DAVID GERALD - HELL AND BACK

Bluesgitarist David Gerald groeide op in Detroit, temidden van blues en R&B muziek. Zijn ouders, wiens roots in de Mississippi Delta lagen, hadden elf kinderen en Gerald was de jongste ervan. Vanwege de grote rassenproblemen in Mississippi verhuisden ze na hun zesde kind naar Detroit, zodat hun kinderen het wat makkelijker zouden hebben.

Op muzikaal vlak is David echter niet zo beïnvloed door de Delta blues, zijn invloeden waren in 't begin eerder afkomstig van Prince en de jaren tachtig rockgitaristen. Wat later ondekte hij de blues via de muziek van Albert en B.B king, en soulgroten als Z.Z Hill.

Gelukkig was een buur en beste vriend een gitarist, die hem zijn afdankertjes schonk. Hij herstelde deze provisorisch, maakte uit meerdere exemplaren één bruikbare, en leerde op deze slecht klinkende "Frankenstein" gitaren, zoals hij ze zelf noemde, 't vak met vallen en opstaan. Toen hij eindelijk genoeg bijeengespaard had voor een goedkope fatsoenlijke gitaar met versterkertje, kon hij eindelijk van start. Al gauw begon hij met twee cassettetapes zijn eigen nummers op te nemen, primitief maar leerrijk. Op zijn vierentwintigste kwam de eerste computer met opnamesoftware en vanaf toen is nummers schrijven, spelen én opnemen zijn ding.

Nu een veertig plusser, heeft Gerald eindelijk zijn debuut op ons kunnen loslaten, een lang gekoesterde droom. Ondertussen woont hij in Michigan en zijn werkterrein is dan ook hoofdzakelijk die streek. Op dit debuut "Hell And Back" krijgen we vooral te maken met modern klinkende city blues. Netjes verdeeld in vijf eigen nummers en vijf bekende covers mogen we kennis maken met zijn snedig gitaarwerk en knappe stem. De grote invloed die Albert King op hem had kan hij moeilijk verbergen, maar David voegt aan dat geluid een moderne toets toe (zie clip). Een paar songs herinneren me aan Eric Gales, zoals het prachtige zelf geschreven titelnummer. Bij de covers is het vooral "She Caught The Katy" met vocale overeenkomsten met Taj Mahal dat bij blijft, bovendien live gebracht, zoals overigens de helft van de tien tracks. Deze live opnames zijn nauwelijks van het echte studiowerk te onderscheiden, een opmerkelijke verwezenlijking. Door echter als twee laatste songs "Cold Shot" te laten opvolgen met "Red House", krijgt de cd op 't eind te veel een Stevie Ray Vaughan stempel vinden we, temeer daar David hier ook helemaal klinkt als SRV.

Als debuut mag "Hell And Back" er zeker meer dan wezen, een lekker klinkende moderne en wat funky bluesplaat is dit geworden van een gitarist wiens naam we zeker moeten onthouden!
(RON)


 

Artiest info
   
 

Info: Blind Raccoon

video