WOODSTOCK TAPES - Label: Woodstock Tapes - Distr.: Codaex

Het New Yorkse label Woodstock Tapes heeft weer wat bijzonders weten te vinden voor de nieuwe worp cd's. De grote namen uit vooral het roots-genre, die bij dit label verschijnen zijn talrijk, het mag voor de liefhebbers dan ook een gouden greep genoemd worden dat dit label diverse optredens op dvd en cd terug uitbrengt. Toch is het goed om te weten dat deze opnames vaak garant staan voor tijdloze kwaliteit. We blijven eerst bij drie talentvolle muzikanten en songwriters steken die veel te vroeg om het leven kwamen om deze reeks af te sluiten met de grootheid uit de jaren 70 en 80: Eric Clapton, die in mei van dit jaar laat horen dat hij nog steeds still alive is, want op zondag 23 mei komt hij samen met Steve Winwood naar het Sportpaleis van Antwerpen. Een vrij unieke gebeurtenis die u zeker niet mag missen. Voor een concert van Jim Morrison, Janis Joplin en Jim Croce komen we natuurlijk veel te laat, maar de aanschaf van de volgende cd's maakt dan weer veel goed.

JANIS JOPLIN - CRY BABY - LIVE AT WOODSTOCK

Het verhaal van Janis Joplin is bekend. Deze pittige dame zette haar quote eigenhandig kracht bij. Janis Joplin’s carrière was net als haar leven kort en krachtig. Ze stierf aan een overdosis heroïne op 4 oktober 1970, wat betekent dat ze het leven liet op 27-jarige leeftijd. Haar muziek is een mengelmoes van rock en blues. Deze uit Texas afkomstige dame verwierf pas 3 jaar voor haar dood grote bekendheid, haar uiteindelijk fatale drank- en drugsverslaving begon veel eerder.

In 1966 voegde Janis zich bij "Big Brother And The Holding Company", de groep waarmee ze een jaar nadien haar grote doorbraak beleefde op het Monterey pop festival. In deze periode ontstonden onder andere "Piece of My Heart", "Down on Me" en "Summertime". In ‘68 splitte de band en trad Janis een tijdje op met "The Kozmic Blues Band" . Hiermee stond ze ook op Woodstock. Deze groep was echter een nog minder lang leven beschoren als de eerste en al snel vormde Janis haar derde, laatste en mogelijk ook beste band: "The Full Tillt Boogie Band". Ze stierf echter al tijdens de opnames van haar eerste plaat met deze formatie en het album "Pearl" werd zes weken na haar dood uitgebracht. "Pearl" bevat "Mercedes Benz" en "Me & Bobby McGee", enkele van haar bekendste songs.

Op "Cry Baby - Live at Woodstock" is een fijne kruising gemaakt tussen materiaal geregistreerd tijdens het legendarische Woodstock festival en andere opnames op festivals in Canada, bij elkaar tien nummers. Het zet het tijdsbeeld neer waarin Janis op de top van haar succes was, want ze wordt gezien als één van de iconen van het Flower Power tijdperk eind jaren ‘60, de periode dat ze met haar Kozmic Blues Band een enorme live reputatie had. Hoe goed de verschillende begeleidingsbands van Janis ook waren, het was vooral zij zelf die bijna altijd in vorm was.

Hoogtepunten zat op deze CD, de titelsong "Cry Baby", "Try Just A Little Bit Harder", "Piece of My Heart", het zijn stuk voor stuk Joplin krakers en als afsluiter is "Kozmic Blues" natuurlijk mooi gekozen. Al staat er op de cover "Live at Woodstock" - een nogal gedurfde uitspraak - is dit ééntje die zeker de moeite waard is om aan te schaffen wanneer je nog niets of weinig van Joplin in huis hebt.

JIM CROCE - LOVER'S CROSS

Tijdens de vroege jaren ‘60 vormde Jim Croce een aantal universiteitsbandjes en trad op in koffiehuizen en universiteiten. Later vormde hij een duo met zijn vrouw en bracht songs van Ian & Sylvia, Gordon Lightfoot, Joan Baez en Woody Guthrie. In die tijd begonnen ze ook hun eigen songs te schrijven. Al snel had Croce een job als muzikant in een bar en steakhouse. Daar ontwikkelde Croce het talent om een taai en moeilijk publiek te vermaken en bouwde zijn repertoire uit tot meer dan 3.000 songs. In 1968 namen Jim en Ingrid Croce hun debuutalbum op voor Capitol Records in New York. Het album liep uit op een teleurstelling. Ontgoocheld keerde het duo terug naar Pensylvania, waar Jim een baantje aannam als vrachtwagen chauffeur. In de cabine van zijn vrachtwagen schreef hij liedjes over zijn vrienden en de mensen die hij ontmoette in de locale bars en de truck stops.

In 1970, ontmoette Croce de klassiek opgeleide pianist/gitarist, singer-songwriter Maury Muehleisen. Al snel stonden ze samen op de planken, waarbij Croce voor de begeleiding zorgdroeg van Maury. Dit leidde hen elk naar nieuwe hoogten. In 1972 ondertekende Croce een deal met ABC Records voor drie albums. Als eerste verscheen het album "You Don’t Mess Around With Jim" gevolgd door "Life & Times". De van deze albums afkomstige singles "You Don’t Mess Around with Jim", "Operator" en "Time In A Bottle" en "Bad, Bad Leroy Brown" werden grote hits en staan nu samen met nog tien andere hits op "Lover's Cross", een heruitgave van "The Best Of" uit vroegere jaren.

Nog voordat Bruce Springsteen zich ontpopt tot de stem van de gewone man is daar in het begin van de jaren zeventig een timide jongeman met een geweldige snor en dito stem. In spijkerbroek en met de gitaar in de hand reist hij door de Verenigde Staten om de luisteraars te laten genieten van zijn muziek. Alledaagse zaken verwerkt hij tot briljante popsongs en zijn ballads zijn van een schoonheid die niemand onberoerd laat. Maar zoals te vaak met muzikale grootheden eindigt ook het leven van deze grote muzikant veel te vroeg. Mocht je zijn werk nog niet kennen, koop "Lover's Cross" en je weet meteen hoe mooi muziek is!

JIM MORRISON FEAT. - ALBERT KING - FIVE TO ONE


Over the Doors en hun frontman Jim Morrison is veel gezegd en geschreven, bijv. over de geheimzinnige dood van de charismatische zanger Jim Morrison (27 was hij en is ook de leeftijd waarop ook Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Janis Joplin en Brian Jones overleden), het graf aan Père Lachaise in Parijs en de arrestaties van hem vanwege zijn 'immoreel gedrag'. Hoewel Jim Morrison al bijna 40 jaar dood is, blijken the Doors nog steeds grote schare fans te hebben. Reden genoeg voor het label Woodstock Tapes om een album te re-releasen dat in het verleden een grote indruk maakte bij hun fans.

The Doors wordt gezien als één van de meest controversiële rockbands ooit. Jim Morrison werd ooit gearresteerd voor exhibitionisme en verstoring van de openbare orde nadat hij tijdens een optreden in Miami masturbeerde op het podium. Of met de woorden van de aanklager: "And he did take his penis out, and shake it". The Doors zijn als voorprogramma van de band 'Love' begonnen en hebben aan diens gitarist Arthur Lee te danken dat ze onder de aandacht van platenmaatschappij Elektra kwamen.

"Absolutely Live", was het eerste live-album van The Doors uit 1970. Ongebruikelijk was en is het dat een band op hun live-album geen hits ten gehore brengt. In het Felt Forum in New York namen zij deze dubbel-lp op, die de titel "Absolutely Live" meekreeg. Niet hun bekendste hits ("Light My Fire" in 1967 en "Hello, I Love You" in 1968 waren nr.1-hits in de VS) en "People Are Strange", "Unknown Soldier" en "Touch Me" zijn op dit album te beluisteren, maar wel het voor Jim Morrison belangrijke nummer "Celebration Of The Lizard" - Morrison's bijnaam was immers "The Lizard King"- werd voor het eerst volledig opgenomen. In datzelfde jaar 1970 verscheen ook het vijfde studioalbum van de band, "Morrison Hotel" en stonden ze op 6 juni in het PNE Coliseum in Vancouver, Canada, op het podium waarvan opnames eerst verschenen op een bootleg, pas later in 1998 werden ze op vinyl vastgelegd. Deze kreeg de titel "Jim Morrison feat.- Albert King - Feel the Blues" mee en is nu op cd zeer goed beluisterbaar, al volgden er later meerdere live opnames waarvan de kwaliteit vele malen beter is. Desondanks is er gitaargewijze veel te genieten daar Albert King op sommige tracks een zeer bluesy invloed heeft, waardoor de acht nummers op deze cd, die nu de titel "Five to One" (naar een song uit hun derde album "Waiting for the Sun" uit 1968) meekreeg, naar een bovengemiddeld niveau tilt.

Zoals steeds is de muzikale bezetting van de band apart. Met name de afwezigheid van een bassist. Ray Manzarek, de toetsenist nam de baspartijen voor zijn rekening met zijn linkerhand, terwijl hij met zijn rechterhand zij Continental Vox orgel bespeelde. Manzarek is de man van de geniale orgeldeuntjes zoals die te horen zijn in zowat elk liedje. Om maar een voorbeeld te geven: het elf minuten durende "Light My Fire". Komt daar bovenop nog eens een perfect samenspel met steengoede gitarist Robby Krieger. Drummer John Densmore is meer verantwoordelijk voor de blues invloeden terwijl Manzarek zorgde voor invloeden vanuit klassieke muziek en jazz. Maar het grote icoon van de band is zonder enige twijfel Jim Morrison. Hij zorgde voor de teksten en had een zeer belangrijke invloed op de richting die de groep uitging.

Op deze liveregistratie staat verder het twaalf minuten durende "When The Music's Over", een antioorlogsleed ten tijde van de Vietnamoorlog ("we want the world and we want it now") en het zestien minuten tellende "The End", de trieste klassieker waarmee deze cd afsluit. Dit nummer werd o.a. ook in Francis Ford Coppola's film 'Apocalypse Now' gebruikt. Daarmee heeft u ook de langste tracks van dit album gekregen, voeg daarbij de andere tracks "Roadhouse Blues", "Backdoor Man", "Five to One", "Who do You Love" en "Fever" en tezamen biedt dit een compleet overzicht van hoe een Doors concert kon zijn, waarbij niet strikt werd vastgehouden aan het studiomateriaal.

ERIC CLAPTON FEAT. OTIS RUSH - SAME OLD BLUES - LIVE IN MONTREUX


Het is opvallend hoe weinig goede compilaties er zijn van het werk van Eric Clapton. De verzamelaars die er zijn doen een bij voorbaat tot mislukken gedoemde poging om het beste van Mr. Slowhand op slechts één cd te persen, terwijl andere verzamelaars zich juist weer beperken tot een bepaalde periode uit de man’s rijke muzikale leven.

Het nu verschenen "Same Old Blues - Live in Montreux" doet een nieuwe poging om het vroege werk van Clapton terug in de belangstelling te brengen al blijkt deze uitgave een re-release van het album "The Professor Blues Review-Live in Montreux" uit 1997 te zijn met opnamen van Clapton en Otis Rush opgenomen in Montreux in 1986 (zie video). Verrassend is echter wel dat de Yardbirds voor eens niet voorkomen als begeleidingsband, maar voor deze liveplaat deed Clapton beroep op Prof. Eddie Lask (keyboards), Eddie Turner (drums), Anthony Parker (gitaar) en Fred Burns (bas).

Clapton heeft door de jaren een grote muzikale ontwikkeling doorgemaakt, "Same Old Blues - Live in Montreux" geeft gewoon een mooi tijdsbeeld uit zijn carrière, maar laat niet te min horen waarin Clapton toen al in staat was. Luister maar even naar de drie openers van deze plaat: "Cross This Town", "Double Trouble" en "All Your Love (I Miss Loving)" en je hoort meteen dat de wisselwerking tussen deze twee grootheden uit de geschiedenis van de muziek, Eric Clapton en Otis Rush, een optimale interactie met het publiek konden bewerkstelligen. Je moet het natuurlijk allemaal zien in het tijdsbeeld, want het gaat hier om muziek die dateert van bijna 25 jaar geleden, de tijd dat alle nummers werden uitgerokken met ellenlang uitgesponnen solo's.

Niettegenstaande dat het ooit anders was: toen Clapton nog bij Cream speelde en God heette te zijn, of met Blind Faith de allereerste 'supergroep' uit de rockgeschiedenis opzette. Of toen hij met Derek & The Dominos ("Layla") wel nog aanvaardbare blanke softblues wist te produceren, of onder eigen naam grote sier maakte met mooie liedjes van anderen "Cocaine" van J.J. Cale, "I Shot the Sheriff" van Bob Marley en "Knocking on Heaven's Door" van Bob Dylan. Dat hij in die periode ook songs schreef die tot het einde der tijden menig huwelijksfeest zullen bezwangeren ("Let It Grow", "Wonderful Tonight"), blijft zijn muziek fantastisch en daarom is "Same Old Blues - Live in Montreux" dan ook absoluut de moeite waard voor iedere verzamelaar van Clapton stuff.

 

Artiest info
WOODSTOCK TAPES  
Label: Woodstock Tapes  

Distr.: Codaex

 

JANIS JOPLIN

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

JIM CROCE

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

JIM MORRISON

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ERIC CLAPTON