JEAN LOUIS MAHJUN & ALAIN GIROUX - TWO FOR THE SHOW

Blues uit Frankrijk bereikt ons niet zo gauw, toch niet in het festivalcircuit, tenzij je zuidwaarts naar Wallonië trekt. Nu zij geprogrammeerd staan op het Pjeireblues Festival in Vilvoorde wekt dit uiteraard de nieuwsgierigheid, temeer omdat bij dit bluesduo de elektrische viool centraal staat naast de akoestische gitaar. Nochtans is Mahjun al lang actief in de muziekscène en bracht hij diverse Lp’s uit net als zijn muziekmaat. Aanvankelijk liet hij zich inspireren door Captain Beefheart en Frank Zappa vooraleer op het beslissend kruispunt de bluesweg in te slaan. Zijn ontmoeting met Alain Giroux speelde daar een rol in. Alain Giroux had al veel vroeger de blues ontdekt samen met zijn vervoering voor Big Bill Broonzy en John Lee Hooker.

Die eren zij beiden nu in hun gezamenlijk album, in respectievelijk ‘Long Tall Mama’ en het uitgesponnen ‘Shake It Babe’ elkaar aanvurend in een obsederend ritme. Zelf schrijven zij ook bluesnummers, vijf op dit album. In hun ‘Blues For Two’ hoor je hoe beiden op elkaar zijn ingespeeld en in het knappe ‘Train Story’ benaderen zij hun blueshelden als bloedverwante neven. Gitaar, viool, mandoline en zang maken de originaliteit uit van dit album. De viool lijkt het buitenbeentje, maar maakt integraal deel uit van oude muziekvormen zoals bluegrass, cajun of Appalachian ragtime. Tussen de rondtrekkende pré-war bluesmannen bevonden zich destijds al violisten en bijvoorbeeld een Clarence ‘Gatemouth’ Brown maakte er een modern bluesgenre van.

Ook in Mahjun’s handen wordt de viool een verlengstuk van zijn geest, dynamisch, frivool of jubelend, met hier en daar wat ruimte voor capriolen. Alain Giroux, die in Frankrijk inmiddels zelf voor een bluespionier doorgaat, toont zich van zijn kant een ware gitaarvirtuoos zoals hij alle stijlen aankan. Op ‘Rag 145’ of Davey Graham’s ‘Angy’ speelt hij fingerpickend en in ‘Dust My Blues’ slide. Niet voor niets dat hij instructievideo’s uitbrengt waarin de gitaartechnieken worden uitgelegd.

Ook in hun schorre zang benadert het duo de oorspronkelijk ongepolijste zangwijze, zoals in hun zelf gecomponeerde ‘Like A Ship’ of in Robert Johnsons ‘Dust My Blues’, zes minuten lang, waar gitaar, viool en rauwe zang het publiek opzwepen. Alle nummers werden in Spanje opgenomen op drie verschillende plaatsen. Er wordt geapplaudisseerd en enthousiast gefloten wat de Live ambiance goed overbrengt. Ongetwijfeld zal dit zich versterkt herhalen in het Ruiterijcomplex te Vilvoorde, wanneer zij daar iedereen laten shaken, dansen of gipsy swingen.

Marcie


 

Artiest info
Website  
Label: Last Call  

video