COREY HARRIS - BLU.BLACK

De blues is in het verleden al een aantal malen doodverklaard, maar mannen als Corey Harris bewijzen dat de blues nog steeds meer dan springlevend is. De pure rauwe down-to-earthblues van zijn eerste platen heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een wat meer sophisticated blues, met Afrikaanse invloeden, Southern gospel, Caribische ritmes en veel reggae. Harris heeft dus alshetware een meer uitgesproken antropologische en academische benadering van de blues. Toch blijft het onmiskenbaar dat op zijn nieuwste cd, "Blu.Black", dankzij de soepelheid en de vanzelfsprekendheid waarmee Harris zijn invloeden in zijn muziek integreert, ditmaal de vrolijke Jamaicaanse muziek overheerst.

Corey Harris speelde enkele jaren geleden op de straten van New Orleans. Hem overkwam hetzelfde als blueszanger Ted Hawkins. Beiden werden opgepakt door een platenstal en met succes aan het publiek gepresenteerd. Hawkins is inmiddels overleden, collega Harris is springlevend. "Blu.Black" is een logische opvolger van zijn debuut, "Zion Crossroads" (2007), voor Telarc. Het is een bruisend schijfje waarin reggae de hoofdrol speelt met elementen uit de Afrikaans-Amerikaanse muziek. Het is vooral dankzij deze mix van stijlen dat "Blu.Black" van begin tot eind blijft boeien. Het is precies, alsof deze plaat laat in de jaren 60 in Jamaica is opgenomen, want het ademt wel degelijk de Rasta thema’s en sociale uitspattingen uit die we ook kennen van Bob Marley.

Ook op zijn vorige albums mixte Harris, Afrikaanse en Caribische invloeden met de muziek uit Louisiana en Mississippi. Belangstelling voor dat continent had de afgestudeerde antropoloog al als student toen hij er de linguïstiek van Afrikaanse talen bestudeerde. In deze nieuwe songs eert hij overigens die Afrikaans-Amerikaanse bronnen explicieter dan wanneer hij er zijn eigen stoofpot van brouwt. Nadat Martin Scorsese opnamen van hem had gemaakt voor zijn documentaireproject "The Blues" werd Harris zo geïnspireerd, dat hij op zoek ging naar de bluesroots in Afrika. Dit was al duidelijk te horen op zijn "Mississippi To Mali"-cd. (2003). Voor dit album reisde hij naar Mali, om zijn blues te toetsen aan de muziek van Ali Farka Toure, 'de Afrikaanse John Lee Hooker'. Ali zorgde voor de begeleiding, en gezamenlijk wisten ze een zeer authentieke sound neer te leggen, die de band tussen de Afrikaanse woestijnblues en de Mississippi Deltablues bloot legt.

Voor het album "Daily Bread" (2006) maakte Harris een rondreisje Afrika, Cariben, New Orleans, Chicago en de spirituele hoofdstad Jeruzalem. Een veelheid van stijlen was dan ook te horen op deze mooie plaat. Naast ska, samba, dub, ’70 soul-blues, Afro-blues vonden we tevens ook een reggae nummer, "Lamb’s Bread". Deze laatste stijl moet hem zeker goed bevallen zijn, want voor "Zion Crossroads" trok hij de studio in met producer Michael Goldwasser (gitarist van de Easy Star All-Stars, een New Yorkse reggae band) en nu "Blu.Black", zijn nieuwste album werkte hij samen met producer/keyboardist Chris "Peanut" Whitley met wie hij samen tal van nieuwe songs schreef, dewelke tot de uitschieters van deze plaat behoren. Zoals "King and Queen" een duet met Davina Jackson, het Kingston klinkende "Conquering Lion",
het zonnige "Run Around Girl", en een solo-versie van Burning Spear' s "Columbus".

Op deze nieuwe plaat horen we de reinste, spirituele en politieke muziek, die klinkt alsof Harris zijn ziel verkocht heeft, al zal het wel niet aan de duivel zijn. De donkere realiteit omvat de toon in een nummer als “Pimps and Thieves", maar ook in de andere songs gaat hij vrij diep op een aantal zaken in. Deze songs brengt Harris op een vriendelijke, laid back manier, die nergens prekerig wordt, ondanks het verinnerlijkte karakter van sommige van zijn teksten. Harris speelt zijn muziek onnadrukkelijk, maar nergens gemakzuchtig. "Blu.Black" is nu wel niet een typisch instapmoment voor wie Harris nog niet kent, maar het is wel een spannend vervolg op zijn voorganger en zijn progressieve oeuvre, voor zover mogelijk in de wereldmuziek.

Zijn voorliefde voor country blues muziek weet hij echter te verwoorden in de afsluiter "Blues", een juke joint blues die hem terug brengt naar zijn eerste liefde, de blues. Harris bewandelt nu derhalve vele zijwegen, blues-meets-reggae alshetware, waardoor deze 14 songs reggae tijdloos doen blijken. Een veelzijdig album van een even veelzijdig artiest, waarmee hij reggae wereldwijd op de kaart zet, en alleen daarom al mogen we hem dankbaar zijn.

 

Artiest info
   
Myspace  

Label: Telarc
Distr. : Codaex

video