CARLOS DEL JUNCO - STEADY MOVIN’

Cubaan Carlos Del Junco, beeldhouwer, muzikant, bezitter van gouden medailles, Juno Awards en eretitels en meermaals bekroond tot beste ‘Harmonica Player of the Year,’ heeft zijn zevende album uitgebracht. Deze naar Canada geëmigreerde bluesharpist leerde dit instrument al op jonge leeftijd hanteren. Amper veertien jaar oud deed hij op school mee aan een talentenjacht. Later rondde hij zijn studies af aan het ‘Ontario College of Art’ en exploreerde zijn mogelijkheden als muzikant. Jazzvirtuoos Howard Levy leerde hem enkele bijzondere technieken.

Hij speelde in verschillende bands vooraleer hij in 1990 zelf een fusiebandje oprichtte met de naam ‘The Delcomos’ dat blues met jazz combineerde. In 1993 kwam zijn eerste album uit met voor het merendeel bluesklassiekers. Inmiddels is hij vijftig jaar en op dit voorlopig laatste album varieert hij met blues, swing, jazz en soul. Tussen ‘Diddle It’ en ‘Doodle It’ hoor je op elf tracks verschillende stijlen en ritmes die allen één ding gemeen hebben: virtuoos harmonicaspel op één van zijn Hohner Golden Melody Harmonica’s. Als ondeskundige waag ik het niet me op glad ijs te begeven om over positie, sleutels, ‘overblowing’ of toonaarden te berichten. Maar de nummers zijn sfeervol, inventief en uitbeeldend. Op enkele zingt Carlos met ingehouden passie zoals op ‘Movin’ Down The River Rhine’ waar hij bluesy expressief als het ware het traject van Sonny Boy Williamson aftast.

Enkele nummers schreef hij zelf. Zijn muziekmaat en gitarist Kevin Breit evenzo. In ‘Bye For Now’, een poëtisch pareltje, komen beiden elkaar gevoelvol tegemoet in hun liefde voor intimistische blues. ‘The Simple Life’ daarentegen zweemt naar jazz, beelden oproepend van zowel zwartwit films als moderne panoramische landschappen. Je herkent hier de beeldhouwer die melodisch/ritmisch weet te visualiseren. De traditional ‘Amazing Grace’ wordt door Carlos in originele en gewijde harmonicaomlijsting omhuld. ‘Dull Blade’ daarentegen lijkt ondergronds te gaan het mysterie achterna. Drummer J.J. Andersen jaagt hier het ritme op. In het geïnspireerde ‘Bailey’s Bounce’ tenslotte hoor je hoe schroom en liefde zich verstrengelen wanneer Carlos op zijn manier, bluesharpgewijs, een hulde brengt aan ‘harmonica wizard’ DeFord Bailey, één van de eerste bluespioniers die door de blueshistorici werd vergeten.

Sessiemuzikant Kevin Breit, die ook Cassandra Wilson begeleidde, en nog enkele andere verrijken dit album met elk hun eigen specifieke inbreng. Wat ‘Steady Movin’ zo aantrekkelijk maakt is de aarzeling tussen ogenschijnlijke jazzy improvisatiekunst en toch het respectvol aanleunen bij authentieke blues.

(Marcie)

 

Artiest info
Website  
Label: Northern Blues
Distr.: Parsifal
 

Rootstime is partner of
BlueBridge Network International


together we´re stronger