ROBERT LIGHTHOUSE - TOOGENBLIK HAREN - 4 APRIL 2008

De Harense folkclub "Toogenblik", de ideale locatie in Vlaanderen (en ver daarbuiten) voor optredens van rootsartiesten van allerlei pluimage had vandaag de "scandinamerikaan" Robert Lighthouse op het programma staan. Robert is een multicultureel persoon. Zijn echte naam is Palinic, zijn vader was van Kroatië, zijn moeder Finse. Hij werd geboren in Zweden en woont nu sinds acht jaar in Bethesda, een voorstad van Washington. Robert voelde zich hier dadelijk in zijn element want in de intieme huiskamersfeer waarvoor deze club, of bruine café, zoals je het noemen wilt, voor bekend staat, komen dit soort solo-artiesten natuurlijk extra tot hun recht. Palinic betekent zoveel als "brandend huis" vertelde Robert me, vandaar dus de voor de hand liggende artiestennaam "Lighthouse". De Mississippi Delta blues die Lighthouse brengt is gekenmerkt door de voorliefde voor een drietal artiesten: Dr. Isiah Ross, een “one man bluesband” uit Tunica, Robert Johnson en vooral Muddy Waters. Nu hoort die laatste natuurlijk als Chicago bluesvader niet echt thuis in het rijtje, maar vergeet niet dat ook hij zijn carrière begon vanuit Clarksdale, in Mississippi. Nu is een van de grote troeven van Robert bovendien dat hij alles zowat kan ombouwen naar authentieke Delta blues, iets waarvan we ons op zijn platen, en ook tijdens dit optreden voldoende van konden overtuigen. Met zijn uitstekende, bijna virtuoos klinkende slide gitaarwerk en fingerpickin', plooit hij nummers van Hendrix tot zelfs de P-funk van George Clinton moeiteloos om naar het country blues stramien.

Zijn grote voorliefde voor Muddy Waters merken we al dadelijk als hij als tweede song een voortreffelijke versie neerzet van "Rollin and Tumblin". Robert is echter niet onder een hoedje te vangen, want vlak daarna volgde "Deep Down In The Mud" een song over de nasleep van de Katrina ramp, gebracht in een folky Tom Paxton - Dylan jasje. Zeer ingetogen is dadelijk daarna de mooie lovesong "She's The One I love". Een van de nieuwe songs die gaan terechtkomen op de nieuwe cd (te verwachten binnen 4 tot 6 maanden) is "Democracy Boulevard", een echt bestaande straat in Washington, waar ironisch genoeg het grote “Lockheed” hoofdkwartier gevestigd is, één van de grootste producenten van oorlogstuig, een geëngageerde song over de macht van het geld. Ik liet het al eerder doorschemeren, Robert Lighthouse is een muzikale kameleon, die op zijn cd's en ook tijdens dit optreden voor afwisseling zorgt. Zo kregen we tijdens dit eerste gedeelte van de show nog de meest uiteenlopend bluesgenres te horen. Van ragtime in "Attention Shoppers" via Elmore James slide riffs in "Dust My Broom" tot het prachtige reisverhaal "Greyhound" waarschijnlijk één van de hoogtepunten op de nieuw te verschijnen cd. Natuurlijk ook werk van Dr. Ross, the harmonica boss, wiens "Turkey Leg Woman” ons even van het nodige boogie ritme voorzag. Live combineert Robert zijn gitaarwerk en mondharmonica spel met een zelfgemaakt apparaat "The Bullfrog" een ding dat inderdaad erg lijkt op een reuzenkikker uit de Delta swamps. Het eerste uurtje zat er weer op zonder dat we er erg in hadden.

Tijdens de pauze die dan volgde, en ook na het optreden, hadden wij een zeer aangenaam gesprek met Robert, die een grote interesse voor ons kleine landje aan de dag legde. Zo ging het ondermeer over Django Reinhardt, Adolphe Sax, Toots Thielemans, Kuifje, Asterix en de grote overeenkomst tussen ons zangerig Limburgs dialect en het Zweedse taaltje. Lees tevens HIER het interview dat we met hem hadden voor het optreden.

Deel twee dan, Robert had er duidelijk nog meer zin in, hij had ons namelijk net nog toevertrouwd dat het één van de aangenaamste locaties was waar hij ooit mocht spelen. “Cool Lookin Woman” een song die ik niet kende, was al dadelijk recht in de roos, hopelijk is dit er ook ééntje voor de nieuwe cd. Met weer de onvermijdelijke bewerkingen van Muddy Waters en Dr. Ross songs bouwde Robert zijn set naar een hoogtepunt toe. De instemmende opmerkingen en kreten vanuit het publiek lieten duidelijk aanvoelen dat hij hier het voltallige publiek naar zijn hand wist te zetten. “Going Back South” (Dr.Ross), “Champagne and Reefer” (M.Waters), afgewisseld met enkele Robert Johnson covers zoals“Terraplane Blues” en “Up Jumped The Devil”, deden het nodige. Voeg hierbij nog onder meer een stomende versie van Slim Harpo’s “King Bee” en een bijna onherkenbaar gemaakte Hendrix song “Are You Experienced”. De set zat er hiermee op en met krachtige versies van “Crawlin Kingsnake” en Hoochie Coochie Man” als encore hadden we weer één van die onvergetelijke “Toogenblik” avonden meegemaakt.
Thanks Robert, thanks Luc, Willy en Marc.


Foto's: Marc De Proft

Ron