SHANNON LYON - TOOGENBLIK HAREN - 28 MAART 2008


Het leven van een singer-songwriter verloopt zelden over rozen. Bijvoorbeeld in negen uur non-stop van Berlijn naar Brussel rijden met alleen een TomTom als gezelschap, enkele keren verdwalen op de natte wegen en juist op tijd in de folkcub binnenvallen, waar het publiek verwacht dat je direct twee uren volmaakt met je songs. Dat is in het kort het vrijdagdagboek van de Canadees uit Ontario die op een winterse Maartse dag in ‘Toogenblik’ geprogrammeerd was, in wat hij inschatte als de nog oudste folk/bluesclub in België. Al is Shannon Lyon in Nederland zeer bekend en al heeft hij al negen soloalbums uitgebracht, in België werd het zijn eerste Live optreden, als je een grensstadje niet meerekent. Zijn laatste album ‘Safe Inside’ deed verwachtingsvol uitkijken.


Shannon heeft reeds een lange weg afgelegd sinds hij als zestienjarige in een park met zijn meisje danste. Zijn eerste bandje ‘Strange Days’ splitte, wonen in een caravan, stationeren aan een spoorweglijn (Old Freightliner), een slaapplaats zoeken en terecht komen bij lesbiennes, een landelijke ochtend in Venlo, toeren in Australië, twee jaar in een souterrain de onderhelft van Nederlands burgerij voor het raam zien passeren en sinds kort in Berlijn een ‘voorlopige’ thuishaven vinden, dat waren de tipjes van de sluiers die Shannon over zijn privé-leven oplichtte tussen de songs in. Die waren allen even beeldrijk en passioneel gebracht, alleen met behulp van zijn gitaar, soms een harmonica en als het moest met stampend voetritme. Van het eerste ‘Grandpa Was A Carpenter’ tot het laatste driftige ‘Since I’m Loving You’ met hamerend gitaarspel begeleid, bracht hij zijn zelfgeschreven songs, daarbij zijn dichterlijk talent onthullend. Door de vermoeidheid werd er aan zijn hese stem nog wat grind toegevoegd, wat extra indruk maakte, maar dank zij de witte wijn kon de songsmid stand houden. Want deze songwriter met zijn jeugdig uiterlijk en doorleefde stem heeft kennelijk toch ook de schaduwkant van het leven gezien, als je op zijn songteksten afgaat. Een brief, geschreven door de zoon aan zijn vader, ‘You Showed Me How’, het gemis van een vriend, ‘Sad Songs’, en zijn eigen intense interpretatie van het hartverscheurende ‘Hallelujah’, wat is fantasie en wat is rechtstreeks uit zijn verleden opgedolven. Je hebt er maar het raden naar. In sommige songs zit een kritische ondertoon en zijn humor moet zijn kwetsbaarheid afschermen. ‘Lake Orion’ over de indianen, de gemoedsstemmingen in ‘Oh Why’, ‘Naïve’, ‘Someday Mourning’, ‘Carry Me Down’, beeldrijke reflecties en herinneringen die precies nog naschrijnen. De songs vloeiden in elkaar over qua sfeerschepping. Shannon weet hoe je een song moet brengen zodat het de toehoorder raakt. Pas in de bis bracht hij een cover, waarbij zijn stem opeens op die van Neil Diamond ging lijken. Shannon, die toerde met o.m. Bruce Cockburn, Richard Buckner, Fred Eaglesmith en Ray LaMontagne, is een integer rasartiest, die vrijdagavond bewees dat geen vermoeidheid, desoriënterende chaos of stresserende tijdsdruk hem tegenhield om het beste van zichzelf te geven. Het publiek gaf van de weeromstuit het maximumrespect door stil te blijven of enthousiast te reageren. Nu dus alvast uitkijken naar zijn nieuwe cd ‘El Sol’ die in Mei uitkomt èn naar een hopelijk nieuwe boeking ergens in Vlaanderen.

Foto's: Marc De Proft

Marcie