, ‘When the time is right’, ‘Down the Road’ zij vloeiden ooit allen uit Bruno’s pen. Zijn creatieve geest wist die stemmingen intuïtief terug te vinden, daarbij tegelijkertijd warmte en koudegolven uitzendend naar het ontvankelijk publiek. Het intense ‘Robin’ zong hij zo introspectief dat je onder de oppervlakte allerhande stormbewegingen vermoedt. Als hij zingt dat het regent in zijn hart is er geen mens die daaraan twijfelt. Want ondanks zijn spotvogelogen raakt hij ernstige thema’s aan: mensen zonder papieren, zoektocht naar vrijheid, eenzaamheid. De melancholie werd nog versterkt door Renato’s viool die Bruno’s songteksten gevoelvol omlijnde of versterkte. Op de meer driftige up tempo songs kwam Luiz harmonica dan weer het ritme opzwepen. ‘Trompet Man’ was zo’n nummer en bij het jazzy ‘Hojos Negros’ waarbij hij op een zeeschelp magische klanken inblaast hoor je a.h.w. de eb en vloed van zijn Mexicaanse ziel. In het lieflijke Laura dreven de drie op dezelfde dartele mood, alsof zij altijd al hadden samengespeeld. Natuurlijk riep het publiek hen terug voor bisnummers, afgerond met een meerstemmig ludiek fluitrefrein met het publiek dat inviel. Toen Bruno tenslotte afscheid nam op de tonen van het scouts-vaarwel-ritueel getokkeld op zijn gitaar, was dat geen gimmick maar zijn verkapte manier om dank te zeggen aan zijn medemuzikanten, het publiek, soundmixer en alle medewerkers van het Toogenblik, die steeds klaar staan om de avond tot een succes te maken. Met de vertolkers als kroon op het muziekevenement.

..

Marcie

Meer foto's op: Blowfish