THE YELLOWHAMMERS – YELLOWHAMMERS

De letterlijke vertaling van ‘Yellowhammer’ is ‘Geelgors’, een zangvogel die amper iets groter is dan de huismus. ‘Yellowhammer State’ is ook de spotnaam voor de Amerikaanse staat Alabama. De derde betekenis van ‘Yellowhammer’ is een verzamelnaam voor de confederale soldaten in de Amerikaanse burgeroorlog.

Nu komt daar nog een vierde betekenis bij want het is ook de groepsnaam van een vijftal doorwinterde muzikanten uit Chicago. ‘The Yellowhammers’ begonnen in 1994 als een trio met Terry White, Rob Pierce en Kevin James als stichtende leden. Alle drie kwamen ze uit Los Angeles en zakten ze af naar Chicago waar de uiteindelijke formatie met 5 leden werd gevormd. Hun muzikale inspiratie zochten ze bij de wat luidere sound van bands als Led Zeppelin en The Rolling Stones.

Met hun titelloze plaat “Yellowhammers” zou men denken dat dit hun debuut op cd is maar niets is minder waar. Hun debuutplaat was er al in 1996 en heette “Suffer Fools Gladly” en werd daarna opgevolgd door “All The People Some Of The Time” uit 2000 en “Satellite” uit 2005. Dit is dus hun vierde studioplaat en ook op deze schijf combineren ze weer folk, blues, rock en folk tot een eigen sound die eigenlijk het nauwst aanleunt bij wat men rootsrock pleegt te noemen.

Voor dit nieuwe album deden ze een beroep op de bekende producer Jon Langford (ooit oprichter van de Britse punkgroep ‘The Mekons’ en spelend lid van de formatie ‘The Waco Brothers’) en vroegen ze ook aan violist Pat Brennan om enkele bijdragen af te leveren op een paar songs. Tien van de elf songs op “Yellowhammers” zijn nieuwe en eigen composities, aangevuld met een heerlijke cover van de R.E.M.-klassieker “(Don’t Go Back To) Rockville”.

Openingsnummer “Everybody’s Joking” is een zachte rocksong die gaat over een eerbetoon aan een verloren gegane glorie. Daarna volgen enkele songs waarin onderwerpen als de liefde (“Don’t Slow Me Down” en “Holding Hands”), corruptie (in de hillbilly murder song “St. Clair, the Cop And Ann Marie”), de sterkte van het zwakke geslacht (“Women Strong”), foutgelopen liefdes (het prachtige “Just the Same #7” en “Someday Down The Road”) en zelfs een ode aan Elvis, The King (“C’Mon Elvis”) aan bod komen. Onze absolute favoriete song uit dit album is een zeer aanstekelijk ‘doo-wop’-nummer dat “What I’d Do” heet. Helemaal aan het einde van de cd herhalen ‘The Yellowhammers’ het nummer “Just The Same” maar nu in de vorm van een uit de hand gelopen slaapliedje.

“Yellowhammers” van de gelijknamige groep is tijdloze muziek van een groep muzikanten die gehard door het leven in de harde wereld van de rock’n’roll perfect weten in te schatten hoe ze de luisteraar bij de strot moeten grijpen en hem geboeid laten blijven luisteren naar hun inhoudsvolle songteksten. Een fijn plaatje, al u het mij vraagt. En als u dat niet mocht willen doen, … dan nog blijft dit een fijn plaatje.

(valsam)

 

Artiest info
Website  
Myspace  

Label : UP Records
CD Baby